Εμάς ποιος θα μας σώσει;

του Αλέξανδρου Ντερπούλη

Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες μιας τραγελαφικής ιστορίας σχετικά με τη φυλή των Ρομά.

Προβάλλεται η ζωή και οι συνήθειες αυτής της φυλής, με τρόπο αποκρουστικό, παράνομο και εγκληματικό, ως κάτι που θα έπρεπε να καταδικάσουμε όλοι και να τιμωρήσουμε. Όχι μόνο γιατί δεν θα θέλαμε να ακολουθούμε αυτή τη ζωή, αλλά γιατί θα ήμασταν ανίκανοι να το κάνουμε  έχοντας μάθει να ζούμε κάτω από άλλες συνθήκες, με μια άλλη κοινωνική και ηθική συνείδηση.

Και πολύ σωστά! Κανείς δεν γαλουχείται και δεν μεγαλώνει με τις ίδιες τακτικές, με τους ίδους σκοπούς και στόχους, στις ίδιες συνήθειες, ήθη και έθιμα.

Ο δυτικός πολιτισμός σε πολλές των περιπτώσεων, άν όχι σε όλες τις περιπτώσεις, παρουσιάζεται ως προστάτης των ανθρώπινων δικαιωμάτων που ο ίδιος συνέταξε , υποστηρικτής αξιών που ο ίδιος θεσμοθέτησε, τηρητής των νόμων που ο ίδιος θέσπισε και τιμωρός των εγκλημάτων που ο ίδιος δημιούργησε!

Κρίνουμε τα πάντα, ο,τιδήποτε συμβαίνει στον παρόντα Κόσμο, σύμφωνα με τα δικά μας μέτρα,  ακολουθώντας τα δικά μας πρότυπα.

Έτσι οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να φοράνε τσαντόρ, μπούρκα ή νικάμπ, άσχετα αν οι ίδιες οι μουσουλμάνες δεν ενοχλούνται. Θα έπρεπε οι γυναίκες να γνωρίζουν από πριν τον σύζυγό τους, ο έρωτας και η «ελευθερη επιλογή» θα έπρεπε να ενώνει μόνο τα ζευγάρια, θα έπρεπε να απαγορεύεται η κλειτοριδεκτομή ως απάνθρωπη και πρώτογονη τακτική, να αναμορφωθεί ο Ισλαμικός νόμος που σε πολλές περιπτώσεις είναι βάρβαρος, με τιμωρίες όπως αποκοπή άκρων ή λιθοβολισμού, οι Ρομά δεν θα έπρεπε να «πουλάνε» τα παιδιά τους ή δεν θα έπρεπε να γεννάνε τόσα παιδιά, αφού δεν μπορούν να τα αναθρέψουν, θα έπρεπε να νομιμοποιηθούν σε όλον τον κοσμο οι αμβλώσεις, να μη θεωρείται η εκδήλωση της ομοφυλοφιλίας έγκλημα κλπ κλπ. Υποστηρίζουμε, δηλαδή, όλα αυτά που ο δυτικός κόσμος θεωρεί σύμφωνα με την δική του σκέψη και εξέλιξη ότι είναι Πολιτισμός και Ανθρωπισμός, Βία και Καταναγκασμός.

Συμφωνώ! Κι εγώ τα καταδικάζω και τα θεωρώ εγκληματικά όλα αυτά, αλλά γιατί μεγάλωσα και αναπτύχθηκα μέσα σε μια κοινωνία που τα θεωρεί βάναυσα και απάνθρωπα. Υπάρχει πια στο DNA μου η δυτική φιλοσοφία ζωής και δεν μπορώ ( ή δεν θέλω) να την εξαλείψω. Μπορώ όμως να αποδεχθώ τη διαφορετικότητα σε όλα τα επίπεδα, ανάμεσα στους ανθρώπους του Κόσμου, όταν μάλιστα αυτή δεν περιορίζει τη δική μου ελευθερία, δεν εξαναγκάζει τη δική μου ελεύθερη βούληση. Δεν θα είχα πιθανόν την ίδια αντίδραση αν είχα  γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ινδία, το Πακιστάν, αν ήμουν Ινουίτ, Τουαρέγκ  ή μέλος κάποιας άλλης  φυλής, και θα θεωρούσα εντελώς φυσιολογικές τις δικές μου συμπεριφορές, που «Αλλοι» έξω από τη χώρα μου θεωρούν ενάντια στην ανθρώπινη φύση. Αυτή η ανθρώπινη φύση που έχει δεινοπαθήσει ανά τους αιώνες, με κανόνες, νόμους, θεσμούς, όρια, πλαίσια, απαγορεύσεις και που φορές προσπαθώ μετά δυσκολίας να προσδιορίσω επακριβώς ποιά είναι τα στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν.

Είναι το ίδιο με αυτό που συμβαίνει με τα γεγονότα της Ιστορίας, τα οποία λανθασμένα ερμηνεύουμε πάντα με τις παροντικές συνθήκες, χωρίς να λαμβάνουμε υπ όψιν τις συνθήκες και τις καταστάσεις κατά τις οποίες αυτά έλαβαν χώρα, κι έτσι τα παρερμηνεύουμε ή τα κρίνουμε λάθος. Παρόμοια πράττουμε και με τις διάφορες φυλές και εθνότητες. Τις κρίνουμε και τις ερμηνεύουμε σύμφωνα με τα δικά μας status και τις δικές μας συνήθειες και πρακτικές. Δεν λαμβάνουμε υπ όψιν μας στην ερμηνεία των εθίμων, ηθών, πρακτικών, συνηθειών και τακτικών, τις συνθήκες (γεωγραφικές, κοινωνικές, θρησκευτικές ηθικές κ.α) που τις γέννησαν και τις ισχυροποίησαν.  

Για μας είναι απάνθρωπο να «βιάζεται» ψυχικά και σωματικά η γυναίκα με την κλειτοριδεκτομή, την μπούργκα ή τον λιθοβολισμό, δεν θα λέγαμε όμως το ίδιο για την ανδρική περιτομή, τις ενδυματολογικές επιλογές διάσημων οίκων μόδας, τη δημόσια διαπόμπευση ανθρώπων  από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η ελεύθερη επιλογή που συνήθως προβάλλεται ως επιχείρημα απέναντι στην αναγκαστική επιβολή, δεν φαντάζει και τόσο ισχυρή όταν η μόδα, η ιατρική και η « κρατούσα ηθική» διαμορφώνουν εν πολλοίς συνειδήσεις και συμπεριφορές, εξαναγκάζοντας σε μια κατευθυνόμενη «ελεύθερη επιλογή».

Καταδικάζουμε ως εγκληματική πράξη την αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής, που επιβάλεται ως τιμωρία  σε άλλα «απολίτιστα» κράτη, αλλά δεν αντιδρούμε που ακόμα εκτελούνται άνθρωποι σε «πολιτισμένα» κράτη, ή που ακόμα αυθόρμητα ξεστομούμε το «Κρέμασμα τους χρειάζεται στο Σύνταγμα». Ο τρόπος κάνει δηλαδή τη διαφορά;

Θεωρούμε παράνομο να πουλιέται η ανεκτίμητη ανθρώπινη ζωή, γιατί όμως θα πρέπει να συμβαίνει το ίδιο  σε άλλους πολιτισμούς που συνάδει με τα ήθη και τα έθιμά τους κάτι τέτοιο; Είτε χρησιμοποιήθηκαν χρήματα είτε κάποιος  άλλος τρόπος ανταλλαγής ή συνδιαλλαγής.

Πόσο πολιτισμένοι είμαστε όταν επιθυμούμε διακαώς  τον «εκπολιτισμό» άλλων φυλών, τις οποίες θεωρούμε πρωτόγονες, επειδή δεν έχουν τον ίδιο τρόπο ζωής ή φιλοσοφίας;

Πόσο ανοιχτόμυαλοι είμαστε όταν δεν αποδεχόμαστε τις συνήθειες των Μουσουλμάνων, των Βουδιστών, των Ινδουιστών, των Εβραίων  και ένα σωρό άλλων θρησκειών κι εθνοτήτων ανά τον κόσμο;

Τι είναι αυτό που μας σπρώχνει να φερόμαστε με διαφορετικό τρόπο στις παρανομίες των Ρομά και όλων των αλλοδαπών, όχι όμως των ίδιων των Ελλήνων ή άλλων Δυτικών;

Γιατί δεν αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο, όπως αντιδρούμε στην φτώχια των Ρομά που βλέπουμε να προβάλλει η τηλεόραση, όταν  διαπιστώνουμε την φτώχια των Ηπειρωτών, των Ποντίων, των Βλάχων των Κρητών , των Σαρακατσάνων και όλων των άλλων Ελλήνων, που τους κλέβει «νόμιμα» το κράτος, που τους παίρνει τα σπίτια, τους αφήνει στο δρόμο, όταν αυτοκτονούν γονείς αφήνοντας τα παιδιά τους ορφανά, όταν βλέπουμε τους κάποτε ευκατάστατους πολίτες να φτάνουν στα όρια της  απόλυτης φτώχιας και της εξαθλίωσης;

Έχει σκεφτεί κανείς μας  ότι αυτό που κάνουν οι Ρομά, το να παραδίδουν τα παιδιά τους παράνομα σε άλλους, το κάνουν και οι ένα σωρό «κανονικοί» άνθρωποι;  Είναι άραγε θεμιτό ότι  στους «κανονικούς» ανθρώπους με τα «κανονικά» χρώματα και τρόπο ζωής,  δεν πρόκειται ποτέ να  αποκαλυφθούν παρόμοιες παρανομίες,  αν δεν βεθεί κάποιο «φως στο τούνελ» ή κάποιο  τηλεοπτικό «πακέτο» για να παραδοθεί από τον εκάστοτε ενδιαφερόμενο  όταν ανακάλυψε τυχαία ή όχι, ότι είχε δοθεί για υιοθεσία;  Και όταν βλέπουμε στις τηλεοπτικές εκπομπές παιδιά, μεγάλα πια, να βρίσκουν τους βιολογικούς τους γονείς, τους οποίους είχαν αποχωριστεί χρόνια πριν με κάποια παράνομη υιοθεσία ή αρπαγή, γιατί δεν επεμβαίνει το κράτος να αποδοθεί δικαιοσύνη έστω και καθυστερημένα, αλλά το θεωρούμε συγκινητικό που επιτέλους η πραγματική οικογένεια έσμιξε και πάλι;

Έχουμε σκεφτεί ποτέ πόσα από αυτά που κάνουν οι «Αλλοι», τα πράττουμε έμεις οι ίδιοι χωρίς ενοχές και τιμωρία; Πως η κόλαση δεν είναι μόνο «οι Αλλοι» αλλά κι εμείς οι ίδιοι;

Αν δεν είναι αυτό ο απόλυτος ρατσισμός τότε τι είναι; Άραγε εκεί οδηγεί η απόλυτη παγκασμοποίηση; Στην εξομοίωση των πάντων και στην εξαφάνιση όσων δεν συνάδουν με τις τακτικές μας, όσων δεν συμφωνούν με τη φιλοσοφία μας;

Γιατί θα έπρεπε να είμαστε λοιπόν εμείς το πρότυπο και το μέτρο και όχι κάποιοι «άλλοι»; Επειδή η τωρινή « σύγχρονη» κοινωνία διαμορφώθηκε κυρίως από την «Φωτισμένη» Ευρώπη κι έτσι κατάφερε να εξαπλωθεί, να επιβληθεί στο μεγαλύτερο μέρος  του γνωστού Κόσμου;  Και ποιος μάς λέει ότι αυτό είναι και το σωστό; Το πρέπον;

Και φυσικά οι «αυτοκρατορίες» διαμόρφωναν και διαμορφώνουν τη γη! Τα μέτρα και τα σταθμά όμως θα έπρεπε να καθορίζονται από κάθε κοινωνία ξεχωριστά, από τους διαφορετικούς ανθρώπους που την απαρτίζουν, με διαφορετικά ήθη και συνήθειες. Δεν θα μπορούσε ή δεν θα έπρεπε να είναι αλλιώς. Εμείς μπορούμε να κρίνουμε μόνο τα δικά μας, σύμφωνα με τους δικούς μας νόμους και κανόνες και να αφήσουμε τους «Αλλους»  να λειτουργήσουν όπως αυτοί ξέρουν ή έχουν  μάθει. Να αποδεχθούμε το δικό τους τρόπο ζωής. Όχι φυσικά αν λειτουργούν παράνομα και εγκληματικά μέσα σε μια χώρα με, αντίθετα από τις τακτικές τους, θεσπισμένους συγκεκριμένους νόμους και κανόνες. Ναι, να τιμωρούνται, μόνο όμως όταν τελούνται αξιόποινες πράξεις σύμφωνα με το ισχύον δίκαιο, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει σε όλους τους υπόλοιπους  «κανονικούς» ανθρώπους που ζουν σε μια «πολιτισμένη» χώρα.

Μήπως λοιπόν κατ' επέκταση,  θα έπρεπε να ψάξουμε όλους τους ευηπόληπτους πολίτες με οικογένεια, να δούμε αν πραγματικά ταιριάζουν τα χρώματα των παιδιών με αυτά των γονιών τους; Να ψάξουμε αν σε κάθε οικογένεια τηρούνται οι κοινοί νόμοι και κανόνες; Πως συμπεριφέρονται στα παιδιά τους οι γονείς αλλά και μεταξύ τους; Αν υπάρχει εκμετάλλευση και βία; Γιατί να βάλουμε στο στόχαστρο μόνο τους Ρομά;

Όπως αποδείχθηκε το κατάξανθο κοριτσάκι, η Μαρία, που τα χαρακτηριστικά της έμοιαζαν σα να καταγόταν από την Ολλανδία ή τις Σκανδιναβικές χώρες, αυτό ήταν παιδί Βούλγαρων Ρομά με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά και χρώματα. Κι αν αυτή η μητέρα ήθελε να δώσει το παιδί της για τους Χ  λόγους, με άτυπη-παράνομη υιοθεσία σε μια άλλη μητέρα της φυλής της, αλλά σε άλλη χώρα, γιατί επεμβαίνει το κράτος τόσο δραστικά για να αποδώσει «δικαιοσύνη»; Γιατί δεν αντιδρά έτσι σε όλες τις περιπτώσεις;  Με ποιο δικαίωμα αποχωρίζουν παιδιά από τους βιολογικούς ή θετούς γονείς τους γονείς σε διάφορες χώρες, με μόνο κριτήριο αυτό της μη αντιστοιχίας και ομοιότητας με την οικογένεια;

Με την ίδια τακτική θα έπρεπε  το κράτος να επέμβει σε χιλιάδες οικογένειες των οποίων τα παιδιά δεν μοιάζουν τόσο με τους γονείς, αφού πολύ συχνά έχουμε ακούσει να λένε εν είδει αστείου: «λες και δεν είσαι δικό μου αυτό το παιδί», «από τους γύφτους σε πήρανε;» «Όταν το κάνατε το παιδί ήσασταν εκεί;» κλπ κλπ.

Ξαναλέω: να υπάρχει ευμηγορία και τιμωρία εφόσον εκτελούνται αξιόποινες πράξεις όταν αυτές συμβαίνουν σε μια χώρα και αντιτίθενται στους συγκεκριμένους θεσμοθετημένους νόμους της.  Κι όχι όταν αντιβαίνουν απλά στα ήθη, τα έθιμα και τις συνήθεις πρακτικές της ή όταν συμβαίνουν σε κάποια άλλη χώρα ή φυλή με διαφορετική φιλοσοφία και συμπεριφορά.

Ποιός μάς λεει ότι κάποιο μέλος μιας φυλής στην Αφρκή θα ήταν ευτυχισμένο στην δική μας «πολιτισμένη» κοινωνία, ότι μια μικρή Ινδή θα γλίτωνε αν απομακρυνόταν από τα «απάνθρωπα» γαμήλια έθιμα της χώρας της, και ζούσε κάνοντας οικογένεια σε Ευρωπαϊκή χώρα, ότι  η μικρή Μαρία θα είναι περισσότερο ευτυχισμένη σε  κάποιο ίδρυμα και όχι με την οικογένεια  με την οποία μεγάλωσε,  βρισκόμενη σε αυτή όχι από αρπαγή αλλά από άτυπη υιοθεσία; Ακόμα κι αν αυτή η οικογένεια την έκανε ζητιανάκι στα φανάρια ή «αρκούδι» σε πανηγύρια!

Εμάς δηλαδή και τα παιδιά μας που γίναμε  ζητιάνοι στις «αξιοπρεπείς» κατά τα άλλα δουλειές μας και «αρκούδια» σε κομματικά  κι άλλα πανηγύρια, που μας αφαίρεσαν τη ζωή που μας πρέπει, που μας καρατόμησαν τη χαρά και την ευχαρίστηση που δικαιούμασταν και  μας απαγόρευσαν την ευτυχία που μας αξίζει, ποιος θα μας σώσει;


 

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η aftercrisis έγραψε: (πριν 4 έτη)

    Τελικά τι απέμεινε από αυτή την ιστορία με το ξανθό παιδάκι μέσα στη μαυριδερή οικογένεια; Ποιοί ήταν οι "διάβολοι", τι ακριβώς έκαναν, ποια τα κίνητρά τους; Τι παιχνίδι τραγικής ειρωνείας έπαιξαν σε αθώους και κουτοπόνηρους η τύχη και η βιολογία, βάζοντας το γονίδιο του αλφισμού (albino) σε μια οικογένεια τσιγγάνων της Βουλγαρίας; Πως "τσίμπισαν" οι εθισμένοι σε στερεότυπα και προκαταλήψεις; Άν το παιδάκι ήταν μελαχρινό και πράγματι κλεμμένο, ποιός θα έδινε σημασία;
    Στον καιρό των Τσιγγάνων και της μικρής Μαρίας - Ederlezi Avela
    http://aftercrisisblog.blogspot.com/p/blog-page_15.html

loading..