Αναζήτηση Ετικέτας - θάνατος

RSS

Άρθρα

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα την ταφή μου

του Φώτη Θαλασσινού

Μπορεί να λέμε ότι όλοι οι σκελετοί είναι ίδιοι, αλλά αυτό δεν ισχύει. Οι σκελετοί είναι σαν τα αποτυπώματα. Μοναδικοί για κάθε άνθρωπο.

Μάϊκλ Τζάκσον

Έξι χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Μάϊκλ Τζάκσον συνεχίζει να σπάει το ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ: ο δίσκος του Thriller έγινε την Τετάρτη ο πρώτος που πούλησε περισσότερα από 30 εκατομμύρια αντίτυπα στις ΗΠΑ. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 1982.

Ηδονές του γήρατος...

Του Θωμά Κοροβίνη*

Μα δεν σώνει κάποτε αυτό το πάθος; Σε κάποιους όχι, ποτέ. Εις τας δυσμάς του βίου του ο άνθρωπος ο ερωτομανής και λαγνουργός προς ανατολάς στρέφεται, ψάχνει για «φως στα μάτια του». Και έτσι την «πατάει».

Αυτό που λέει η καρδιά

του Άρη Δαβαράκη

Πρέπει να κάνει κανείς λίγη ησυχία κάθε τόσο, ν’ ακούσει αυτόν τον ψίθυρο που είναι η πυξίδα και η ουσία της διαδρομής του. Αλλοιώς είναι καταδικασμένος να αιφνιδιαστεί απο τον ίδιο του τον θάνατο.

Πνίγηκε ενώ κολυμπούσε - Για τον Le Corbusier και τα πενήντα χρόνια από τον θάνατό του

Του Σόλωνα Ξενόπουλου*

Ο Le Corbusier δεν άφησε απλά ένα μονοσήμαντο στίγμα ως αρχιτέκτων στη μοντέρνα αρχιτεκτονική. Άφησε ένα τεράστιο απόθεμα από υλοποιημένες κατασκευές σε πολλά σημεία του πλανήτη,  και πάρα πολλά κείμενα...

Στην Ελλάδα τον Ναήμ από το Πακιστάν τον φωνάζουνε Μένιo

της Κάτιας Ηγουμενάκη

Υπάρχει τόσο σκατένιος και ρατσιστής κόσμος τελικά, άνθρωποι που δεν τους πιάνει το μάτι σου που το’ χει η μοίρα μου να τους συναντώ στον πάγκο του Ναήμ και να θέλω να τους πάρω με τις ντομάτες.

Ένα ζεϊμπέκικο πριν πεθάνω

της Κλειώς Βλαχάκη

Κι ένα βράδυ ζαλισμένος από το κρασί εξομολογήθηκε την ανάγκη του να χορέψει ένα ζεϊμπέκικο πριν πεθάνει. Σηκώθηκε πάνω, πέταξε το δεκανίκι κι αγκάλιασε τον εαυτό του. Έμεινε εκεί αρκετή ώρα πασχίζοντας να βρει το ρυθμό, να νιώσει την κάθαρση σα θεατής αρχαίας τραγωδίας. Με ένα στήριγμα και δυο φτερά χόρεψε...

Δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένος με τον εαυτό μου

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Ε, όχι λοιπόν, όχι, δεν είμαι καθόλου ευχαριστημένος από τις πράξεις μου. Και σ’ αυτό δεν μου φταίει κανένας Σύριζας και κανένας Τσίπρας. Καμία Μέρκελ και κανένας τρισκατάρατος Σόϊμπλες.Δεν είμαι ικανοποιημένος με τον κόσμο μου...

Την ακούω...

του Κωστή Α. Μακρή

Την ακούω, έρχεται. Ξέρει τον θάνατο και γι’ αυτό δεν φοβάται τη ζωή. Έχει αρχές. Έχει την αγάπη. Έχει και το έλεος. Και την ακούω. Δεν τη βλέπω ακόμα αλλά νιώθω τον ερχομό της.

Για την αγάπη (όλα τ' ανέχτηκα μα δεν το δέχτηκα να υποκριθώ)

του Άρη Δαβαράκη

Ο πλανήτης μπορεί εύκολα να μας θρέψει και να μας χαρίσει ό,τι χρειαζόμαστε αν παίρνουμε μόνο αυτό που έχουμε ανάγκη και βρίσκουμε και τον τρόπο να το αντικαθιστούμε στην πηγή του, ώστε και ο διπλανός μας να μην το στερηθεί.

Η Ευρώπη έχει παραλύσει από φόβο

Του Guy Verhofstadt*

Ο πόλεμος, η δίωξη, και η βαρβαρότητα του Άσαντ και του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL) προκάλεσαν αυτή την κρίση. Πρέπει να δουλέψουμε ομαδικά για να βρούμε μια μακροπρόθεσμη λύση σε αυτή την περιοχή.

Μικρή ωδή στα ΚΥΑΝΙ-ούχα

του Νίκου Παναγιωτόπουλου

To ΖΥKLΟΝ Β ήταν σκεύασμα κυανιούχων αλάτων που χρησιμοποιούσαν προπολεμικά για μυοκτονίες νόμιμα. Κατά το Β Παγκόσμιο πόλεμο όμως, έστειλε στον άλλο κόσμο πάνω απο 6 εκατομμύρια τροφίμους των στρατοπέδων συγκέντρωσης...

Για τον Δημήτρη Μπαρδάνη

του Άρη Δαβαράκη

Έφυγε λοιπόν ο Δημήτρης στα 53 του χρόνια. Με την γυναίκα του την Μαρία έχουν έναν γυιό 8 χρονών. Δεν ήταν άρρωστος, ήταν μια χαρά, έφυγε στον ύπνο του – δεν ξύπνησε. Η κηδεία του γίνεται αύριο Τρίτη, 5 το απόγευμα, στη Βούλα.

Ταπεινογραφία: H χαμένη πολύτιμη αξία του ιδιωτικού θρήνου

του Τάσου Θεοδωρόπουλου

Επειδή για τον ΤΑΖ, όταν το προσωπικό γίνεται δημόσιο, ακυρώνεται και μετατρέπεται σε σοβαροφανή επίδειξη του αναπηρικού συναισθηματικού μας τσίρκο, με θεατές λαϊκής απογευματινής. Ταπεινογραφία: H χαμένη πολύτιμη αξία του ιδιωτικού θρήνου...

Κlarina Bourana: Στα χρόνια του Mad Max (Ας καταστραφούν όλα)

του Τάσου Θεοδωρόπουλου

Κάπως, κάπου, κάποτε, μέσα από τη στάχτη και τα χαλάσματα, θα αναβλύσει ένας πίδακας νερού. Ο αέρας θα σπρώξει σε μια νερολακούβα ένα σπόρο. Ο σπόρος θα γίνει δέντρο. Το δέντρο δάσος. Και οι άνθρωποι, έχοντας φτάσει στο πιο χαμηλό σημείο της ύπαρξης τους, θα μπορέσουν να κοιτάξουν το δέντρο, το δάσος, με θαυμασμό. Και δέος. Θα συνειδητοποιήσουν την καταστροφή,

Ένας αυτοκρατορικός θάνατος

του Πάνου Ζέρβα

Χθες μεσημέρι ο 84χρονος Δ. είχε συγγενικές επισκέψεις, φάγανε, συζήτησαν πολιτικά και λίγο πριν τις 6 ξάπλωσε για να ξεκουραστεί και να ξυπνήσει για να δεί  τις ειδήσεις των 8. Στο ενδιάμεσο έφυγε, στον ύπνο του. Θυμήθηκα τον προπάππου μου...
 

Το Αντίο σε μια Πατρίδα

Της KaPaworld

Μου είπε για τις βόμβες, που έπεφταν παντού, για τις σφαίρες που σφύριζαν πάνω από τα κεφάλια τους. Για το ότι σαν έφευγε για το σχολείο, δεν ήξερε αν θα γύριζε σπίτι της κι αν θα ξανάβλεπε τους γονείς της. Για τους φίλους της που έχουν σκοτωθεί. Για την βόμβα που έπεσε στο δρόμο και έσπασε την τζαμαρία πίσω της. Για τα τζάμια που χαράκωσαν την πλάτη της - σηκώθηκε αργά  και σήκωσε την μπλούζα για να δω τα σημάδια της.

Δρόμοι παιδιών της μεγάλης μητέρας του Πόντου

του Χρήστου Λαδά

Ημέρα γενοκτονίας των Ποντίων η 19η Μαΐου. Αυτού του υπέροχου και πονεμένου λαού, με τις περισσότερες λέξεις για το «αγαπημένε μου» ή «αγάπη μου». Τα λόγια της αγάπης από τους παππούδες και τις γιαγιάδες του Πόντου στα εγγόνια τους στην Ελλάδα: γιαβρουμ, τζιεριμ, λελευοσε, και άλλες της αγάπης λέξεις.

Γιάννης Μακριδάκης: Εκτός των γηπέδων του καταναλωτισμού

Της Κρίστυ Κουνινιώτη

Κανείς δεν ξέρει τη ζωή, πρώτη φορά ζούμε όλοι, πού να το φανταστώ. Ετσι όμως ήθελα να ζω και έτσι το πήγα, αυτό είναι βέβαιο, ότι δεν αφέθηκα στο σύστημα αλλά το αμφισβήτησα από νωρίς και βγήκα στο περιθώριό του.

Ανοιξιάτικο τοπίο

του Γιάννη Πάσχου

Στα φρεσκοσκαμμένα  αμπέλια, παράλληλα με τις σειρές των  μυρμηγκιών, σέρνονται οι άστεγοι της Μεσογείου με τα χέρια κομμένα και  τα πρόσωπα φαγωμένα από το φως του ήλιου, ένα γίνονται με την γη, την ανοιξιάτικη γη την εγκυμονούσα ζωή.

Αποτελέσματα 1 έως 20 από 44.