Ο νέος ευρωπαϊκός εκβιασμός (χωρίς ξύλο, αλλά και χωρίς λουλούδια)

Tvxs Ανάλυση

Eάν ο πρώτος μεγάλος εκβιασμός της Ευρώπης προς την Ελλάδα στήθηκε πάνω στην πιστωτική ασφυξία, ο δεύτερος έρχεται με την ασφυξία διά των προσφυγικών κυμάτων: Η απειλή - νομικά μετέωρη και με εμφανή χροιά τακτικισμού - της «έξωσης» από τη Σένγκεν έφερε την πρώτη υποχώρηση της Αθήνας. 

Η Frontex καλείται πλέον να συνδράμει με 600 άνδρες στη φύλαξη των χερσαίων συνόρων σφραγίζοντας ουσιαστικά τη μεθόριο με τα Σκόπια και ο κίνδυνος εγκλωβισμού στην Ελλάδα χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών, που δεν δικαιούνται μετεγκατάσταση στις χώρες της Ε.Ε., έρχεται πιο κοντά από ποτέ.

Οι κοινές περιπολίες και η απειλή έξωσης από τη Σένγκεν

Το επόμενο και τελικό βήμα σ’ αυτήν τη νέα «επιχείρηση ασφυξίας» θα είναι η κλιμάκωση της πίεσης για επέκταση των κοινών περιπολιών με τη Frontex και στα θαλάσσια σύνορα – μια κλιμάκωση, που αναμένεται από σήμερα (Πρασκευή), στο συμβούλιο υπουργών Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει τελικό ορίζοντα τη σύνοδο κορυφής της 17ης Δεκεμβρίου. Όπλο των εταίρων θα είναι το εσωτερικό έγγραφο που – παρά τις ημιδιαψεύσεις – περιφέρεται από χθες ανά τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και απειλεί την Ελλάδα με διετή αναστολή της συμμετοχής της στη ζώνη Σένγκεν. Κυνικός, δε, και ανοιχτά διακηρυγμένος στόχος – τουλάχιστον από χώρες όπως η Ουγγαρία και η Σλοβακία – είναι η στεγανοποίηση των ευρωπαϊκών συνόρων και η μετατροπή του Αιγαίου σε άυλο φράχτη αναχαίτισης των προσφύγων. 

Εντός αυτού του νέου φρουρίου η Ελλάδα θα έχει μία, και μοναδική, τελική επιλογή: Είτε θα αποδεχθεί να γίνει η αποθήκη προσφύγων της Ευρώπης, είτε θα υιοθετήσει το δόγμα της αναχαίτισης στέλνοντας πρόσφυγες και μετανάστες ενδεχομένως και στον βέβαιο πνιγμό στην αρένα του Αιγαίου.

Μουζάλας: Λύση χωρίς ξύλο αλλά και χωρίς λουλούδια

Οι εναλλακτικές και οι πολιτικές διέξοδοι δείχνουν ελάχιστες και ήδη η κυβέρνηση, εν μέσω της εκρηκτικής κατάστασης στα σύνορα με τα Σκόπια, στρέφεται αναγκαστικά σε πρακτικές καταστολής. Ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας προανήγγειλε επιχείρηση εκκένωσης της Ειδομένης μέσα στις επόμενες ημέρες – μια επιχείρηση που, όπως είπε, θα γίνει ««χωρίς ξύλο αλλά και χωρίς λουλούδια».

«Η κατάσταση πρέπει να σταματήσει. Να δούμε πώς χωρίς αιματηρή βία θα απεμπλακεί η κατάσταση. Στην Ειδομένη θα δοθεί λύση. Προφανώς δεν θα είναι βόλτα στο δάσος, παιδιών του κολεγίου. Θα είναι μια δύσκολη στιγμή για την κυβέρνηση και για όλους. Δίνουμε μια ευκαιρία και προσπαθούμε να το αποφύγουμε», είπε ο Γιάννης Μουζάλας, δίνοντας εύγλωττα το στίγμα των όσων έπονται.

Ο Έλληνας υπουργός είπε επίσης πως η απειλή της «έξωσης» από τη Σένγκεν δεν αποτελεί κεντρική ευρωπαϊκή επιλογή αλλά είναι σχέδιο συγκεκριμένων χωρών, μεταξύ των οποίων υπέδειξε και κατονόμασε την Ουγγαρία. Κατά ειρωνικό τρόπο, είναι η ίδια Ουγγαρία που ύψωσε πρώτη φράχτη στα σύνορά της και που χθες επιβεβαίωσε επισήμως ότι ένας από τους συντονιστές των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι είχε περάσει από τη Βουδαπέστη. Και είναι ο ακροδεξιός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπάν ο ευρωπαίος πολιτικός που πρώτος και δημόσια είχε καταγγείλει την Ελλάδα ως «πηγή» του προσφυγικού προβλήματος και είχε ζητήσει, από τις 15 Οκτωβρίου, «να πάμε νότια και να σφραγίσουμε τα ελληνικά σύνορα».

Η Ευρώπη του Ορμπάν και του Ερντογάν

Κατά ακόμη πιο ειρωνικό τρόπο, η Ευρώπη του «ανθρωπισμού» και της «αλληλεγγύης» την ώρα που απειλεί ένα μέλος της, την Ελλάδα, με αναστολή βασικών κοινοτικών κεκτημένων, όπως η ελεύθερη κίνηση των πολιτών, υποτάσσεται στον ακροδεξιό Ορμπάν και εκλιπαρεί, χαρίζοντας βίζες και κεφάλαια ενταξιακών διαπραγματεύσεων, τον αντιδημοκράτη Ερντογάν

Το γιατί μάλλον το εξηγεί με τον πιο απλό και σαφή τρόπο ο αρθρογράφος της γερμανικής Handesblatt Τόμας Λούντβιχ σχολιάζοντας τον «ξαφνικό έρωτα» της Ευρώπης προς την Τουρκία: «Στην πραγματικότητα», γράφει, «Τουρκία και ΕΕ δεν συμπίπτουν. Κάποιος λόγος υπάρχει που οι δεκαετείς ενταξιακές διαπραγματεύσεις έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο. Η Άγκυρα έχει απομακρυνθεί από τις ευρωπαϊκές αξίες της ελευθερίας. Επειδή όμως η ΕΕ χρειάζεται τη βοήθεια της τουρκικής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης, στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κάνουν τα στραβά μάτια»…