Ενα απαραίτητο πένθος

του Mao Tse Tung

(φωτο: Μαριάνα Μπίστη)

Δε βγαίνω εύκολα στο δρόμο. Λίγο η δυσανεξία στα δακρυγόνα, λίγο η εμμονή της αποδόμησης της κλασικής αριστερής ρητορικής - και κυρίως κάποιων πρακτικών της από τη μεταπολίτευση και δώθε, που κτγμ την έχει καταστήσει πολλές φορές με δική της ευθύνη, δέσμια των ανασφαλειών της και του αυτοστιγματισμού της, με κάνει συνήθως να σκούζω για τη ματαιότητα των πορειών και την προδιαγεγραμμένη τους κατάληξη. Το Κερατσίνι, στο οποίο βρέθηκα την Τετάρτη, επιβεβαίωσε αρχικά τους γνωστούς μου φόβους: μια μάζα κυρίως ασυνάρτητη, δυο δόσεις σπασίματα, ένα πένθος που ήταν μάλλον απόν, μερικές ντουντούκες που ούρλιαζαν υστερικά πόσο δίκιο έχουμε, το κλασικό ντου των μπάτσων που επιβεβαιώνουν όλο και περισσότερο ότι συντηρούν ένα σκοτεινό παρακράτος με κάθε τους κίνηση, πολλά κορμιά και μυαλά που δεν έδειχναν να γνωρίζουν γιατί ήταν εκεί. Η αμηχανία ήταν μάλλον το κυρίαρχο αίσθημα. Κατεβαίνοντας προς το Κερατσίνι, ονειρευόμουν ένα πλήθος βουβό, μια σιωπή απόλυτη και εκκωφαντική, να δείξουμε επιτέλους με τον πιο ριζοσπαστικό τρόπο ότι πενθούμε, ότι ουρλιάζουν τα μέσα μας αλλά ότι διαθέτουμε την απαραίτητη πυγμή για να δείξουμε σε όλους πως πενθούμε με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο. Είπαμε, ονειρευόμουν.

Κι όμως με το πέρασμα των ημερών, αναθεωρώ. Δεν μας έχουν απομείνει και πολλά πέρα από το δρόμο. Δεν έχουμε το περιθώριο να μη συνομιλήσουμε και να δράσουμε εκεί. Ποια θα είναι η στάση μας και οι πρακτικές μας στο δρόμο είναι αντικείμενο μεγάλης συζήτησης. "Δρόμος" είναι και ο χώρος που εργαζόμαστε, τα στέκια που διασκεδάζουμε, όλες οι εκφάνσεις της ύπαρξης μας στην κοινωνία, η κάθε μας πράξη που συμπεριλαμβάνει την παρουσία του Άλλου. Το σίγουρο είναι ότι χρειάζεται να ξεπεράσουμε τις τις αγκυλώσεις μας και την ανατροφοδότηση του στιγματισμού που ακολουθεί τις δημόσιες διαμαρτυρίες μας. Και ειδικά αυτές τις μέρες να μη ξεχάσουμε το πένθος, ένα πένθος που θα ήταν λάθος να το κρατήσουμε για το εαυτό μας. Οφείλουμε να κάνουμε την υπέρβαση δίνοντας στο πένθος την κοινωνική του διάσταση. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα δεν είναι παρά ένας μικρός θάνατος της ίδιας της κοινωνίας μας. Αν δεν την πενθήσουμε, δεν αντιληφθούμε την απώλεια της, δε θα μπορέσουμε να ανασυγκροτήσουμε το σώμα της και να ξεπεράσουμε την προσωρινή της απώλεια. Πρέπει σα στάμπα τη ζωή μας να σημαδέψει: δεν θα περάσει ο φασισμός.-