Επί προσωπικού

του Άρη Δαβαράκη

Θα σας απασχολήσω λίγο με ένα ζήτημα που με αφορά πολύ και είναι θέμα ανθρωπίνων σχέσεων κυρίως. Ζήτημα πολιτικής τοποθέτησης που τις τελευταίες κυρίως εβδομάδες έχει αρχίσει να με στεναχωρεί και να μου δημιουργεί πρόβλημα. Θα σας τα πω απλά. Στην διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής που κλείνει τα 62 της χρόνια, δημιουργεί κανείς δεσμούς, φιλίες αλλά και ισχυρές φιλικές γνωριμίες που μετράνε πολύ κι’ έχουν και αγάπη και αλληλοεκτίμηση και αλληλοσεβασμό και ας μην συναντιέται κανείς συχνά με πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους –σημασία είναι πως νοιώθει γι’ αυτούς.

Από την  ώρα που άρχισα να γράφω για τον Τσίπρα και την Αριστερά στο protagon, πριν αρκετά χρόνια ήδη, κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους παραξενεύτηκαν. Με ξέρανε όλοι σαν έναν αστικής προέλευσης Αλεξανδρινό που με την εγκατάστασή του στην Ελλάδα το 64 στα 11 χρόνια του, πήγε 6η Δημοτικού στου Μωραΐτη, έκανε εκεί τις πρώτες του φιλίες που διαρκούν ακόμα και μετά, από την 1η Λυκείου στου Ι.Μ Παναγιωτόπουλου, πορεύεται λίγο-πολύ με αυτές τις ίδιες φιλίες και τις ίδιες παρέες. Από την  Μανουέλλα Παυλίδου γνώρισα την Μελίνα Μερκούρη και τον Μάνο Χατζιδάκι και μπόρεσα να «ενταχθώ» με τις καλύτερες συνθήκες στην δημιουργική Αθηναϊκή πραγματικότητα της εποχής χωρίς να νοιώθω το ξερίζωμά μου από την Αλεξάνδρεια σαν πληγή ανοιχτή, όπως νοιώσανε προφανώς οι γονείς μου που αποχώρησαν πολύ βιαστικά και οι δύο, πριν κλείσουν τα 50 τους, ο ένας το 1976 και η άλλη το 1979. Από τότε έμεινα με τους φίλους μου που ποτέ δεν με αφήσανε να νοιώσω μόνος μου και χωρίς στήριξη και δεν ήταν μόνο οι πολύ κοντινοί μου – ήταν και οι άλλες φιλίες, που αν και δεν ήταν ο πυρήνας της ζωής μου (ή εγώ της δικής τους), με καταλάβαιναν και τους καταλάβαινα και πάντα υπήρχε ένα δυνατό χαμόγελο που μας ένωνε από μακριά, σαν ουράνιο τόξο.

Το χιούμορ, η καλή καρδιά, η ανεκτικότητα, είναι μεγάλα εφόδια κι’ έτσι η «αριστερή στροφή» μου που συνέβη βέβαια λόγω της εκτίμησης που έχω στον Αλέξη Τσίπρα και όχι γιατί έγινα ξαφνικά ιδεολογικά αριστερός (ούτε ξέρω τι είναι αυτό) όταν πήγαινε να ενοχλήσει τους παλιούς μου φίλους και τους γνώριμους, αρκούσε ένα χαμόγελο, ένα αστειάκι, ένα restart -  και αυτό ήτανε. No hard feelings. Ο καθένας με τις επιλογές του.

Μπαίνω στο κυρίως πιάτο για να μην μακρηγορούμε:  Οι δολοφονίες της 17 Νοέμβρη και ότι σχετιζότανε με αυτά τα σκυλιά τα λυσσασμένα,  ήταν για μένα πάντα το κόκκινο πανί. Δεν θα κάτσω να σας αναλύσω τι πίστευα και τι πιστεύω γι’ αυτούς γιατί δεν έχει πια σημασία. Δικάστηκαν, μπήκαν φυλακή, ο κύκλος του αίματος φάνηκε να κλείνει. Στο μεταξύ είχαν δολοφονήσει ανθρώπους που ήξερα καλά, «δικούς μου» ανθρώπους, αγαπημένους. Ο Κωστής Περατικός, νεώτερος μου και παντρεμένος με μια από τις καλύτερες φίλες από την εποχή της εφηβείας, την Λία Ρακά (με την οποίαν απέκτησαν δύο αγόρια) ήταν ένα από τα καλύτερα παιδιά που έχω γνωρίσει – και πήγε από το χέρι αυτού του Ξηρού που ακόμα στοιχειώνει την ζωή μας και καταφέρνει να μας βραχυκυκλώνει. Ο θυμός μου ήτανε άγριος και ανεξέλεγκτος και ότι έγραφα όπου έγραφα ήτανε φορτισμένα με αυτόν τον θυμό –γιατί πριν τον Κωστή που ήτανε πολύ κοντινός άνθρωπος, είχε προηγηθεί η δολοφονία του Νίκου Μομφεράτου που με είχε προσλάβει στην «Απογευματινή», μου είχε φερθεί σαν να ήμουν παιδί του και ετοιμάζαμε μάλιστα και ένα περιοδικό που μου είχε «αναθέσει» όταν οι δολοφόνοι τον εξαφάνισαν με λίγες σφαίρες –αφού είχαν εξαφανίσει και τον άλλον σημαντικό εκδότη της συντηρητικής παράταξης, τον Αθανασιάδη της «Βραδυνής».  Το 1988 που νοσηλεύτηκα από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Δεκέμβριο στον «Ευαγγελισμό» για τρείς μήνες, δολοφονήσανε και τον Παύλο Μπακογιάννη, έναν άνθρωπο που δεν ήξερα προσωπικά αλλά που είχα ηρωοποιήσει και τον θαύμαζα, ελπίζοντας πως η σχέση και ο γάμος  του με την Ντόρα Μπακογιάννη θα μπόλιαζε την συντηρητική παράταξη με αυτό ακριβώς που της έλειπε – την επαφή με την πραγματική Ελλάδα.  Αυτός όλος ο θυμός για τα εγκλήματα των σιχαμερών αυτών βδελυγμάτων με φόρτιζε να γράφω συχνά κείμενα εναντίον τους και εναντίον της «Ελευθεροτυπίας»  που δεν τους έλεγε δολοφόνους αλλά κάτι σαν «αγωνιστές»  ή  «αντάρτες των πόλεων»  ή δεν θυμάμαι τι άλλο. Σιχαινόμουν γι’ αυτό τον Κίτσο Τεγόπουλο και όλη αυτή την παρέα -  μέχρι και τον Σεραφείμ Φυντανίδη – κι’  ας μου έλεγε ο Σαββόπουλος (δικαίως) ότι ήταν εξαιρετικός άνθρωπος και φίλος.

Με λίγα λόγια -  ήμουν (και είμαι) στα κάγκελα με την 17 Νοέμβρη. Το αίμα αθώων ανθρώπων, Ελλήνων, Αμερικανών, «επωνύμων»  και μη (γιατί οι σφαίρες  της εγκληματικής αυτής οργάνωσης με τα πληρωμένα συμβόλαια και την σαφέστατα θαυμάσια σχέση με τον υπόκοσμο, τον κόσμο της νύχτας και του κοινού εγκλήματος, έπαιρναν κι’ άλλες ζωές δίπλα στους κυρίως στόχους) δεν ξεπλένεται ποτέ και δεν «συγχωρείται» . Δεν ήταν εγκλήματα πάθους αυτά, ούτε εγκλήματα με ανθρώπινα κίνητρα, παρανοϊκά, ψυχιατρικά, πάνω στον θυμό, την τρέλλα, τον έρωτα. Ήταν εγκλήματα πληρωμένα με λεφτά, «παραγγελιές» που εξυπηρέτησαν συγκεκριμένα συμφέροντα.

Μέχρι που ήρθε η εποχή Χρυσοχοϊδη και η ώρα να μπουν στο παιχνίδι και οι Αμερικάνοι και τα φίδια πιάστηκαν και κάπως ησυχάσαμε, άρχισε να καταλαγιάζει πια ο θυμός -  και να που έφτασε για μένα μέχρι και «η ώρα της αριστεράς».  Έφυγα από το protagon.gr  του οποίου είμαι ιδρυτικό μέλος και ακόμα «μικροποσοστούχος» και  προχώρησα να στήσω (με πολλές δυσκολίες) toportal.gr που γεννήθηκε σαν ένα πόρταλ σαφώς φιλικά προσκείμενο στον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Την Δευτέρα βρέθηκα ξαφνικά μπροστά σ’ αυτή την εξέλιξη με το νομοσχέδιο που στην ουσία θα επιτρέψει στον Σάββα Ξηρό να επιστρέψει σπίτι του. Έγραψα ένα κείμενο που, χωρίς να το έχω σκεφτεί, προσπάθησε να δικαιολογήσει την απάντηση που έδωσε ο Τσίπρας στον Αμερικάνο πρέσβη – η οποία αποκομμένη από το  «προσωπικό» ζητούμενο μπορεί να είναι ή να μην είναι λογική και δικαιολογημένη.

Δεν έχει αυτό σημασία. Σημασία έχει ότι δεν αισθάνομαι καλά από χτές όταν σκέφτομαι τους γυιούς του Κωστή και της Λίας, τον Γιώργο Μομφεράτο, τον άγνωστό μου γυιό του Παύλου Μπακογιάννη, την Ντόρα, την Αλεξία, τις κόρες του Αθανασιάδη της «Βραδυνής»  -  και όλους τους συγγενείς, τα παιδιά και τους αγαπημένους των θυμάτων. Συμφωνώ με τους Αμερικάνους:  Να μην πάει σπίτι του ο δολοφόνος τόσων ανθρώπων, ο serial killer Σάββας Ξηρός. Να μείνει στην φυλακή να σαπίσει -  δεν νοιώθω γι’ αυτόν κανέναν οίκτο.

Ζητώ λοιπόν ειλικρινά συγγνώμη από τους φίλους και γνωστούς συγγενείς των θυμάτων -  και από όλους τους αγνώστους.

Υπάρχουν ευτυχώς κάποιες προτεραιότητες που δεν μπορούν να αλλάξουν για κανέναν Τσίπρα και, ακόμα περισσότερο, για καμία «Αριστερά».

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 2 έτη)

    <...Δεν ήταν εγκλήματα πάθους αυτά, ούτε εγκλήματα με ανθρώπινα κίνητρα, παρανοϊκά, ψυχιατρικά, πάνω στον θυμό, την τρέλλα, τον έρωτα. Ήταν εγκλήματα πληρωμένα με λεφτά, «παραγγελιές» που εξυπηρέτησαν συγκεκριμένα συμφέροντα....>

    Συμφωνώ απολύτως όμως δεν λέτε κάτι καινούργιο κύριε Νταβαράκη, Αν είχαμε "αριστερούς" επαναστάτες έτσι θα ήταν η Ελλάδα σήμερα; Αν όλα αυτά τα θύματα της 17Ν τοτε ήταν "εχθροί του λαού" πως θα ακολουθούσε ποτέ τόση διαφθορά έκτοτε; Η ναζιστική παρέα από το 40 και ύστερα πως την γλίτωσε; Παπακωνσταντίνου, Μερκούρη και τόσοι αλλοι;

    Από την δεκαετία του 80 ο κόσμος έχει τη φήμη ότι η 17Ν δούλευε για το "βαθύ ΠΑΣΟΚ". Πολύς κόσμος που επωφελήθηκε έστω και ελάχιστα από το πελατειακό κράτος που το ΠΑΣΟΚ ενστάλλαξε στην συνειδηση του Ελληνα σαν «προσωπικη μικρη επανάσταση» αρεσκόταν να βλέπει την 17Ν σαν μια υποτιθέμενη «αντιεξουσιαστικη» ομάδα. Αν οι άνθρωποι που δολοφονήθηκαν ήταν η εξουσία, τότε πως είναι τόσο κραταια η εξουσία έκτοτε; Η Βουλή ΑΕ δημιουργήθηκε τότε ακριβώς. Τότε εξαφανίστηκε κάθε ιδεολογία και ΝΔ ΠΑΣΟΚ έγιναν αφανείς συνεταίροι πολύ πριν φτιάξουν την συγκυβέρνηση τους. Μήπως λοιπόν τα θύματα δεν ήταν η εξουσία ακριβώς ούτε οι πάλαι ποτέ δωσίλογοι αλλά απλά άνθρωποι που λόγω θέσης γνώριζαν πολλά;

    Το ότι αν δεν είχε τιναχτεί μόνος του ο Ξηρός η 17Ν δεν θα είχε ίσως ακόμη συλληφθεί δείχνει πολύ υψηλή κάλυψη. Πέραν αυτού οι γνωρίζοντες μέρος της αλήθειας μπορεί να είναι πολλοί περισσότεροι από τους άμεσους συνεργούς και σε όλα τα κόμματα. Δημιουργώντας ένα παρασκήνιο εκβιασμών που μπορεί να καθορίζει ακόμη το πολιτικό σκηνικό στη χώρα μας.

    Μέσα σε όλα αυτά που θα σαπίσει ο Ξηρός είναι το τελευταίο. Θα τον άφηνα ακόμη και ελεύθερο προκειμένου να με οδηγήσει σ' αυτους που χρηματοδότησαν την οργάνωση και την κάλυψαν τόσες δεκαετίες ο κάθε ένας με τον τρόπο του. Διότι κύριε Νταβαράκη όπως καταλαβαίνετε, όπως ξαμολούσαν τότε επαγγελματίες δολοφόνους για να εκβιάσουν τα πολιτικιά δρώμενα στην Ελλάδα το ίδιο μπορούν να κάνουν κα

  • 2 Ο/Η sagamore έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Είστε εξαιρετικός. Ενα ουμανιστικό κείμενο με αυστηρότητα σκέψης και ιεράρχηση αξιών. Μπραβο σας

  • 3 Ο/Η Λουκια Σιμονοβικη έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Θερμα συγχαρητήρια με καλυψατε πληρως

  • 4 Ο/Η μπιμπιπ έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Μου αρέσει που ο σχολιαστής sagamore παραπάνω, βρήκε "ουμανιστικό" ένα κείμενο που αναφέρει επί λέξει για κάποιον άνθρωπο (ανεξαρτήτως του τι άνθρωπος είναι αυτός) "να μείνει στη φυλακή να σαπίσει".

    Ο συντάκτης του άρθρου πέφτει στην παγίδα του συναισθηματισμού λόγω προσωπικών γνωριμιών και αγιογραφεί τους αδικοχαμένους. Μόνο που η δικαιοσύνη οφείλει να είναι ΤΥΦΛΗ και δεν λειτουργεί βάσει συναισθήματος. Αλήθεια, τι θα λέγαμε στους συγγενείς των ανθρώπων που έπεσαν νεκροί έπειτα από εντολή Παττακού για πυροβολισμούς στο ψαχνό;; Γιατί ο Παττακός δεν είναι ακόμα στη φυλακή;; Απέτυχε η δικαιοσύνη;; Όχι, απλώς εν αντιθέσει με το συγκεκριμένο κείμενο, καταφέρνει αραιά και που να είναι όντως ουμανιστική.

    Στο διαταύτα, δεν έχει σημασία αν είσαι τρομοκράτης/παιδόφιλος/χρυσαυγίτης/μικρόαπατεώνας, αν συντρέχουν λόγοι υγείας, συγκεκριμένα ποσοστά αναπηρίας κ.ο.κ. ΔΕΝ θα είσαι σε κελί,(ταδε έφη Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων). ΤΕΛΟΣ.

  • 5 Ο/Η st έγραψε: (πριν 2 έτη)

    πολιτικα αφελης προσεγγιση, δυστυχως

  • 6 Ο/Η Theo έγραψε: (πριν 2 έτη)

    "Να μην πάει σπίτι του ο δολοφόνος τόσων ανθρώπων, ο serial killer Σάββας Ξηρός. Να μείνει στην φυλακή να σαπίσει - δεν νοιώθω γι’ αυτόν κανέναν οίκτο."

    Τι διαβάζω (και δεν σε αναγνωρίζω), καλέ μου Άρη!

    Αυτός ο "serial killer" είναι ένας ανάπηρος, που κατά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δικαιούται να πάει στο σπίτι του.

    Επιπλέον, έχει μετανοήσει, και το δήλωσε ακριβώς μετά την καταδικαστική απόφαση εναντίον του, για να μη φανεί πως "γλείφει" το σύστημα, ¨ωστε να έχει ευνοϊκότερη μεταχείριση:
    "«Είναι σκληρό για έναν που αγαπάει το δίκαιο, τον άνθρωπο, τη ζωή, να φτάνει στο σημείο να την αφαιρεί. Κι ακόμη πιο σκληρό γι' αυτόν που τη χάνει. Αλλά δεν είναι μόνο η αντινομία. Το ότι ανέλαβα την ευθύνη δε συνεπάγεται αυτόματα το αμετανόητο που μου προσάπτουν. Μπορώ τώρα που τελείωσε η δίκη να πω ότι πονάω και θλίβομαι για κάθε φόνο, για κάθε δάκρυ, για κάθε κραυγή, για κάθε αναστεναγμό που έχω προκαλέσει. Όμως, ουδείς αναμάρτητος, ει μη ο Χριστός, στου οποίου το έλεος ελπίζω.
    Η δημόσια διαπόμπευση, ο διασυρμός που έγινε απαιτεί και δημόσια ομολογία μετάνοιας, όπως αυτή ορίζεται από το ιερό Ευαγγέλιο και το παράδειγμα του εσταυρωμένου ληστή. Αμάρτησα στον ουρανό, στη γη και στον κόσμο και η απέραντη αγάπη του Θεού δε σταμάτησε να με σκεπάζει. Εκεί αποθέτω όλες μου τις ελπίδες» (http://www.rizospastis.gr/story.do?id=2103700).

    Μια δήλωση που θυμίζει την Παραβολή του Ασώτου και τον Ρασκόλνικοφ στο "Έγκλημα και Τιμωρία".

    Ο Χριστός είπε: "Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω". Κι αυτός, ο μόνος αναμάρτητος, έβαλε πρώτο στον Παράδεισο τον ληστή, που κι αυτός θα 'χε σκοτώσει κάποιους σαν τον Περατικό, τον Μομφεράτο, κλπ.

    Εσύ, που έχεις γνωρίσει τη σκληρότητα της φυλάκισης, θα διενοείσο να αμφισβητήσεις αυτήν την πράξη του Χριστού;
    Πώς καταδικάζεις κάποιον να σαπίσει εκεί όπου πέρασες τόσο δύσκολα;

    Και γιατί ο πόνος για την απώλεια αγαπητών προσώπων σου να εξαφανίζει την ανθρωπιά σου;

  • 7 Ο/Η Αρης Δαβαράκης έγραψε: (πριν 2 έτη)

    Αγαπητέ Theo,
    Ποτε δεν θα μπορούσα να φανταστώ οτι ο Σάββας Ξηρός έχει κάνει τέτοια δηλωση -και μάλιστα μετά την απόφαση της καταδίκης του.

    ("«Είναι σκληρό για έναν που αγαπάει το δίκαιο, τον άνθρωπο, τη ζωή, να φτάνει στο σημείο να την αφαιρεί. Κι ακόμη πιο σκληρό γι' αυτόν που τη χάνει. Αλλά δεν είναι μόνο η αντινομία. Το ότι ανέλαβα την ευθύνη δε συνεπάγεται αυτόματα το αμετανόητο που μου προσάπτουν. Μπορώ τώρα που τελείωσε η δίκη να πω ότι πονάω και θλίβομαι για κάθε φόνο, για κάθε δάκρυ, για κάθε κραυγή, για κάθε αναστεναγμό που έχω προκαλέσει. Όμως, ουδείς αναμάρτητος, ει μη ο Χριστός, στου οποίου το έλεος ελπίζω.
    Η δημόσια διαπόμπευση, ο διασυρμός που έγινε απαιτεί και δημόσια ομολογία μετάνοιας, όπως αυτή ορίζεται από το ιερό Ευαγγέλιο και το παράδειγμα του εσταυρωμένου ληστή. Αμάρτησα στον ουρανό, στη γη και στον κόσμο και η απέραντη αγάπη του Θεού δε σταμάτησε να με σκεπάζει. Εκεί αποθέτω όλες μου τις ελπίδες»)

    Τώρα που το μαθαίνω χάρη στην δική σου ευεργετική παρέμβαση θα επεξεργαστω μέσα μου εντελώς διαφορετικά τα δεδομένα. Ενα πραγματικό και ανθρώπινο πρόβλημα που έχω είναι πως συναντώ συχνά και με κοιτάζουν στα μάτια τα παιδιά, οι συγγενείς, οι αγαπημένοι φίλοι των θυμάτων του Ξηρού και της τρομοκρατίας. Τα παιδιά του πολύ καλού μου φίλου Κωστή Περατικού, ενός εξαιρετικού ανθρώπου, ήταν γύρω στα 5 ο ένας και γύρω στα 8 του χρόνια ο άλλος -περίπου. Παιδάκι ήταν το 88 και ο γυιός του Παύλου Μπακογιάννη.

    Επειδή όμως μου μιλάς έτσι όπως μου μιλάς δεν έχω άλλον δρόμο απο την αναθεώρηση και τον εσωτερικό αγώνα που θα χρειαστεί να κάνω. Αυριο πάω στο νησί της γιαγιάς μου της Ελισάβετ, την Τήνο. Είμαι βέβαιος πως η Παναγία θα με βοηθησει να καταλάβω, να δω τα πράγματα αλλοιώς και να επανέλθω.

    Ευχαριστώ για την παρέμβασή σου.
    Γιορτάζει ο άγιος Συμεών ο συγγενής του Κυρίου σήμερα
    Βοηθούν πολύ όλα τα αόρατα του Θεού.

    Χριστός Ανέστη!

loading..