Αναζήτηση Ετικέτας - χαμόγελα

RSS

Άρθρα

Ταπεινογραφία: Αντίο νησί, το ταξίδι μερικές φορές αρχίζει εκεί που νομίζεις ότι τελειώνει

του Τάσου Θεοδωρόπουλου

Πότε γράφτηκε αγάπη χωρίς τσαντίλα; Πότε γράφτηκε τσαντίλα μεταξύ αγαπημένων χωρίς την γλυκόπικρη ασφάλεια ότι την επόμενη, με μισόλογα, θα ειπωθεί ένα συγγνώμη;

Υμνος στην Συμφωνία!

Του Στάθη Κουβελάκη

Ναι! Η Συμφωνία θα μας αναβαπτίσει εκ νέου, θα μας ξανακάνει "κανονικούς Ευρωπαίους", και όχι παρακατιανούς Βαλκάνιους, που νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν του κεφαλιού τους και να ξεγελούν "δημιουργικά" τους Κουτόφραγκους.

Δεν λέω ακόμα τίποτα για αύριο, αλλά, σήμερα χαμογελώ!

του Αλέξανδρου Raskolnick

Ψυχραιμία λοιπόν χρειάζεται σε όλους μας και καμία ανησυχία δε συνιστώ σ’ εκείνους που ανησυχούν για τους δείκτες, όταν χαμογελάνε οι άνθρωποι.Γιατί, πραγματικά, βλέπεις χαμόγελα παντού, αναμεταξύ των σκεπτόμενων ανθρώπων.Σήμερα χαμογελάμε με ικανοποίηση, επειδή ελπίζουμε ότι η Ελλάδα θα πάψει πια να είναι μια αποικία χρέους.

Ελπίδας ευχές

deliriumtremens-tremens

Παρόλα αυτά, η μέρα μεγαλώνει και η ελπίδα του φωτός που επιστρέφει ριζώνει μέσα μας για τα καλά κι ας βγαίνει ο Γιακουμάτος στην τηλεόραση για να πλήξει το Χαϊκάλη για το χρηματισμό και το αποτέλεσμα πιο σουρεάλ από ταινία του Αλμοδοβάρ. Πιο σουρεάλ κι απ τη ζωή την ίδια. Και να βλέπεις τα δημοσιογραφίδια να χαϊδεύουν τ αυτιά του σεβάσμιου γέροντα με το βαμμένο μαλλί, εκείνου του καράβλαχου που γίνηκε βουλευτής...

Ο κοινόχρηστος εαυτός

του Κωστή Α. Μακρή

Και καθώς βάζω αυτό το «μου» κολλητά στη λέξη «εαυτός», τόσο περισσότερο κοινόχρηστος μου μοιάζει αυτός ο εαυτός που σκέφτεται, κινείται και ζει μέσα σε τόσα κοινόχρηστα «προνόμια», μέσα στη χώρα μου και σε άλλες χώρες. Μέσα σ' έναν πλανήτη κοινόχρηστο για τόσα είδη και για τόσους διαφορετικούς εαυτούς. Κοινόχρηστο για τα πολλά είδη που φιλοξενεί αλλά κοινόχρηστο και στο κακό που τον φορτώνει το είδος μου.

Η χώρα του ήλιου

deliriumtremens

Κουράστηκα ρε φιλενάδα. Με κούρασε πραγματικά η καθημερινότητα σε μια πόλη που έχει κάνει τη μιζέρια πέπλο πιο πυκνό και απ αυτό της υγρασίας που την τυλίγει τα τελευταία χρόνια, με κούρασε μια διακυβέρνηση από ανθρώπους ανίκανους ακόμα και να μιλήσουν, από media που μας δουλευουν ψιλό γαζί, βαρέθηκα να βλέπω τη στενοχώρια και την ανασφάλεια στα πρόσωπα αγαπημένων και οικείων μου.Με κούρασε ο τρόμος που περνάω κάθε μέρα για το ποιος θα με πατήσει όταν κάνω ποδήλατο, ποιος θα με βρίσει όταν οδηγώ και ποιος θα με φτύσει όταν περπατάω. Πραγματικά. Και πίστεψέ με, δεν είμαι απ τους ανθρώπους που κουράζονται εύκολα.

Αγάπη μου

του Άρη Δαβαράκη

Είμαστε πραγματικά πολύ περίεργα ζωντανά. Θέλουμε να μαζεύουμε, να αποθηκεύουμε, να συσσωρεύουμε πλούτο κι’ αυτό μας αποσπά  από όλα αυτά τα σπουδαία και θαυμαστά που συμβαίνουν συνεχώς σ’ αυτόν τον τόσο δα, μικρούλη πλανήτη όπου φιλοξενούμαστε –ποιος ξέρει για πόσο; Για λίγες ώρες ακόμα, για λίγα λεπτά, για μερικές δεκάδες χρόνια;

Αποτελέσματα 1 έως 7 από 7.