Αναζήτηση Ετικέτας - αγάπη

RSS

Άρθρα

Σταθερά προς την έξοδο

του Άρη Δαβαράκη

Γράφω τα τελευταία μου κείμενα σε αυτό το αγαπημένο site προσπαθώντας να πω κάποια πράγματα όσο πιο ευγενικά μπορώ. Δεν ειναι εύκολο όμως. Μάλλον αδίκως ταλαιπωρούμαι.

Η Πελαγία με τα πελαγίσια μάτια

της Κλειώς Βλαχάκη

Απόψε που φυσάει ο νοτιάς η Πελαγία θα σκέφτεται τα περιστέρια. Θα έχει αγκαλιάσει τον Κωστή και θα χαϊδεύει τις πληγές του. Θα τις γλύφει σα πληγωμένο αγρίμι. Κι ύστερα θα ξαπλώσει δίπλα του και θα τον κοιτάζει με τα πελώρια πελαγίσια μάτια της.

Γίνεται η αγάπη μίσος;

της Κάτιας Ηγουμενάκη

Μεσήλικες και οι δύο. Αυτά τα πράγματα δεν έχουν μάλλον ηλικία. Ξαφνικά έρχεται η τρικυμία και σε κουκουλώνουν τα κύματα. Είμαι βέβαιη πως οι δύο αυτοί άνθρωποι έχουν αγαπηθεί πολύ.

Ταξίδια και ταξιδιώτες

του Πάνου Ζέρβα

Ο αξεπέραστος ταξιδιώτης την αποζητούσε τη μοναξιά, μόνο εκεί μπορούσε να δώσει τις μάχες του – οι άνθρωποι, η μακρά συναναστροφή και η τριβή των σχέσεων του ήταν εμπόδια. Η συνομιλία του γινόταν, μέσα από τα βιβλία, με τον Όμηρο, το Χριστό, τον Μπέρξονα, το Νίτσε, το Δάντη, το Βούδα, τον Νικηφόρο Φωκά, τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, το Λένιν, τον Γκρέκο, τον Φραγκίσκο της Ασίζης, τους ασκητές της Ανατολής. Από τους ζωντανούς, με δυο μονάχα: τον Άγγελο Σικελιανό και τον Αλέξη Ζορμπά. 

91 πρόσωπα αναζητούν κοινή μήτρα

του Σταμάτη Πάρχα / μικρές εκδόσεις

Μία νέα εκδοτική οντότητα, οι «μικρές εκδόσεις», σας καλεί να γνωρίσετε το πρώτο έντυπο βιβλίο που εκδίδει. Είναι το συλλογικό έργο 91 προσώπων, 91 μελών της διαδικτυακής (facebook) ομάδας CRAFT.

Στα νοσοκομεία συχνάζει η «αγιότητα»…

Του π. Λίβυου

Έπασχε φοβερά. Υπέφερε απίστευτα και όμως, δεν μας άφησε ούτε εμένα ούτε τους επισκέπτες που ήρθαν να την δούν να νιώσουμε οίκτο, θλίψη και το σημαντικότερο απογοήτευση. Μας παρηγορούσε αντί να την παρηγορούμε.

Άνθρωποι μονάχοι

της Κλειώς Βλαχάκη

Η γιαγιά μου ήταν ο πιο μοναχικός άνθρωπος. Μα είχε καμουφλάρει τη δυστυχία της κι ας φορούσε μαύρα ρούχα, κι ας έμοιαζε με μαύρο κοράκι. Εγώ νόμιζα πως είναι η κούκλα μου κι εκείνη έκανε πως κοιμάται στην αγκαλιά μου. Κι όπως κοιμόταν ένιωθα τα μάτια της υγρά να μουσκεύουν τα ρούχα μου...

Την ακούω...

του Κωστή Α. Μακρή

Την ακούω, έρχεται. Ξέρει τον θάνατο και γι’ αυτό δεν φοβάται τη ζωή. Έχει αρχές. Έχει την αγάπη. Έχει και το έλεος. Και την ακούω. Δεν τη βλέπω ακόμα αλλά νιώθω τον ερχομό της.

Προσωπικοί αγώνες

του Γιάννη Μακριδάκη

Ο Γιάννης Μακριδάκης, φυσικός καλλιεργητής, λογοτέχνης αλλά και εναργές "πολιτικό όν", καθημερινά παρεμβαίνει είτε μέσα απο το Facebook είτε απο το blog του στην κοινή ζωή μας. Ευτυχώς. Μας συνδέει με την ουσία.

Το έπος της μετανάστευσης

του Χρήστου Λαδά

Γράφει ο Χρήστος Λαδάς: "Προσωπικά την θεωρώ μία από τις ομορφότερες και συγκλονιστικότερες φωτογραφίες που έχω δει. Είναι του Γιάννη Μπεχράκη για το Reuters. Φωτογραφίζει το έπος της μετανάστευσης και την πατρική αγάπη."

Τι είναι η ζωή;

του Οδυσσέα Ρούσκα

Είναι η συμπόνοια. Είναι η αλήθεια και το ψέμα. Είναι η αδυναμία και η προσπάθεια. Είναι το «φτωχό» και φωτεινό μυαλό μας. Είναι η αγάπη και το μίσος. Είναι η επιβίωση διαρκώς. Είναι η αγωνία και η αγανάκτηση. Είναι ο θυμός και η εκδίκηση. Αυτή είναι η ζωή.

Σκαρφαλώνοντας στον Ουρανό!

Της Σοφίας Πολυχρονιάδου

Εφυγε την Τρίτη ο παπά-Στρατής. Μαζί με άλλους ντόπιους εθελοντές στο χωριό Καλλονή, βοηθάει πρόσφυγες από το 2007 μέσω της ΜΚΟ «Αγκαλιά». Όλα αυτά τα χρόνια έχει βοηθήσει γύρω στους δέκα χιλιάδες ανθρώπους όταν βρέθηκαν σε δύσκολη κατάσταση.

Χάος

του Οδυσσέα Ρούσκα

Δεν μάθαμε πότε ως τώρα τι θέλουμε και τι ζητάμε, ποιοι είμαστε. Πετάξαμε στον κάλαθο των αχρήστων την αγάπη και την απλότητα για ένα i-phone.Ορίσαμε κυβερνήτες και καπετάνιους των ζωών μας συνεχόμενα και με άτεχνο τρόπο, άτομα και μυαλά σκοτεινά και θολά, ανάρμοστα και ξεδιάντροπα. Κατορθώσαμε τούτο το χάος που ζούμε.

Τι να ψηφίσεις;

του Οδυσσέα Ρούσκα

Η ανθρώπινη αγάπη είναι ο προθάλαμος για την ευημερία, την δημοκρατία, την αξιοκρατία, την αλληλεγγύη, την ειρήνη, την παιδεία, την ανθρωπιά.  Δεν υπάρχει τρόπος να μάθει ο άνθρωπος αυτήν την έννοια, μιας και είναι αυτόφυτη, αρκεί να την ανακαλύψεις.

Ταπεινογραφία: Αντίο νησί, το ταξίδι μερικές φορές αρχίζει εκεί που νομίζεις ότι τελειώνει

του Τάσου Θεοδωρόπουλου

Πότε γράφτηκε αγάπη χωρίς τσαντίλα; Πότε γράφτηκε τσαντίλα μεταξύ αγαπημένων χωρίς την γλυκόπικρη ασφάλεια ότι την επόμενη, με μισόλογα, θα ειπωθεί ένα συγγνώμη;

Μα ο Χρόνος ο αληθινός, είναι ο γυιός μας ο μεγάλος κι' ὀ μικρός...

του Άρη Δαβαράκη

Προχώρα μαζί μας. Σταμάτα να μας κοιτάς όλους σαν κάτι ξένο επειδή δεν μας συνάντησες (γενιες και γενιές που αλλοιώς προχωρήσαμε) στα αμφιθέατρα και τις δήθεν «εξεγέρσεις» που θυμάσαι.

Buicks and Dreams

του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Δεν ξέρω πως, γύρισμα χρόνου, μνήμης και εικόνων, έκανε παιδικά βλέμματα του ‘60 να ανακατευτούν με ώριμες, ίσως, ματιές του 2015. Πολιτικολογίες σε ήχο πλάγιο; Πρώτη φορά αριστερά.

Δεκαπενταύγουστος*: Ραντεβού την Δευτέρα!

του Άρη Δαβαράκη

Σίγουροι πως «θα κάνετε αγάπη» (είναι αγιορείτικη έκφραση αυτή, «κάνε αγάπη αδερφέ μου και πιάσε ένα ροδάκινο»), τα αφήνουμε όλα όπως ήταν χτές – με αυτό το επεξηγηματικό κειμενάκι καπάκι.

Τι είναι ο Άνθρωπος;

του Οδυσσέα Ρούσκα

Mήπως τελικά αυτό το έξυπνο ον που ονομάζεται άνθρωπος από την πρώτη ημέρα που πάτησε το πόδι του σε αυτόν τον πανέμορφο πλανήτη, άρχισε να τον καταστρέφει, συστηματικά και αδιαλείπτως λόγω της υπερβολικά «έξυπνης βλακείας του» που διαθέτει σε σχέση με όλα τα άλλα ζωάκια, και ονομάζεται ματαιοδοξία;

Ακολουθώντας τις καρδιές των ανθρώπων

του Φώτη Θαλασσινού

Το Κοσμοπολίτ βρίσκεται στην καρδιά της Ομόνοιας καλά κρυμμένο πίσω από κάτι φυλλωσιές. Δεν θα μπορούσε να μην ήταν κρυμμένο. Και στην τελική καλύτερα. Όλες αυτές οι ομορφιές που ανθίζουν εκεί μέσα δεν πρέπει να μολύνονται από τον φαύλο προδότη κόσμο των πολλών.  Θυμάμαι ακόμη σαν μεθυσμένος το χάδι του ξένου ερωτιδέα στο λαιμό μου την ώρα που στα μάτια μου παιζόταν η συντέλεια του έσω κόσμου μου. Η μικροκοινωνία του σινεμά είναι θετική στην περίθαλψη της δύστηνης ζωής.

Αποτελέσματα 1 έως 20 από 68.