Γιάννης Στάνκογλου: Η αλλαγή -όπως την εννοώ εγώ- δεν έχει έρθει

Της Αγγελικής Στελλάκη

Είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα του ελληνικού σινεμά. Ο Γιάννης Στάνκογλου δουλεύει φέτος «υπερωρίες», με αποτέλεσμα να τον βλέπουμε σε πολλές από τις ελληνικές παραγωγές που προβάλλονται ή θα προβληθούν στις αίθουσες.

Μεταξύ άλλων, ταξιδεύει στην άκρη του κόσμου (συγκεκριμένα στην Αλάσκα για το Forget Me Not), υποδύεται έναν διεφθαρμένο υπουργό (The Republic), τον εβραίο πατέρα που έρχεται αντιμέτωπος με τις διώξεις των Ναζί στην υπό Κατοχή Θεσσαλονίκη (Ουζερί Τσιτσάνης), τον άνεργο πατέρα (στο Invisible), τον Ιταλό μπράβο (στην Κόρη του Ρέμπραντ).

Την ίδια ώρα, στο θεατρικό ταξίδι «ταξιδεύει» μικρούς και μεγάλους στη μακρινή Κολχίδα, ερμηνεύοντας τον Ιάσονα στην παράσταση «Ο Ιάσονας και το Χρυσόμαλλο Δέρας».

Το in.gr μίλησε μαζί του για όλα αυτά, λίγο πριν ο ηθοποιός λάβει τιμητικό βραβείο για την προσφορά του στο σινεμά από το 28ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

Όσο για τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα; Για τον ίδιο η αλλαγή -έτσι όπως την εννοεί εκείνος, όπως σημειώνει- δεν έχει έρθει.

— Φέτος είναι μία «γεμάτη» χρονιά για σένα. Έχουμε συμμετοχές σου σε πάρα πολλές ταινίες...

Ναι. Είναι το Forget Me Not που κάναμε πριν από έξι χρόνια, με γυρίσματα στην Αλάσκα και τη Νέα Ορλεάνη, είναι το The Republic που γυρίσαμε πριν από ενάμιση χρόνο, θα βγει η ταινία του Μανουσάκη Ουζερί Τσιτσάνης, θα βγει η νέα ταινία του Αθανίτη –φαντάζομαι θα πάρει διανομή από το 2016 και μετά-, είναι άλλη μια ταινία του Σάββα Καρύδα που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, που λέγεται Illusion, συν του Παναγιωτόπουλου το Η Κόρη του Ρέμπραντ.

— Το χαρακτηριστικό είναι ότι πρόκειται για ρόλους πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους

Αυτό είναι το κριτήριο μου όταν κάνω σινεμά. Το σινεμά το αγαπάω, όπως και στο θέατρο, απλά στο σινεμά είναι πιο εύκολο να μπορέσεις να μεταλλαχτείς, να αλλάξεις –και εξωτερικά- έτσι επιλέγω συνήθως τις δουλειές μου στον κινηματογράφο. Είμαι σε αυτές τις δουλειές ακριβώς γιατί όλοι αυτοί οι χαρακτήρες είναι τελείως διαφορετικά πράγματα.

— Πριν από δύο χρόνια, σε μία συνέντευξή μας, μου είχες πει ότι είχες βαρεθεί το παιχνίδι της πολιτικής, ότι το θεωρούσες σικέ. Τώρα, στο «The Republic» ερμηνεύεις έναν διεφθαρμένο υπουργό.

Το The Republic έχει πράγματα που εκ πρώτης όψεως μπορεί να φαντάζουν τραβηγμένα, αλλά κατά τη γνώμη μου, η πραγματικότητα είναι εκείνη που μάς ξεπερνάει. Μπορεί να μην υπάρχει ο εκδικητής, αλλά όλο το υπόλοιπο, με κάποιο τρόπο υπάρχει. Σίγουρα παίζονται πολλά παιχνίδια, αλλά δεν απογοητεύομαι. Είμαι άνθρωπος που περίμενε, που περιμένω ακόμα, αλλά η αλήθεια είναι ότι βλέπω πως δεν αλλάζει κάτι, έτσι όπως εγώ θεωρώ την αλλαγή. Και απλά προσπαθώ να αλλάξω αυτά που εγώ μπορώ.

— Το «The Republic» είναι η πρώτη ταινία του Δημήτρη Τζέτζα. Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου σε αυτή;

Ο χαρακτήρας που υποδύομαι, ήταν κάτι που δεν μου είχε τύχει να υποδυθώ. Μου άρεσε το σενάριο που είχε περιπέτεια, γρήγορους ρυθμούς. Όταν μίλησα με τον Δημήτρη Τζέτζα κατάλαβα ότι είναι ένα νέο παιδί, με όραμα, γνωρίζει από σινεμά. Πίστεψα στην ταινία, όπως πιστέψαμε όλοι οι ηθοποιοί, και το αποτέλεσμα νομίζω ότι δικαιώνει και εμάς και τον σκηνοθέτη. Είναι μία ταινία action, με γρήγορους ρυθμούς, πολύ ωραία φωτογραφία, πολύ ωραίο ήχο –πράγματα που στις ελληνικές ταινίες δεν βλέπουμε συχνά- και νιώθω χαρούμενος που πήρα μέρος σε αυτή τη δουλειά.

— Να περάσουμε στο «Ουζερί Τσιτσάνης». Πρέπει να σου πω ότι εξεπλάγην που σε είδα σε αυτόν το ρόλο γιατί τουλάχιστον ηλικιακά δεν μπορούσα να σε φανταστώ σε έναν χαρακτήρα μεγαλύτερης ηλικίας.

Ο Μανουσάκης μού είχε προτείνει αρχικά έναν άλλο ρόλο, αλλά ήταν κοντά σε πράγματα που είχα ήδη κάνει. Διαβάζοντας το σενάριο -και επειδή μου άρεσε το σενάριο από το βιβλίο του Σκαμπαρδώνη- είπα στον Μανούσο: «Αυτό που μου προτείνεις το έχω λίγο-πολύ κάνει. Εάν υπάρχει κάτι άλλο, θα ήθελα να συμμετάσχω». Μου πρότεινε τον ρόλο του εβραίου πατέρα και μου άρεσε αυτός ο ρόλος. Προσπάθησα να «μεγαλώσω» λίγο, να βρω τα κουσούρια του ήρωα και το χάρηκα πολύ τα γυρίσματα.

— Η ταινία συμπυκνώνει ένα κομμάτι της ιστορίας και κυρίως της εβραϊκής ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Και έχει γίνει πολύ μεγάλη έρευνα σε αυτό το κομμάτι...

Βέβαια, πολύ μεγάλη έρευνα και από την παραγωγή, αλλά και από εμάς τους ηθοποιούς. Όσοι συμμετείχαμε στο εβραϊκό κομμάτι της ταινίας πήγαμε στην συναγωγή. Στην ταινία μιλάμε «Λαντίνο», την διάλεκτο που χρησιμοποιούσαν οι εβραίοι εκείνη την εποχή. Έχει γίνει έρευνα, ενώ υπήρχε και άνθρωπος που μας βοηθούσε σε αυτό. Το πρωταγωνιστικό καστ της ταινίας είναι πολύ δυναμικό και πρόκειται για μια ερωτική ιστορία που εκτυλίσσεται μέσα στην Κατοχή και στην δύσκολη κατάσταση που επικρατούσε τότε.

— Μιλώντας για την έρευνα που έκανες, ποιο στοιχείο ήταν εκείνο που σε εξέπληξε από αυτά που έμαθες ή διάβασες;

Μου αρέσει να διαβάζω ιστορία και πολλά πράγματα τα γνώριζα ήδη. Γνώριζα την καταστροφή που έγινε, όπως και το γεγονός ότι πολλά πράγματα ούτε καν τα συζητήσαμε και έμειναν λίγο στον αέρα, όπως και τον ρόλο που έπαιξαν και πολλοί Έλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι σε αυτή την ιστορία που δεν είναι θετική. Δυστυχώς, στη Θεσσαλονίκη ήταν ακραία τα πράγματα, ενώ στην Αθήνα όχι τόσο. Πολλά με σόκαραν, αν και γνώριζα ήδη αρκετά.

— Συμμετέχεις και στη νέα ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου, «Η Κόρη του Ρέμπραντ», μια κωμωδία μυστηρίου. Έχεις συνεργαστεί ξανά με τον Παναγιωτόπουλο, σε ταινία άλλου ύφους (τα «Δεσμά Αίματος»).

Εντελώς άλλη ταινία. Στην Κόρη του Ρέμπραντ κάνω έναν μικρό ρόλο, έναν Ιταλό μπράβο. Πρόκειται για έναν ρόλο που κάναμε να μοιάζει λίγο υπερβολικός, έναν ρόλο με κωμικά στοιχεία. Τον μπράβο ενός Ιταλού συλλέκτη, τον οποίο ερμηνεύει ο Λάκης Λαζόπουλος. Να σου πω ότι δεν διάβασα όλο το σενάριο, γιατί δεν μου το έδωσε. Διάβασα μόνο τις σκηνές μου. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος συχνά δουλεύει κατ’ αυτόν τον τρόπο, οπότε επειδή είχα την εμπειρία είπα κατευθείαν ναι. Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει σινεμά, κάνει ταινίες κάθε χρόνο. Στην Κόρη του Ρέμπραντ υπάρχει πολύ μεγάλο καστ, παίζει σχεδόν το μισό ελληνικό θέατρο.

— Να αναφερθούμε και στο «Invisible» του Δημήτρη Αθανίτη. Εκεί παίζεις έναν φαινομενικά «ήσυχο» χαρακτήρα, ο οποίος μέσα του βράζει...

Είναι πολύ σημερινός ο χαρακτήρας που έγραψε ο Δημήτρης Αθανίτης. Άνθρωποι που έχουν χάσει τη δουλειά τους και δεν έχουν πει καν στην οικογένειά τους ότι έχουν σταματήσει να δουλεύουν, υπάρχουν στη διπλανή πόρτα. Είναι ένα σύγχρονο σενάριο, σημερινό, και αυτό μου άρεσε. Και το γεγονός ότι γυρίζεται εκτός Αθήνας, στον Ασπρόπυργο. Μπήκα μέσα στον ρόλο και έδωσα ό,τι είχα.

— Στο θέατρο έχεις πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση «Ο Ιάσονας και το Χρυσόμαλλο Δέρας» που έχει μουσική, τραγούδι, κίνηση. Πόσο απαιτητικό είναι αυτό;

Πολύ. Πρόκειται για υπερθέαμα, ένα σόου για όλη την οικογένεια. Πρέπει να έχεις συνεχώς ενέργεια. Χαίρομαι πολύ και παίρνω πολλή ενέργεια από τα παιδιά και τους μεγάλους που έρχονται στα καμαρίνια. Έχει ένα πολύ ωραίο κείμενο από τον Παρασκευά Καρασούλο που είναι σχεδόν ποιητικό, έχει μουσική γραμμένη από τον Νίκο Κυπουργό και συμμετέχει και η Σαβίνα Γιαννάτου. Είναι μια γρήγορη παράσταση και ένα όμορφο υπερθέαμα.


* Οι ταινίες «Forget Me Not» και «The Republic» προβάλλονται ήδη στις αίθουσες. Το «Ουζερί Τσιτσάνης» θα προβάλλεται από τις 3 Δεκεμβρίου. «Η Κόρη του Ρέμπραντ» θα προβάλλεται από τις 10 Δεκεμβρίου, ενώ το «Invisible» προβλήθηκε στο 28ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Η παράσταση «Ο Ιάσονας και το Χρυσόμαλλο Δέρας» ανεβαίνει κάθε Σάββατο και Κυριακή στο θέατρο Badminton.