Αναζήτηση Ετικέτας - πόνος

RSS

Άρθρα

Εζησα 15 (υπέροχα) χρόνια στο Παρίσι

Απο το Fb του Μίλτου Βασιλειάδη

Συμβαίνει κάθε μέρα στούς κάτοικους περιοχών που ελέγχουν οι σκοταδιστές του Ι.Κ. Στούς κακόμοιρους 224 Ρώσσους που γυρνούσαν μαυρισμένοι από διακοπές, στούς 48 κάτοικους της Βυρητού που μαγείρευαν χόμους...

Στα νοσοκομεία συχνάζει η «αγιότητα»…

Του π. Λίβυου

Έπασχε φοβερά. Υπέφερε απίστευτα και όμως, δεν μας άφησε ούτε εμένα ούτε τους επισκέπτες που ήρθαν να την δούν να νιώσουμε οίκτο, θλίψη και το σημαντικότερο απογοήτευση. Μας παρηγορούσε αντί να την παρηγορούμε.

Σβετλάνα Αλεξίεβιτς

Η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, συγγραφέας και δημοσιογράφος από την Λευκορωσία, είναι η νικήτρια του Νόμπελ Λογοτεχνίας 2015, όπως ανακοίνωσε η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών. Στην ανακοίνωση της Ακαδημίας αναφέρεται ότι το Νόμπελ τής απονέμεται «για τα πολυφωνικά της γραπτά, ένα μνημείο στον πόνο και το κουράγιο στην εποχή μας». Το έργο της 67χρονης βασίζεται στη σύνθεση υπομονετικά συγκεντρωμένων μαρτυριών και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και εκδοθεί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Τι είναι η ζωή;

του Οδυσσέα Ρούσκα

Είναι η συμπόνοια. Είναι η αλήθεια και το ψέμα. Είναι η αδυναμία και η προσπάθεια. Είναι το «φτωχό» και φωτεινό μυαλό μας. Είναι η αγάπη και το μίσος. Είναι η επιβίωση διαρκώς. Είναι η αγωνία και η αγανάκτηση. Είναι ο θυμός και η εκδίκηση. Αυτή είναι η ζωή.

Ταπεινογραφία: Αντίο νησί, το ταξίδι μερικές φορές αρχίζει εκεί που νομίζεις ότι τελειώνει

του Τάσου Θεοδωρόπουλου

Πότε γράφτηκε αγάπη χωρίς τσαντίλα; Πότε γράφτηκε τσαντίλα μεταξύ αγαπημένων χωρίς την γλυκόπικρη ασφάλεια ότι την επόμενη, με μισόλογα, θα ειπωθεί ένα συγγνώμη;

Ο Λευκός και η Ομόνοια

του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Η Ομόνοια ντράπηκε, μαζεύτηκε στα μισά της και άφησε κάποια δήθεν άγρια να το παίξουν πάνω της τα ήμερα. Τίποτε φοβερό. Να λιαστούνε ρε παιδί μου. Έτσι κι αλλιώς παιδιά της σάρκας της δεν ήταν. Σιγά τα λάχανα.

Δρόμοι παιδιών της μεγάλης μητέρας του Πόντου

του Χρήστου Λαδά

Ημέρα γενοκτονίας των Ποντίων η 19η Μαΐου. Αυτού του υπέροχου και πονεμένου λαού, με τις περισσότερες λέξεις για το «αγαπημένε μου» ή «αγάπη μου». Τα λόγια της αγάπης από τους παππούδες και τις γιαγιάδες του Πόντου στα εγγόνια τους στην Ελλάδα: γιαβρουμ, τζιεριμ, λελευοσε, και άλλες της αγάπης λέξεις.

Ελληνικό Χρέος και Ανάσταση

Dr. Giles Frazer/Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Ο Τσίπρας –σαν κι εμένα- είναι πολύ περισσότερο κοντά στην Ελληνική Ορθόδοξη παράταξη, όταν πρόκειται για τη σωτηρία. Και η κόρη του Λουθηρανού παπά Άνγκελα Μέρκελ είναι πάρα πολύ κοντά στη Δυτική. Ο Τσίπρας θέλει να πηδήσει δωρεάν έξω από το χρέος του θανάτου. Η Μέρκελ πιστεύει ότι πρέπει να το εκπληρώσει στο ακέραιο, δίχως να δίνει σημασία στο πόσο πολύ αίμα και πόνο συνεπάγεται κάτι τέτοιο. (Dr. Giles Frazer από τον Guardian.)

Μη φοβάσαι τον πόνο..

του π.Λίβυου

Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ να πονέσουμε; γιατί φοβόμαστε να πενθήσουμε; Να θρηνήσουμε απώλειες και μικρούς καθημερινούς θανάτους;

Του έρωτα μέγα καλό

του Sraosha

Ο έρωτας με πήγε πολύ πιο μακριά και από βιβλία και από ταινίες και από την ίδια τη φαντασία μου, έχτισε κόσμους αδιανόητους πριν, κόσμους που εξερευνώ σαν αρχάριος με ψυχή μαγεμένη. Ο έρωτας εγκέντρισε μέσα μου την ομορφιά και το γέλιο.Ό,τι νιώθω και ό,τι είμαι μου το έχει διδάξει ο έρωτας.

Θεατές του ξένου πόνου

Του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη

Και εμείς εδώ, όλο και πιο συχνά, θεατές του ξένου πόνου γινόμαστε. Και αναρωτιέμαι πώς το καταφέρνει κανείς και συνεχίζει. Οι άνθρωποι αγαπούν περισσότερο τη ζωή από τους ανθρώπους, αυτό θα φταίει.

Αποτελέσματα 1 έως 11 από 11.