Το μπουκάλι αδειάζει, η ζωή συνεχίζεται (ο σώζων εαυτόν σωθήτω)

του Άρη Δαβαράκη

Δεν χρειάζεται να είσαι ιδιαίτερα οξυδερκής για να καταλάβεις πως η κατηφόρα που έχουμε πάρει δεν έχει ορατό τέρμα. Το 2015 είναι μια χρονιά τραγική και μοιραία. Δεν έχουμε ξαναζήσει τέτοια επιτάχυνση κατάρρευσης και το μέλλον είναι πια τόσο απρόβλεπτο, ώστε ο καθένας απο μας οφείλει και στον εαυτό του και στο κοινωνικό σύνολο, να περιχαρακώσει την επιβίωσή του μαζί με όσους και όσα αγαπάει ώστε να διασώσει οτι μπορεί, για τον εαυτό του και για το κοινό καλό. Η πολιτική τελείωσε. Μετά και τα «αριστερά»  μας πειράματα, είναι πια εμφανές πως το μπουκάλι  αδειάζει συνεχώς. Ήδη είναι  μισοάδειο και θ’ αργήσει πολύ να μας φανεί ξανά μισογεμάτο. Οι γεωπολιτικές εξελίξεις, η άνοδος των μυρίων, η Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το «Ισλαμικό κράτος» η νίκη του χασάπη στην Τουρκία, η αμήχανη «Μεγάλη Γερμανία», η ξενοφοβία και η ακροδεξιά, η μεταμόρφωση του «Ευρώ» σε εργαλείο κοινωνικής τρομοκρατίας, η απόσταση που κρατούν οι ΗΠΑ, (όσο μπορούν), ο μέγας τρόμος της Ευρώπης για «το τέλος του κλειστού κλάμπ», όλα πια δείχουν το τέρμα μιας ιστορικής περιόδου και την αρχή μιας νέας εποχής, πολύ σκληρότερης απο ό,τι έχουμε ζήσει όσοι δεν ζήσαμε τον Β’ Πόλεμο και τον Εμφύλιο. Ολα απο εδω και πέρα θα είναι πιό δύσκολα για όλους μας.

Ο καθένας λοιπόν απο εμάς, φυσικό είναι να έχει τις προτεραιότητες του - και σ’ αυτή τη φάση γίνονται πια απόλυτες γιατί, αν σωθούμε, θα σωθούμε μόνο απο ιδωτική πρωτοβουλία και προσωπικές αποφάσεις. Τι να μας κάνει πια του καθενός «ο Τσίπρας», όπως και να τον λένε, όπου και αν ανήκει, όσο και αν προσπαθεί.  Κανείς δεν θα σωθεί απο τον βουλευτή της περιοχής του, απο ενα «βόλεμα» ή άλλη μια εξυπηρέτηση. Το κράτος είναι πια πολύ αδύναμο, προσπαθεί να κρατηθεί όρθιο και κινδυνεύει να καταρρεύσει απο μέρα σε μέρα και απο ώρα σε ώρα. Δεν μπορούμε να υπολογίζουμε σε αυτό για τίποτα. Ούτε για συντάξεις, ούτε για νοσοκομεία, ούτε για σχολεία, ούτε για δικαστήρια και «Δικαιοσύνη», ούτε για «τάξη και ασφάλεια». Η εξαρτώμενη οικονομικά «τοπική αυτοδιοίκηση», η επίσημη, δεν ξέρει αν θα μπορέσει να συνεχίσει να μαζεύει τα σκουπίδια ή να μισθοδοτεί τους εργαζόμενους της ώστε να λειτουργούν οι υπηρεσίες της. Οι τράπεζες ήδη υπολειτουργούν και περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα. Οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού παραμένουν απλήρωτοι απο εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά, απο εκατομμύρια Έλληνες. Πόσο θα αντέξει ο μηχανισμός ηλεκτροδότησης σε όλη την Ελλάδα, τόσο σε τεχνικό όσο και σε ανθρώπινο επίπεδο;  Ο υδροφόρος ορίζοντας, το νεράκι του θεού, είναι προς πώληση και αυτό. Ποιός λογικός «φιλελέυθερος επενδυτής» θα το αγοράσει όμως όταν βλέπει οτι όλο και λιγότεροι το πληρώνουν, όταν τα έσοδα δεν αρκούν ούτε για την μισθοδοσία και κάθε μέρα που περνάει άλλοι χίλιοι Έλληνες λένε «δεν θα το πληρώσω ούτε το νερό, όταν μου το κόψουνε βλέπουμε».

Τελικά, ανεπαισθήτως, το «δεν πληρώνω» έγινε καθεστώς μέσα στις ανάγκες του ρεαλισμού. Μπήκε στις προτεραιότητες: Ενας μοναχικός άνθρωπος ελεύθερος επαγγελματίας σαν και μένα, όσο παράξενο κι’ αν φαίνεται, έχει για προτεραιότητα το κινητό και το wifi – χωρίς αυτά θα μείνει χωρίς δουλειά (σιγά μην έχω σταθερό, τι να το κάνω, όλα κινούνται πιά και δεν είμαι σπίτι μου παρα τις ώρες του ύπνου). Οι γονείς έχουν άλλες προτεραιότητες – το φαϊ των παιδιών, το σχολείο, τα ρούχα, η ζεστασιά τους, οι ανάγκες του σπιτιού που πρέπει να κρατηθεί όσο το δυνατόν «όρθιο» και ασφαλές, η συνεχής προσαρμογή σε ένα όλο και πιό σφιχτό budget. Οι άνεργοι νέοι το ίδιο, άλλες προτεραιότητες, αυτοί που φτιάχνουν τώρα σπίτι μέσα στον χαμό και περιμένουνε κι’ ένα μωράκι. Οι συνταξιούχοι της πείνας, οι άσθενείς που δεν ζούν χωρίς φάρμακα, οι μικροεπιχειρηματίες που βλέπουν με τρόμο πως δεν μπορούν να προπληρώσουν τις παραγγελίες τους και πάνε για κλείσιμο, οι εκατοντάδες χιλιάδες «μεσαίοι» και «μικροί» που ήδη κατεβάσανε ρολλά. Μια κοινωνία που, παλεύοντας να επιβιώσει, πληρώνει πια μονάχα τα απαραίτητα για σήμερα, προκαλώντας ακόμα πιό ισχυρό βραχυκύκλωμα στην αληθινή οικονομία που της είναι απαραίτητο να λειτουργεί – αν θέλει κάποια στιγμή να «σωθεί» μέσα σε μια γενικότερη ανακάμψη.

Εχω την αίσθηση οτι οι ελπίδες για κοινωνικο-οικονομική ανάκαμψη δεν βρίσκουν χώρο να βολευτούν ούτε στις πιό αισιόδοξες καρδιές – για τα μυαλά δεν μιλάμε, εκεί η κοινή λογική, αν αφεθεί να λειτουργήσει, μιλάει την πιο σκληρή γλώσσα απο όλες – αλλα και την πιο χρήσιμη.

Ο καθένας απο εμάς, αυτό είναι βέβαιο, κι’ αν δεν μπορεί να σώσει την Ελλάδα, μπορεί να σώσει τον εαυτό του. Και σώζοντας τον εαυτό του συμβάλλει τα μέγιστα και στο κοινό καλό. Γιατί μόνο όρθιος μπορείς να είσαι χρήσιμος.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Δημήτρης Δημητρόπουλος έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Ξεχυλίζει από "αισιοδοξία" και θετική προοπτική το κείμενο.
    Προσπάθησα να βρω τι εξυπηρετεί η δημόσια κατάθεση μιας τέτοιας άποψης.
    Απλή ανάγκη έκφρασης ;

  • 2 Ο/Η Αρης Δαβαράκης έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Είναι μία ειλικρινής ανάγκη για ρεαλισμό και ψυχραιμία - απο κάποιον που έχει κάθε λόγο να είναι βέβαιος πως πάμε για ομαδικό φούντο. Αλλα είναι μια υποκειμένική άποψη - γι' αυτό και είναι στην κατηγορία "Γνώμες"...

  • 3 Ο/Η ΜΚ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    "Το νεράκι του θεού" δεν είναι προς πώληση αγαπητέ. Η προσπάθεια πώλησής του έχει ευτυχώς παγώσει από την απόφαση του ΣτΕ 1906/2014 Οι "λογικοί φιλελεύθεροι επενδυτές" μερικοί εκ των οποίων έχουν ζημιογόνες εταιρίες που χρωστάνε δισ. σε τράπεζες του εξωτερικού απογοητεύτηκαν σφόδρα που δεν μπόρεσαν να βάλουν χέρι στις κερδοφόρες και με ταμειακή επάρκεια ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ τις μικρές "δημόσιες" αλλά εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρίες. Είναι τουλάχιστον ύποπτο μες το γενικότερο κείμενό σας να κάνετε αυτή την συγκεκριμένη αναφορά. Επίσης θεωρείτε λέτε βέβαιο ότι ο καθένας από μας μπορεί να σώσει τον εαυτό του. Το μόνο βέβαιο είναι ότι μπορεί να προσπαθήσει. Καμιά βεβαιότητα δεν υπάρχει σε έναν καταρρέοντα κόσμο ότι θα τα καταφέρει όσες ικανότητες κι αν έχει. Αυτήν την καραμέλα του "δούλεψε σκληρά και θα ανταμειφθείς" την απέσυρε ο ίδιος ο τεχνοκαπιταλισμός από το τραπέζι. Κάτι τέτοιες "βεβαιότητες" που ανήκουν στον χώρο του θρησκευτικού δόγματος έχουν κάνει την ζωή όλων μας τόσο αφόρητη. Κάτι βεβαιότητες περί δήθεν ελεύθερης οικονομίας στο βασίλειο των τραστ και των υπερεθνικών μονοπωλίων που δεν αφήνουν την ελληνική μπύρα, ή το γάλα να υπάρξουν. Που παίρνουν τα σπίτια του κοσμάκη έχοντας πάρει δισ. κρατικού χρήματος τα οποία αν είχαν δοθεί απευθείας για την εξόφληση των δανείων οι τράπεζες θα ήταν γεμάτες από χρήμα και η οικονομία θα είχε εκκινήσει... Σωθείτε λοιπόν εσείς αγαπητέ κι αφήστε μας εμάς ....

  • 4 Ο/Η Ελένη έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Δυστυχώς κύριε Δαβαράκη, έτσι είναι. Αλλωστε τα είχε προβλέψει ο Μάνος χρόνια πριν.

    “Θα μείνουμε λιγάκι σαν νάνοι αλλοτινών καιρών” – Μάνος Χατζιδάκις

    To 1989 o Μάνος Χατζιδάκις έδωσε μια συνέντευξη. Και είπε πράγματα που 23 χρόνια αργότερα είναι ακόμα επίκαιρα.

    To 1989 (τότε που το σκάνδαλο Κοσκωτά, η ένωση της Αριστεράς και η σχέση του Αντρέα με τη Μιμή μεσουρανούσαν στην πολιτική ατζέντα) o Μάνος Χατζιδάκις έδωσε μια ραδιοφωνική συνέντευξη. Και είπε πράγματα που 22 χρόνια αργότερα είναι επίκαιρα...

    - Ζητούμε να μας πείτε πώς βλέπετε εσείς την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας; Πολλοί φρονούν ότι περνά σοβαρή κρίση, ότι απειλείται με ηθική σήψη, ίσως με διάλυση, αφήνοντας μας έξω από τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο.Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;

    Μ.Χ.: Εγώ δε θα το έλεγα τόσο τραγικά, ότι μας αφήνει απ' έξω. Είναι μια μοιραία κατάληξη ενός κόσμου, που προετοιμάστηκε για την εξαφάνιση του. Κι εκεί νομίζω ότι έχει μεγάλο μερίδιο όλος ο μεταπολεμικός κόσμος και ειδικά ο μεταπολεμικός πολιτικός κόσμος. Δεν προετοιμάστηκε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Το είδος του ελεύθερου πολίτη δεν προετοιμάστηκε.

    Γι αυτό έγινε και η δικτατορία. Γιατί πότε έγινε η δικτατορία; Το 67. Λοιπόν φανταστείτε, αν είχαμε αυτό το είδος του ελευθερου πολίτη, θα μπορούσε να σταθεί αυτή η κατηγορία ανθρώπων, τόσο ευτελής, έστω και δέκα μέρες μόνο; Δεν θα μπορούσαν να σταθούν ποτέ. Αλλά, βέβαια για σκεφτείτε ότι ο έλληνας πολίτης όχι μόνο της πόλης αλλα και της επαρχίας, του χωριού, τί είχε ν' αντιμετωπίσει όλα αυτά τα μεταπολέμικά χρόνια; Τον χωροφύλακα, τον εισαγγελέα, τον παπά. Αυτόν δεν τον αντιμετώπιζε και επί δικτατορίας; Ποιά ήταν η αλλαγή; Γιατί να ξεσηκωθεί;

    -Σήμερα;

    ΜΧ: Σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας θητείας.

    - Δεν υπάρχουν ελεύθεροι πολίτες σήμερα κατά τη γνώμη σας;

    ΜΧ: Ποιός τους προετοίμασε; Το σχολείο; Ξερουμε πολύ καλά τί προετοιμάζει το σχολείο. Ο στρατός; Ξέρουμε σε τί ανυποληψία ρίχνει τον νέο Έλληνα πολίτη ο στρατός για να του αφαιρέ

  • 5 Ο/Η Lina έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Δεν πάει καιρός που γεμίζανε από υπεραισιοδοξία τα κείμενά σας.Πολύ μεγάλη θυμική αλλαγή!Λίγη προσοχή στα ups and downs γιατί διαβάζονται τα κείμενά σας και έτσι χάνουν σε εγκυρότητα.Φιλικά

  • 6 Ο/Η Άρης Δαβαράκης έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Το τελευταίο μετράει. Δεν ήξερα εγω τι είχαν οι ιδεοληπτικόι αριστεροί στο μυαλό τους. Τωρα φάνηκε.

loading..