Αναζήτηση Ετικέτας - Άνοιξη

RSS

Άρθρα

Ταξίδια και ταξιδιώτες

του Πάνου Ζέρβα

Ο αξεπέραστος ταξιδιώτης την αποζητούσε τη μοναξιά, μόνο εκεί μπορούσε να δώσει τις μάχες του – οι άνθρωποι, η μακρά συναναστροφή και η τριβή των σχέσεων του ήταν εμπόδια. Η συνομιλία του γινόταν, μέσα από τα βιβλία, με τον Όμηρο, το Χριστό, τον Μπέρξονα, το Νίτσε, το Δάντη, το Βούδα, τον Νικηφόρο Φωκά, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, το Λένιν, τον Γκρέκο, τον Φραγκίσκο της Ασίζης, τους ασκητές της Ανατολής. Από τους ζωντανούς, με δυο μονάχα: τον Άγγελο Σικελιανό και τον Αλέξη Ζορμπά. 

Όντα και προϊόντα

του Γιάννη Μακριδάκη

Άλλη επανάσταση από την προσωπική του καθενός επαναφορά σε ον, από προϊόν, δεν υφίσταται. Απελευθερωμένος στο αυθύπαρκτο Οικοσύστημα, εναρμονισμένος με το Χάος Του και συνειδητό μέλος της μοναδικής τέλειας Οικονομίας Του, ζώντας και μη εκβιάζοντας στο παραμικρό τη μόνη υφιστάμενη, τη Φυσική Ανάπτυξη, απολαμβάνεις κάθε στιγμή του ημερήσιου και του ετήσιου κύκλου Του ως ον, αντί να σπαταλιέσαι εγκλωβισμένος στα ράφια του καταναλωτισμού ως προϊόν.

Η πιο μεγάλη ώρα

του Κωνσταντίνου Παρίσση

Ο Αλέξης έγινε, όπως λέγαν οι παππούδες μας, από αγόρι άντρας μέσα σε μια νύχτα. Όχι μόνο γιατί τόλμησε, αλλά κυρίως γιατί ωρίμασε θεαματικά γρήγορα - και αυτό φάνηκε στη συνέχεια. Το πρώτο, βέβαια, που νίκησε ήταν ο φόβος: τόλμησε...

Αν δεν ξεκινήσεις, δεν πάς πουθενά

του Άρη Δαβαράκη

Nα ομαλοποιηθεί η κατάσταση, να μπορέσει και η κυβέρνηση Τσίπρα να ασχοληθεί με τα χίλια-δυό που εκκρεμούν, να μπορέσουμε και εμείς, χωριστά και μαζί, να ξαναγίνουμε χρήσιμοι, δημιουργικοί, ωραίοι.

Το φορτίο

του Βαγγέλη Προβιά

Η αδελφή μου, για χρόνια, όπου πήγαινε κουβαλούσε μαζί της, πάντα, το φέρετρο με τη μητέρα μου. Φίλοι και γνωστοί την συναντούσαν, έτσι μικροκαμωμένη και αδύνατη, εύθραυστη, να αγωνίζεται να το μεταφέρει στα πλατιά πεζοδρόμια της Αλεξάνδρας, τις σκοτεινές διαβάσεις της Συγγρού, την γιορτινή, χριστουγεννιάτικη Πατριάρχου Ιωακείμ. Στις δουλειές, στις διασκεδάσεις, στις βόλτες, παντού είχε μαζί της το μεγάλο, ανοιχτόχρωμο, ξύλινο κουτί.

Αρωματοφόρος νήσος

του Πιγκουίνου

Στην αρωματοφόρο νήσο. Στο λαμπερό συναπάντημα των συστατικών της πιο εξευγενισμένης και καλαίσθητης εκδοχής μας. Στις Σπέτσες.

Ανοιξιάτικο τοπίο

του Γιάννη Πάσχου

Στα φρεσκοσκαμμένα  αμπέλια, παράλληλα με τις σειρές των  μυρμηγκιών, σέρνονται οι άστεγοι της Μεσογείου με τα χέρια κομμένα και  τα πρόσωπα φαγωμένα από το φως του ήλιου, ένα γίνονται με την γη, την ανοιξιάτικη γη την εγκυμονούσα ζωή.

Διαπραγματεύσεις

του Άρη Δαβαράκη

Και μέσα σε όλα αυτά η αγωνία, το καρδιοχτύπι, θα καταρρεύσουμε, θα καταστραφούμε; Τι είναι αυτοί οι καινούργιοι που δεν φοράν γραβάτες και πηγαινοέρχονται με τα πουκάμισα έξω και «διαπραγματεύονται» τη θέση μας στην Ευρώπη; Αυτή η θέση ήτανε λέει δώρο, χάρη μας κάνανε...

Εκκλησία και Πολιτεία

του Κοσμά Αντ. Θέμελη

Δηλαδή θα πρέπει να τα «σπάσει» ο ΣΥΡΙΖΑ με την Εκκλησία; Αν χρειασθεί, ναι! Ασφαλώς θα υπάρξουν και σοφοί Ιεράρχες που αντιλαμβάνονται ότι ο «χωρισμός» ίσως είναι επωφελέστερος και για την Εκκλησία, ενώ δογματικά-θεολογικά είναι η πιο στεγανά θεμελιωμένη εκδοχή συνύπαρξης.

Ανάταση

του Γιάννη Μακριδάκη

Η καπιταλιστική κρίση είναι συστημική και οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο αξιακό σύστημα του καταναλωτισμού, το οποίο έχει ορίσει λάθος τα δομικά στοιχεία του, ήτοι τις έννοιες τιμή, πλούτος, ανάπτυξη.

Καθώς ξεπροβάλλει η Άνοιξη

του Γιάννη Πάσχου

Αφού έχω ολοκληρώσει όλες τις εργασίες, δηλαδή, ξεβοτάνισμα της ρίζας, καθάρισμα και κόψιμο των ξερών κλαδιών, άσπρισμα του κορμού και άνοιγμα του μονοπατιού που οδηγεί στο δένδρο, κάθομαι και τον περιμένω πλέκοντας τη θηλιά. Περιμένω ξάγρυπνος μέρα και νύχτα μέχρι τη Μεγάλη Πέμπτη έως ότου ο Ιούδας να φανεί.

Το Θαύμα της Ανάστασης

του Γιάννη Μακριδάκη

Σήμερα συναντήθηκα με ένα μικρό φιδάκι σε λήθαργο ακόμη, λιαζόταν στον πυρωμένο τσιμεντόδρομο του χωριού, παραλίγο να το πατήσω και να το κάνω λιώμα με τη γαλότσα αλλά τη γλύτωσε διότι το αντιλήφθηκα την τελευταία στιγμή και άνοιξα περισσότερο το βήμα μου, πέρασα από πάνω του. Τίποτε δεν σκοτώνουμε, είναι κανόνας αυτός, ούτε οχιές επικίνδυνες. Σεβασμός στο θαύμα.

Χαλκιδική αλλιώς

Της Όλγας Χαραμή

Ανοιξη στη Χαλκιδική σημαίνει γνωριμία με έναν τόπο ιστορικό και πανέμορφο. Αρχαιολογικοί χώροι πνιγμένοι στα αγριολούλουδα, μαγευτικές, διάσημες παραλίες που θα απολαύσετε σχεδόν μόνοι, παροχές υψηλού επιπέδου και άνθρωποι κεφάτοι, προ σεζόν, γεμάτοι όρεξη να σας ευχαριστήσουν. Σημαίνει επίσης δάση και περπατήματα που δεν πιστεύετε ότι θα εντοπίσετε εδώ, καταρράκτες και ορεινά χωριά, διαδρομές με απίστευτη θέα.

Ποιά διαπραγμάτευση;

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Τα χαρακτηριστικά αυτής της διαπραγμάτευσης φάνταζαν όμως «νέα, ωραία και ευτυχή» ακόμη και έναντι των ψυχαναγκαστικών executives που το παίζουν συν-εταίροι μας. Τι σπουδαία γλώσσα, η ελληνική! Βγάζεις το «συν», το μαζί δηλαδή, και σου μένει αυτό που πραγματικά είναι οι κουρδιστόψυχοι αυτοί τύποι: «Εταίροι», λέει.

Περιμένω σα μαλάκας

imerologioanergou.gr

Και περιμένω... περιμένω για άλλη μια φορά να έρθει η ανάπτυξη, να δω άσπρη μέρα κι εγώ που συνεχίζω να είμαι άνεργος εδώ και 3 χρόνια, που σιγά σιγά έφυγε όλο το μαξιλαράκι που είχα αποταμιεύσει, που πούλησα και το αυτοκίνητο για να μην πληρώνω τέλη, που έχω δανειστεί από γνωστούς και φίλους και ντρέπομαι να τους αντικρίσω.

Ο Γεώργιος Βιζυηνός εις την Πόλιν

του Γιάννη Πάσχου

«Ο Γ.Βιζυηνός. Εις την Πόλιν». Αρχές άνοιξης, στο Ζωγράφειο Λύκειο, στην Κωνσταντινούπολη, τριακόσιοι τόσοι μαθητές, εκπαιδευτικοί, καθηγητές , λογοτέχνες, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι σε μια μοναδική συνάντηση. Το τέταρτο κατά σειρά μαθητικό Συνέδριο στην Πόλη, οικοδεσπότες ο Γιάννης Δερμιτζόγλου και η Άσπα Χασιώτη.

blogs wide shut

του Κάπα-Κάπα Μοίρη

Χτες βράδυ είδα στον ύπνο μου ότι ήμουν στη Βιέννη, σε ένα σίξτις κοινόβιο με κορίτσια αξύριστα (all over) και άλουστα σαν την Janis ενώ αγωνιζόμουν να βρω την Νικόλ για να την βοηθήσω να κατεβάσει το φερμουάρ.

Η δική μου προφητεία

του Άρη Δαβαράκη

Λοιπόν σκέφτηκα και εγώ να κάνω την δική μου πρόβλεψη αφού όλοι έχουν ο καθένας την δική του. Ακούστε λοιπόν τι θα γίνει.

Δυο βδομάδες ομορφιάς

Του Καπα Καπα Μοίρη

Εξευμενίζω τον ήλιο και το παραπανίσιο φως βάζοντάς τους τραγουδάκια, τόσο δυνατά όσο να ξεμυτίζουν στο μπαλκόνι, τόσο σιγά ώστε να μη ξυπνάω τους μέσα.

 

Και δίχως κάρτες!

του Άρη Δαβαράκη

«Κι’ απ’ τα μισά του μήνα Μάρτη στον τόπο ετούτο είναι φορές που πάει κανείς και δίχως κάρτες»…ίναι απλό και σας το προτείνω: Προσγειωνόμαστε. Παρατηρούμε τα δέντρα, τις μουριές που τώρα φουσκώνουν, τις νεραντζιές που μοσχοβολούν μεθυστικά, κοιτάμε το ρολόϊ μας και λέμε «εφτά η ώρα και είναι μέρα ακόμα» και ψάχνουμε να βρούμε τρόπους να απολαύσουμε αυτό που έχουμε:Την υγεία μας. Τους φίλους μας. Τους έρωτες μας και τις αγάπες μας.

Αποτελέσματα 1 έως 20 από 21.