Πέθανε ο Πάνος Οικονόμου. Το contrabbando. Ερημώσαμε

της Ηλέκτρας Αλεξανδροπούλου
Και επειδή τα επίθετα μου φαίνονται και λίγα και λειψά. Και επειδή, να με συγχωράτε, αλλά στη σκοτοδίνη εγω δεν μπορώ και δεν θέλω να μιλάω, σας βάζω εδώ μέσα μερικά πράγματα για να τον γνωρίσετε καλύτερα, έτσι για να αγγίξει όποιος θέλει έστω και λίγο αυτον τον άνθρωπο που τόσοι πολλοί και τόσο πολύ τον αγαπάνε.
(Σαν να μαζεύεις βότσαλα ή χάδια ή φρούτα απο τα δέντρα).
 
Τα ποιήματά του
 
Μία υπέροχη εκπομπή του στο radiobubble που σε μιά άλλη ελλάδα, αυτή που βλέπουμε στα όνειρά μας, θα διδάσκεται στα σχολεία
 
Ο πρόλογός του στο Ανθολόγιο/Ιστολόγιο την πρώτη προσπάθεια να 'μαζευτουν' κείμενα απο bloggers 
 
Τα κείμενά του στο blog του radio bubble
 
Kάποια που με τόση χαρά προλάβαμε να βάλουμε και μεις εδώ
 
Το video απο την παρουσίαση του βιβλίου του φίλου του (πιό φίλος μάλλον δεν έχει) Κωστή Παπαιωάννου
 
Οι μαθητές του:
[...]Είμαι τυχερή. Ακούς; Που είχα εσένα δάσκαλο και φίλο. Που άνθρωποι όπως εσύ θα μου δίνουν πάντα ελπίδα πως τίποτα δεν χάθηκε σε ένα κόσμο με απαθή κορμιά που βολοδέρνουν σκορπώντας μπουρδολογία στυλάτη. Που όσα λόγια ωραία κι αν με έμαθες να στοιχίζω σε σειρά τώρα όλα μοιάζουν τόσο λίγα για να πούνε ένα αντίο. Και κάπου ανασαίνεις δυνατά, κάπου ό,τι και να λες αν θυμηθείς ιστορίες απο την πελοποννήσια μάνα σου θα γελάσει κάθε πικραμένος, κάπου ψαρεύεις, κάπου χλευάζεις την αριστερά με το αντάρτικο πόλης, κάπου μιλάς μόνο για το Σοφάκι σου, κάπου προξενεύεις τον αδερφό σου όσο-όσο που αγαπάς, κάπου έχεις ξαπλώσει το ταλαιπωρημένο σου κορμί και μαζεύεις ήλιο με το σκύλο με τα ψυχικά νοσήματα που του απέδιδες παρακεί, κάπου γιάνεις, κάπου μυρίζεις τις σελίδες των βιβλίων και λιώνεις απο τη μαστούρα αυτή, κάπου έχεις έναν ακόμα μονόλογο εσωτερικό που σε οδηγεί στην τρέλα, κάπου ίσως λες “και γιατί αντίο ρε μαλάκες; Νομίζετε θα ζήσετε εσείς για πάντα; Εγώ ο προνοητικός έχω πιάσει πρώτο τραπέζι πίστα. Ρεμάλια”. [...]
 
 
Τα λόγια των φίλων:
 
Διαβάζω με αβάσταχτη συγκίνηση τα υπέροχα λόγια καλών φίλων καθώς αποχαιρετούν αυτό το μέτρο της γλυκύτητας, της ανθρωπιάς και της ευαισθησίας που λέγεται Πάνος Οικονόμου, τον Contrabbando μας. Και θέλω να προσθέσω τούτο δω μονάχα, πως δεν χάσαμε απλά έναν Άνθρωπο, αλλά ένα Μέλος από το Σώμα της Κοινότητας, μια απώλεια Οργανική, καθώς ο Πάνος απέδειξε με κάθε τρόπο που φαντάζεται ο νους, πως αγαπάς το Άλλο, τι θα πει οργανικότητα και συμμετοχή σε μια κοινότητα ετερόκλητη, τι θα πει συμμερίζομαι και συνδέομαι, συναισθάνομαι και αντιλαμβάνομαι, συμπονώ και συμπάσχω, τι θα πει καταλύω αποστάσεις και υπερβαίνω αντιλήψεις προκειμένου να κατανοήσω, τι θα πει συνδιαλέγομαι και συγκροτώ αυτό το παράξενο και άμορφο σώμα των λέξεων που ανταλλάσουμε και στο οποίο όλοι ανήκουμε, διδάσκοντας μας με αστείρευτο χιούμορ και ταπεινότητα ότι η ενεργή συνύπαρξη ξεκινά από αυτή εδώ τη συμμετοχή, από την οργανικότητα του Σώματος που ο θάνατος του ακρωτηρίασε, και πως το ήθος είναι μια υπόθεση όλων μας.
 

Christos Chantzis Έλεγε και ξανάλεγε δε θέλω να γράψετε στο ίντερνετ όταν, αλλά δε γίνεται, το χρειάζομαι, εγωιστικό, ο φιλόλογος που ατυχήσαμε να μην έχουμε ως μαθητές μας έμαθε να αγαπάμε την ποίηση, "ανάβει ένα φανάρι κόκκινο στο δρόμο κι εσύ δε βλέπεις κόκκινο, βλέπεις αίμα", να είμαστε ασυμβίβαστα αγαπησιάρηδες και να το δείχνουμε με αγκαλιές και χειροφιλήματα, να μην είμαστε επηρμένοι, "εγώ είμαι ένα ρεμάλι, ο σπουδαίος των κοντραμπάντο είναι ο κωστής", να είμαστε ουσιαστικά ευγενικοί, πήγα ακάλεστος στο γάμο του, τον ήξερα τότε λίγο, αλλά ήθελα να πάω πολύ και αισθανόμουν κάπως αμήχανα και του είπα "ρε ήρθα ακάλεστος, το ξέρω" και μου απάντησε το ψέμα "πλάκα κάνεις; απλά σε ξεχάσαμε μες στον πανικό". Bάμος μι αμόρ. Για το χαμένο μας ποιητή. Τον Πάνο.

Oh Daesu shared a link via Spiros Papadopoulos.

«γνωρίσαμε και ίσως θα ξαναγνωρίσουμε ωραίους ανθρώπους.

Ο Παναγιώτης ήταν ωραίος άνθρωπος, ακτινοβολούσε καλοσύνη και ανθρωπίλα, ήταν ανοιχτός στον κόσμο, ήταν ποιητής.

Θυμάμαι μια βραδιά στο μπαμπλ πριν καναδυο χρόνια που χόρεψε ένα ζεϊμπέκικο, νομίζω ήταν το βραδιάζει ή μπορεί και να κάνω λάθος. Κι εκείνη η στιγμή ήταν μία από κεινες τις περίεργες στιγμές, έλεγες θα πέσει το μαγαζί, θα γκρεμιστεί η Ιπποκράτους ολόκληρη, θα βουλιάξουμε απ' το χειροκρότημα και απ' το κάθε πάτημα του χορού. Κι ίσως έπρεπε να βουλιάξουμε γιατί η στιγμή είχε κάτι, η στιγμή ήταν η ίδια η αγάπη, ήταν χιλιάδες μικροί θάνατοι μαζί, η προετοιμασία μιας απώλειας αλλά και μια κραυγή νίκης. Δεν αποχαιρετούσαμε τον Παναγιώτη, αλλά ανταλλάσσαμε αγάπη ατόφια, ολοκληρωτική, οι δεκάδες άνθρωποι εκεί που αγαπούσαμε τον Παναγιώτη αλλά μας αγαπούσε κιόλας και ήταν αυτό το ζεϊμπέκικο αυτό ακριβώς. Λες και πιανόμαστε χέρι χέρι και αποχαιρετούσαμε και καλωσορίζαμε ο ένας τον άλλον ταυτόχρονα. Κάθε δευτερόλεπτο του τραγουδιού ήταν μια ματιά προς την απέραντη ομορφιά του κόσμου.

Ο Παναγιώτης πιο πολύ απ' όλα, κάθε φορά σε κάθε περίσταση επιχειρηματολογούσε σε γλώσσες γνωστές και άγνωστες, μουσικές και ακατανόητες ότι ο κόσμος μπορεί να είναι η ομορφιά. Και εντέλει τίποτα και κανείς δεν τον άφηνε ασυγκίνητο

α ρε Καίσαρα, απόψε ας κελαηδήσουν για σένα όλα τα μπουζούκια του κόσμου, τα ουρι του παραδείσου, η Μπέλλου κι ο Άσιμος, ο Γκαλεάνο και ο Πικρός, ας κελαηδήσουν όλα τα 9λεπτα της Ούτε Λέμπερ».

 

Oh Daesu

Toν Οκτώβρη γιόρταζε τα 40 του ο Σραόσα και κερνούσε. Αργά το βράδυ κάποιος είδε στο κινητό του πως πέθανε ο Συρίγος. Ίσως να ήταν κι ο Πάνος που το είδε. Πάντως αρχίσαμε να συζητάμε για τον Συρίγο, σαν ο καρκίνος κι ο θάνατος να είναι κάτι που δεν μας αφορούσε. Ο θάνατος αφορά πάντα τους άλλους, όχι εμάς, όχι εμάς στα αλήθεια. Εκτός κι αν αρρωστήσεις και πρέπει να ζήσεις με την αρρώστια κι είσαι και ποιητής. Τότε βλέπεις όλη την εικόνα του έργου αντί για την μισή, τότε τα μάτια σου ανοίγουν και κοιτάζουν όλα όσα μπορούν να ειδωθούν. 

http://blogs.radiobubble.gr/search/label/%23contrabbando

 

 

 

Niemands Rose

19 hours ago · EditedΤην πρώτη φορά που συναντηθήκαμε ζωντανά, έσκυψε, και κάνοντας μία υπόκλιση, μου φίλησε το χέρι. Κι από τότε τον έλεγα ροκ πρίγκιπα γιατί αυτό ήταν. Μία ευγενική, ευφυής και ευαίσθητη φυσιογνωμία βγαλμένη από ένα σκοτεινό παραμύθι. Δηλαδή ένας ποιητής.

Όταν έγραψε την εισαγωγή για το "Ανθολόγιον- Ιστολόγιον", διέλυσε κάθε αμφιβολία μου ότι το εγχείρημα άξιζε τον κόπο, μόνο και μόνο γιατί αυτός ο άνθρωπος, με αυτό το βλέμμα, μπόρεσε να το δει όπως το είδε. Θυμάμαι να πληκτρολογώ τις ευχαριστίες μου τρέμοντας από συγκίνηση. Κι όχι γιατί είμαι ευσυγκίνητη αλλά γιατί αυτός ήταν αυτός που ήταν. Ένας ποιητής.

Άκουγα τις εκπομπές του στο radio bubble και είχα γράψει πρόσφατα πως κι αν δεν υπήρχε ραδιόφωνο, θα έπρεπε να το εφεύρουμε για να κάνει εκπομπές ο Contrabando.

Πριν λίγες μέρες αγόρασα την ποιητική συλλογή του "Εξώφυλλο δέρμα", αλλά δεν πρόλαβα να του γράψω. Άλλωστε του φύλαγα μία μικρή έκπληξη. Στο βιβλίο που γράφω, δανειζόμουν τον τίτλο του βιβλίου του σε ένα κεφάλαιο, και θα ήταν η μόνη παραπομπή σε όλο το μυθιστόρημα. 

Αλλά τώρα τέλος. Από σήμερα δεν υπάρχει πια ο Πάνος Οικονόμου, παρά μόνο εκεί που ήταν κατεξοχήν η θέση του, πολύ βαθιά μέσα στην καρδιά όσων σταθήκαμε τυχεροί να τον γνωρίσουμε. 

 
Μερικά tweet απο τους τελευταίους μήνες του στον Ευαγγελισμό:
https://twitter.com/Contrabbando/status/483178963834265601 https://twitter.com/Contrabbando/status/479723222477602816 https://twitter.com/Contrabbando/status/479634764954353665 https://twitter.com/Contrabbando/status/479525096110190592 https://twitter.com/Contrabbando/status/478804761530355712


- Στη μνήμη του η οικογένεια επιθυμεί οι όποιες δωρεές να γίνουν στο κοινωνικό ιατρείο Θεσσαλονίκης. Αριθμός λογαριασμού στην Τράπεζα Πειραιώς : 5272-059087-744

- Η κηδεία θα γίνει την Δευτέρα 14 Ιουλίου στίς 15.00 μετά το μεσημέρι - στο Νεκροταφείο Ζωγράφου