Το Κράτος του Μίσους

του Γιώργου Θωμαϊδη

.…¨η κύρια διαφορά όλων μας, όχι μόνο των Γάλλων, αλλά και των Ελλήνων, και των Ιρανών και των Ιαπώνων, με το Ισλαμιστικό Κράτος,  δεν βρίσκεται στον πόλεμο ή σε αρκετούς πολιτικούς, οι οποίοι κάνουν ψυχρές επιλογές, και σκοτώνουν χωρίς μεγάλη διαφορά. Η διαφορά μας, είναι ότι σε εμάς, στην κοινωνία που οικοδομούμε κάθε μέρα, το διαρκές μίσος, με την ψυχιατρική έννοια, είναι δυστονικό, δηλαδή ασύμβατο με την κοινωνία μας, όσο και εάν επιμένει, και αυτό μπορεί να αποτυπωθεί και στην πολιτική της¨….

...”η άλλη διαφορά μας με το ISIS, αλλά και η πολύ μεγάλη ευθύνη μας, είναι ότι εμείς, ακόμη και με απαγόρευση κυκλοφορίας, μπορούμε να αλλάξουμε την εξουσία, ενώ στις Ζώνες του Ολέθρου, που πρώτες έσπειραν τα δυτικά όπλα σε μια ήδη ελλειμματική και διαφορετική κοινωνία, οι άνθρωποι ούτε πριν  μπορούσαν, ούτε τώρα μπορούν πάρα πολλά”….

Βασικά σημεία του άρθρου, το οποίο γράφεται σε συνέχεια  προηγούμενου κειμένου (1):

1. Η Απόσταση: Επιστημονικά, ακόμη και στο πένθος, η αποστασιοποίηση είναι αναγκαία για τη λύση. Δεν είναι απάνθρωπη, είναι επείγουσα. Η ψύχραιμη προσήλωση στην πραγματικότητα από την πρώτη στιγμή , μπορεί να αποτρέψει τη διάχυση και μαζοποίηση της οργής, την οποία προκαλούν η επίθεση, το ομαδικό τραύμα, το ξάφνιασμα και η βία.
2. Η Διάκριση: Ισλαμική, είναι η αρχιτεκτονική. Ισλαμιστική, είναι η δολοφονία.
3. Η διάγνωση του Διαρκούς Μίσος: Επάνω σε μια τεράστια –και πρωτοφανή- αδικία κατά των Ιρακινών (όπως και των Γερμανών μετά το 1918) εξελίχθηκε ένα φαινόμενο μίσους, εξίσου τεράστιο, ανίατο και αδιέξοδο, στη βάση ιδεολογικών και κοινωνικών ελλειμάτων:  Η πυρηνική ιδιαιτερότητα του Ισλαμιστικού Κράτους είναι ακριβώς το διαρκές  Μίσος.
4. Η καταγραφή του διαρκούς τρόμου: Τρόμος, υπάρχει ως μέρος του –βιολογικού σχεδόν- ολοκληρωτικού πολέμου. Όπως και στο ναζισμό, όμως, ο διαρκής τρόμος για το Ισλαμιστικό Κράτος, έχει μεγαλύτερη και ιδιαίτερη σημασία,  κατά τη διεξαγωγή του πολέμου και στην καθημερινότητά του, καθώς βρίσκεται στον πυρήνα σύλληψης και της καταγωγής του.
5. Η διαπίστωση επιπλέον παθολογίας: Το Ισλαμιστικό Κράτος, δεν εκπληρώνει τον πόθο για μια κρατική δομή κάποιων -έξαλλων (αρνητικό) από οργή- σουνιτών. Χρησιμοποιεί το μίσος ανθρώπων των οποίων στρεβλώθηκε η πραγματικότητα. Στη «Μεγάλη Ιδέα», ανέφικτη, περιλαμβάνει περιοχές άσχετες με το Βόρειο Ιράκ και στην κορυφή του, υπάρχει δίψα για εξουσία και απόλαυση. Ίσως δεν έχει καν κυρίως θρησκευτική στόχευση (2), αλλά πολύ πιο κοσμικά κίνητρα, μαζί με την ακραία δογματική του τοποθέτηση (3-4) .
6. Η Πρόταση: Ευφυής λύση στον πόλεμο, δεν είναι αναγκαστικά η συνέχιση του, πριν εξαντληθούν έντιμα και ελεγχόμενα, οι άλλες δυνατές εναλλακτικές και πιεστικές τοποθετήσεις σε σχέση με τον αντίπαλο, χωρίς αυτό να σημαίνει αναγνώρισή του αντιπάλου. Μια απρόσεκτη καταστολή του ISIS, δεν θα μπορέσει να αναστείλει από μόνη της την ιδεολογική του εξάπλωση στον μουσουλμανικό κόσμο, ο οποίος αντιμετωπίζει τεράστια κοινωνικά αδιέξοδα (1,3,4).

Την Παρασκευή το βράδυ, έγινε ένα πολεμικό έγκλημα. Με τρόπο μεθοδικό, κρατικό, στρατιωτικό, πολλαπλά στοχευμένο (1), (5). Με θύματα αθώα, απροστάτευτα (6 -7) και παραπλανημένα ως προς το σε τι κίνδυνο βρίσκονταν ήδη. Ένα έγκλημα ¨οικείο¨, διότι στην ουσία αποτελεί την εξάπλωση ενός κύματος, το οποίο βοά εδώ και σχεδόν πέντε χρόνια στη Μέση Ανατολή, και διότι, ως πολεμικό έγκλημα, έχει –κατά τον πιο σημαντικό Βρετανό ιστορικό- πολλά προηγούμενα (6-7), όμως παραμένει απαίσιο. Όμως, αυτό ειδικά το έγκλημα,  στην καρδιά ενός αγαπημένου συμβόλου, μας δίνει την αφορμή όχι για να το συμψηφίσουμε με άλλα, μα για να αρχίσουμε να λύνουμε τις αιτίες που οδήγησαν στα εγκλήματα. Και η αρχή της επείγουσας λύσης, για όποιον είναι σε απόσταση από το πένθος, όπως ένας (ειδικευόμενος) ψυχίατρος, είναι η απεικόνιση του επείγοντος προβλήματος. Πρώτα από όλα, δεν θα χρησιμοποιήσω τον όρο Ισλαμικό Κράτος ξανά, αλλά Ισλαμιστικό Κράτος: Ισλαμική, είναι η αρχιτεκτονική. Ισλαμιστική, είναι η δολοφονία. Ας μην πέσουμε στην παγίδα, την οποία έστησαν οι ίδιοι οι δημιουργοί του, ότι είναι Ισλαμικό. Είναι Ισλαμιστικό. Το Ισλαμιστικό Κράτος του Μίσους.

Στο αμέσως προηγούμενο άρθρο (1), παρουσιάστηκε, απολύτως ουδέτερα –άρα επιστημονικά- ο τρόπος που το Ισλαμικό Κράτος λειτουργεί στην πολεμική πρακτική του και στη βασική –και τραυματική- εμπειρία πολλών εθελοντών του, η οποία μετασχηματλζεται σε έξαλλη οργή. Όπως γράφεται ήδη στο πρώτο κείμενο, αποτελεί μέρος της τακτικής ενός  (ειδικευόμενου) ψυχιάτρου, απέναντι σε μια πράξη βίας: Αρχικά αποστασιοποίηση από το επώδυνο γεγονός, κατόπιν συμπέρασμα. Με ψυχραιμία, με προσήλωση στην πραγματικότητα, μπορεί να αποτραπεί, στην απαρχή της, η διάχυση και μαζοποίηση της οργής, την οποία προκαλούν το ομαδικό τραύμα, το ξάφνιασμα, η βία. Ειδικά εφόσον υπάρχει το ζωτικό πλεονέκτημα, της χωρικής απόστασης από τα τραυματικά γεγονότα.

Όχι τυχαία λοιπόν,  το Ισλαμιστικό Κράτος, στο προηγούμενο άρθρο συγκρίνεται εμμέσως πλην σαφώς με το ναζιστικό κράτος, το οποίο αξιοποίησε επίσης την οργή, τη φτώχεια και το μίσος των Γερμανών, που υπήρχαν εν μέρει για πραγματικούς λόγους. Όπως όμως εγγενείς παράγοντες στη Γερμανική πολιτική εξέτρεψαν την αμφισβήτηση της δημοκρατίας προς το ναζισμό, έτσι και στο Ιράκ, εγγενείς παράγοντες στη δομή των τοπικών κοινωνιών και της ιδεολογίας του (3,4), επέτρεψαν τη δημιουργία του Ισλαμιστικού Κράτους στα σουνιτικά (αλλά και χριστιανικά ατυχώς για τους χριστιανούς που το συνάντησαν) εδάφη του Βορείου Ιράκ και της Ανατολικής Συρίας. Το ότι το Ισλαμιστικό Κράτος αντιδρά όπως κάθε άλλο κράτος σε μια εξωτερική επίθεση, δεν είναι το μέτρο με το οποίο θα το κρίνουμε. Το μέτρο με το οποίο θα το κρίνουμε, δεν είναι το πώς απαντά στη βία (κρατικά), αλλά στο τι εναλλακτικές έχουν άλλοι πολιτισμοί απέναντι στη βία και πόση βία υπάρχει στο εσωτερικό του.

Το Ισλαμιστικό Κράτος λοιπόν, δεν είναι το Ιράν, το οποίο, ακόμη και στις πιο τραγικές και φρικτές ώρες της εκτροπής της επανάστασης ενάντια στον Σάχη, περιείχε ένα βαθμό δημοκρατίας και υπήρξε αντικείμενο διαπραγμάτευσης και συνεννόησης με κάποιες έστω δυνάμεις του κόσμου και έδωσε σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού (και στις γυναίκες) πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση. Το Ισλαμιστικό Κράτος, μπορεί να αναπτύσσεται μόνο επάνω στην καταστροφή του πολιτισμού –αντίθετα με το Ιράν ακόμη και στις χειρότερες στιγμές του, που έχουν παρέλθει οριστικά: Ακόμη και στις πιο σκοτεινές μέρες του Ιράν, όποιος ανατίναζε την Περσέπολη θα εκτελούνταν. Επιπλέον, ο τρόμος, υπάρχει ως μέρος του ολοκληρωτικού πολέμου – σε όλους τους μεγάλους πολέμους. Όμως, όπως και στη ναζιστική Γερμανία,  ο τρόμος για το Ισλαμιστικό Κράτος, έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, τόσο  κατά τη διεξαγωγή του πολέμου, όσο και στην καθημερινότητά του, καθώς βρίσκεται στον πυρήνα της σύλληψης και της καταγωγής του (2).

Όντως λοιπόν, όπως έδειξε πρώτο το δυτικό, ευρωπαϊκό ιατρικό περιοδικό Lancet , υπήρξε πόλεμος και το έγκλημα του δυτικού εμπάργκο. Όντως,  τα πανεπιστήμια που μετέδωσαν αυτή την ιατρική γνώση, αυτό τον πολιτισμό, στη Βαγδάτη π.χ., δεν τα ρήμαξαν τα άλλα ισλαμικά κράτη, αλλά το εμπάργκο, οι βόμβες και ο εμφύλιος μετά την εισβολή, ο οποίος απελευθέρωσε τις εντάσεις σε μια κοινωνία φατριών και γενών. Όμως, η κύρια δυνατή σύγκριση σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών και ιδεολογίας  (η οποία γίνεται και στο πρώτο άρθρο), είναι με αυτή των χειρότερων παραφρόνων του πιο εκπολιτισμένου κόσμου, οι οποίοι το 1962 ξεκίνησαν τη διαδικασία του πυρηνικού πόλεμου και της απόλυτης καταστροφής. Διότι, στη ρίζα της ιδεολογίας του Ισλαμιστικού Κράτους, βρίσκεται, όπως και στο ναζισμό, η καταστροφή. Η βασική λοιπόν ιδιοτυπία του ναζιστικού ή του Ισλαμιστικού κράτους, βρίσκεται στο ότι η ακρότητα είναι η προεξάρχουσα κατάσταση, ενώ αλλού αποτελεί μια χείριστη εξέλιξη.

Ένα σχετικά θρησκευτικό Κράτος ή κίνημα, θα ήταν ένα πιθανό φυσικό επακόλουθο –όχι «ορθό» επακόλουθο με τα δικά μας πάντα μέτρα- της οργής και της υπαρξιακής απελπισίας πολλών Ιρακινών σουνιτών, εάν αξιοποιούσε στοιχεία του πολιτισμού τους, για να εκφράσει μια αντίσταση στην καταπίεση από την κεντρική εξουσία. Θα ήταν ίσως πιθανό –όχι δικαιολογημένο, ποτέ και με κανένα μέτρο!- να έχουν συμβεί πολλά επιτόπια πολεμικά εγκλήματα επάνω στη μάχη. Δεν ήταν όμως ούτε αναμενόμενο, ούτε αναπόφευκτο –ξένα σε κάθε ισλαμική αρχή- να τα επεκτείνει, να τα απολαύσει, να τα γιορτάσει επίσημα και διαρκώς, για να πετύχει η (έτσι και αλλιώς με μεγάλο ακροατήριο) προπαγάνδα του. Εκεί, είναι το κύριο πρόβλημα του Ισλαμιστικού Κράτους, το οποίο, όπως και με το ναζισμό, θα λυθεί μόνο με την έξυπνη αλλαγή της κατάστασης στην περιοχή του.

Εδώ λοιπόν, υπάρχει το ζήτημα, το οποίο σήμερα θίγει ο ιστορικός Niall Ferguson στο άρθρο του στους Sunday Times (6-7): H Γαλλία, και η Ευρώπη, είναι απροετοίμαστη και αθωράκιστη για έναν πόλεμο μέσα στον ίδιο τον εαυτό της. Και επειδή δεν θα αλλάξει μέσα σε ένα χρόνο,
το πιο πιθανό είναι ότι θα χάσει χειρότερα –έχει ήδη χάσει-  πολύ χειρότερα από ότι στο Βιετνάμ το 1954, διότι χάνει μέσα στο σπίτι της, στον τρόπο ζωής της και στο σύστημα αξιών της. Για αυτό έγραψα χθες, ότι πρέπει οι Γάλλοι να διαλέξουν, όχι ο εντελώς ανεπαρκής σε ζητήματα ακόμη και προσωπικής του ασφάλειας πρόεδρός τους (8): Μια επιλογή, είναι η  αποχή από την ανταπόδοση και η άμεση τιμωρία των κυβερνητών τους οι οποίοι πήγαν από μόνοι τους στη Συρία, χωρίς λαϊκή έγκριση και ξεκίνησαν το ντόμινο του ολέθρου. Μια άλλη, η καλύτερη ίσως, να πλήξουν,  έμμεσα μόνο ή καλυμμένα, όπως έκαναν ως τώρα, όσο μπορούν, το ISIS ανακόπτοντας πρώτα τις ροές πετρελαίου και χρήματος, ενισχύοντας τις δυνάμεις του status quo, τη Ρωσία, και την Κίνα, και τις ΗΠΑ, προσεγγίζοντας κάποιες ομάδες του (όπως έγινε στο Αφγανιστάν), αλλάζοντας πλήρως προς το θετικό την πολιτική ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων τους και εξηγώντας στον Ερντογάν και στους Σαουδάραβες, ότι υπάρχει και όριο στο παιχνιδάκι της φρίκης με το ISIS. Αν πάλι διαλέξουν τον πόλεμο, θα ήταν καλό να ξέρουν που πηγαίνουν και ότι μεγάλο μέρος των συμμάχων τους, και μέρος του γαλλικού κατεστημένου, δεν θέλει να διαλυθεί άμεσα το Κράτος του Μίσους (9) (10).

Θα κλείσω γράφοντας ότι, η κύρια διαφορά όλων μας, όχι μόνο των Γάλλων, αλλά και των Ελλήνων, και των Ιρανών και των Ιαπώνων, με το Ισλαμιστικό Κράτος,  δεν βρίσκεται στον πόλεμο ή σε αρκετούς πολιτικούς, οι οποίοι κάνουν ψυχρές επιλογές, και σκοτώνουν χωρίς μεγάλη διαφορά. Η διαφορά μας, είναι ότι σε εμάς, στην κοινωνία που οικοδομούμε κάθε μέρα, το διαρκές μίσος, με την ψυχιατρική έννοια, είναι δυστονικό, δηλαδή ασύμβατο με την κοινωνία μας, όσο και εάν επιμένει και αυτό μπορεί να αποτυπωθεί και στην πολιτική της. Στην κοινωνία που θέλησαν οι ναζί και θέλουν οι διαχειριστές του Ισλαμιστικού -ΟΧΙ Ισλαμικού- Κράτους, υπάρχει μόνο το διαρκές μίσος, για τα πάντα, και ίσως και για τον εαυτό τους. Για αυτό, όποιος φοβήθηκε να πενθήσει τα θύματα του χθεσινού εγκλήματος για να μην απορροφηθεί από ένα πιθανό σταυροφορικό μίσος κατά γενικά των μουσουλμάνων, ας θυμάται ότι, η απώλεια ενός αγαπημένου, όπως εδώ το Παρίσι, είναι αφετηρία εναγκαλισμού: Με τα θύματα όλων των επιθέσεων του Κράτους του Μίσους, τα οποία θέλουν όσο τίποτε, να απαλλαγεί η κοινωνία μας από τη θεσμοθέτησή του.

Για να γίνει όμως αυτό, είναι σημαντικό, τα κράτη που θα αναλάβουν τη λύση (11, 12) (με διαπραγματεύσεις, διακοπή ροής υλικού, εξαγορά, προσεταιρισμό και ενσωμάτωση (όπως στο Αφγανιστάν) ή –αν όλα τα άλλα αποτύχουν, πράγμα απίθανο- βοήθεια στις επιτόπου δυνάμεις που το πολεμούν), να μην εκπέμψουν ξανά κανένα μήνυμα καταστροφής αμάχων, αλλά, κυρίως, ένα μήνυμα ελπίδας και αφιλόκερδης βοήθειας. Αλλιώς, ο πόλεμος ίσως μετατρέψει την Ευρώπη σε μια κλειστή, φοβική χώρα,  υπό το αρχαιοελληνικό Κράτος του Φόβου, όπως γίνονται οι ΗΠΑ, όπου η ηθική της ζωής ή οι γενοκτονίες, θα αμφισβητείται: Αυτό, ήδη γίνεται στην Ουγγαρία και όχι μόνο. Και εδώ, είναι η άλλη διαφορά μας με το ISIS, αλλά και η πολύ μεγάλη ευθύνη μας: Ότι εμείς, ακόμη και με απαγόρευση κυκλοφορίας, μπορούμε να αλλάξουμε την εξουσία, ενώ στις Ζώνες του Ολέθρου, που πρώτες έσπειραν τα δυτικά όπλα σε μια ήδη ελλειμματική και διαφορετική κοινωνία, οι άνθρωποι ούτε πριν  μπορούσαν, ούτε τώρα μπορούν πάρα πολλά.

Στην περίπτωση του Ισλαμιστικού Κράτους, λοιπόν, το ακραίο και αδικαιολόγητο «μέσο» (….) της τυφλής βίας, έχει γίνει αυτοσκοπός: Το Μίσος έγινε Κράτος, για ακόμη μια φορά, αυτή τη φορά στη Μέση Ανατολή και όχι στη Γερμανία. Επειδή όμως, όπως έδειξα και στο προηγούμενο άρθρο,  αδικαιολόγητα πολλή βία υπήρξε –ως μέσον όμως και όχι ως αυτοσκοπός-  στην πλευρά των μη ναζιστικών, μη τρομοκρατικών κρατών διαφόρων τύπων, όπου εξοντώθηκαν, οι Ινδιάνοι (από τις ΗΠΑ), οι κάτοικοι του Κογκό (από το Βέλγιο) και εκατομμύρια στο Βιετνάμ, στην Ινδονησία, στην Αλγερία και στη Χιλή δι’ «εποπτευόμενων αντιπροσώπων», τα όρια είναι πολύ εύθραυστα και λεπτά. Συνεπώς, περνιούνται συχνά και από τα  αρκετά δημοκρατικά, μη ναζιστικά, μη τρομοκρατικά κράτη, παρόλα τα θετικά τους στοιχεία, και μπορεί να περαστούν πολύ εύκολα –και ανεπανόρθωτα- σε έναν υπαρξιακό πόλεμο.

Το ότι δεν εγκαθιδρύθηκε ο φασισμός στη Γαλλία, δεν σημαίνει ότι σίγουρα δεν μπορεί να υπάρξει επίσημα γαλλικός κρατικός φασισμός, ειδικά εάν η χώρα που δίνει ένα μειοψηφικό 25% στο σωβινιστικό, νεοφασίζον Εθνικό Μέτωπο, βρεθεί πολιορκημένη για πολύ μακρό χρόνο, καθώς μια αλόγιστη βία κατά των κατοίκων της Συρίας, θα οδηγεί σε αύξηση του «δικαίου» των φανατικών του Ισλαμιστικού Κράτους. Για τον δυτικό κόσμο, θα ήταν μεγαλύτερη ήττα μια τέτοια εξέλιξη, παρά ένα άτυπο Ισλαμιστικό Κράτος που θα επιβίωνε ακόμη και για μερικές δεκαετίες πριν διαλυθεί ή μεταλλαχθεί ριζικά σε κάτι διαφορετικό, μεταδίδοντας κλώνους Μίσους σε όλο τον πλανήτη. Συνεπώς, προέχει κατεπειγόντως η έξυπνη αντιμετώπισή του, όχι οι συμβολικοί βομβαρδισμοί με … είκοσι βόμβες από γαλλική εθνική υπερηφάνεια, με οριοθέτηση της μεσαιωνικής Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας του εξαπολυμένου, φίλου του ISIS, Ερντογάν καθώς και αποστασιοποίηση από εκείνους τους Ρεπουμπλικανούς οι οποίοι εναγωνίως αναζητούν τον πόλεμο με όλο τον «ξένο» κόσμο, όπως και οι φανατικοί Ισλαμιστές, όμως οπλισμένοι επιπλέον με πυρηνικά όπλα. Μήπως μας θυμίζουν πάλι το 1962 αυτοί οι τελευταίοι;

*O Γιώργος Θωμαϊδης είναι Ειδικευόμενος Ψυχίατρος στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης 

Ενδεικτικά σχετικά άρθρα:

(1) “Επίθεση στο Παρίσι: Ψυχολογία, Τρομοκρατίες και Ολοκληρωτικός Πόλεμος”. Toportal.gr
http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.kosmos&id=9235

(2)  http://www.theguardian.com/world/2014/dec/11/-sp-isis-the-inside-story?CMP=fb_gu
“Isis: the inside story”. The Guardian. Τελευταία παράγραφος του άρθρου.

(3)  http://www.huffingtonpost.com/alastair-crooke/isis-wahhabism-saudi-arabia_b_5717157.html
You Can't Understand ISIS If You Don't Know the History of Wahhabism in Saudi Arabia. The Huffington Post.

(4)  http://www.huffingtonpost.com/alastair-crooke/isis-aim-saudi-arabia_b_5748744.html
Middle East Time Bomb: The Real Aim of ISIS Is to Replace the Saud Family as the New Emirs of Arabia. The Huffington Post.

(5) “Τι σημαίνει η χρονική συγκυρία των επιθέσεων”. Capital.gr
http://www.capital.gr/story/3080484

(6) “Like the Roman empire, Europe has let its defences crumble”. The Sunday Times
http://www.thesundaytimes.co.uk/sto/comment/columns/NiallFerguson/article1633179.ece

(7) Το (6) για όσες και όσους δεν είναι συνδρομητές
http://colindavies.blogspot.gr/

(8) “Francois Hollande's 'escapades' - a glossary”. BBC
http://www.bbc.com/news/blogs-magazine-monitor-25718210

(9) Απόρρητο έγγραφο της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Αμερικανικού Στρατού, σελ. 3 και 4. Judicial Watch
http://www.judicialwatch.org/wp-content/uploads/2015/05/Pg.-291-Pgs.-287-293-JW-v-DOD-and-State-14-812-DOD-Release-2015-04-10-final-version11.pdf

(10)  “Clinton says would not support war declaration against ISIS”. Reuters
http://www.reuters.com/article/2015/11/10/us-usa-election-clinton-isis-idUSKCN0SZ2M720151110#VJFOI3KAJ4kSEz1L.97

(11)  “Isis Inc: how oil fuels the jihadi terrorists”
http://www.ft.com/intl/cms/s/2/b8234932-719b-11e5-ad6d-f4ed76f0900a.html#axzz3ren9OlgH

(12)  There Is Only One Way to Defeat ISIS
http://www.esquire.com/news-politics/politics/news/a39727/paris-attacks-middle-eastern-oligarchies/