Επικίνδυνα πάθη: Αυτά θα μας σώσουν

του Άρη Δαβαράκη

Αθήνα, 2015. Βλέπω ελληνική τηλεόραση. Ξεκινάω με Μπογδάνο. Πόντιοι, γενοκοτονία, Φίλης, ποιός-όπλισε-τα-χέρια-των-τραμπούκων: Έξη Νοεμβρίου, ημέρα Παρασκευή. Τα μνημόνια ως γενοκτονία. Η βία. Η πείνα, οι ευθύνες. Ο ΓΑΠ και το πρώτο μνημόνιο, ο Τσίπρας και το τρίτο μνημόνιο, η αστυνομία, οι φασίστες στους ΑΝΕΛ, οι φασίστες στην Νου-Δού, οι φασίστες στον ΣΥΡΙΖΑ, οι φασίστες στο Ποτάμι, οι φασίστες «τώρα και στη Χρυσή Αυγή!»-  (τελικά μόνο στο ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχουν πια φασίστες διότι ποιός φασίστας μπορεί να έχει αρχηγό μια τόσο ευγενική και χαμηλών τόνων γυναίκα σαν την κυρία Γεννηματά;).

Εκτός απο τους φασίστες οι ιδεοληπτικοί αριστεροί, οι παραμυθιασμένοι με τοπωνύμια «πατριώτες», οι «πιστευόντες», αυτοί που συγκινούνται ακόμα με το μεγάλο σουξέ του Μάντζαρου και του Σολωμού, αυτοί που οι παππούδες τους πολέμησαν για να απελευθερωθεί το 1912 η Θεσσαλονίκη και να μπορεί σήμερα να είναι Ελλάδα και να έχει Δήμαρχο τον Γιάννη Μπουτάρη η τόσο «ερωτική» αυτή πόλη, με θέατρα και night-life και Χαλκιδική και Θερμαϊκό με έναν ολόκληρο Όλυμπο να, εκεί απέναντι, φάτσα φόρα. (Ναι θυμήθηκα τον Διονύση Μαργαρίτη, τον Κερκυραίο παππού μου που εθελοντικά πολεμούσε επι 7 ολόκληρα χρόνια στους Βαλκανικούς πολέμους – μα να μην τον θυμηθώ; Δεν γίνεται. Είμαι κομμάτι του, έχουμε κοινό DNA, πως να το κάνουμε, το αίμα νερό δεν γίνεται). Και ο άλλος παππούς, ο Ζαχαρίας, Κρής απο καταγωγή και για δυό-τρείς γενιές Σμυρνιός, τι να κάνω τώρα εγω, βρείτε μου τρόπο να τους βγάλω απο το αίμα μου και να μάθω να μην «συνωστίζομαι» -  σαν τους σημερινούς πρόσφυγες και τους μετανάστες που τρέχουν και σπρώχνονται να προλάβουν να μπουν στο πλεούμενο του Τούρκου δουλέμπορα που θα τους πνίξει μέσα σε αυτά τα «10 μέτρα» όπως τα μετράει ο Γιούνκερ (και πού να σου εξηγώ τώρα Ζαν-Κλώντ μου, «πού να σου εξηγώ», που λέει και ο Σαββόπουλος στο «Μακρύ Ζεϊμπεκικο για τον Νίκο»).

Ξεφτιλίκια. «Πατριδοκαπηλία». Αριστεροσύνη vs Ελληνικότητα και δεξιοσύνη, σοβαρές αναλύσεις και απίστευτες γελοιότητες – όλα παίζουν, όλοι έχουμε δίκιο, όλοι έχουμε άδικο. Διάφοροι χαρακτηρισμοί. Μια χαρά κατα τα άλλα σύγχρονοι Έλληνες που, όχι δια του Αγίου Πνεύματος (διότι δεν το αποδέχονται), έχουν την χάρη της επιφόιτησης και τα ξέρουν όλα με αξιοθαύμαστη απουσία κάθε αμφισβήτησης - έστω και προς χάριν μιας φιλικής και  καλοπροαίρετης συζήτησης. Ο Ανδρέας Πετρουλάκης είναι ανάθεμα, χάλια, νεοφιλελεύθερος, συστημικός του κερατά (και του «protagon» βέβαια) - εκτός βέβαια αν υπερασπιστεί τον Φίλη. Ο Πετρουλάκης είναι υπέροχος, ο καλύτερος, ιδιοφυϊα, θεούλης – εκτός βέβαια αν υπεραστεί τον Φίλη. Βγάζετε άκρη;  Εγω δεν βγάζω.

Τίποτα «επικίνδυνο». Αφόρητη πλήξη. Μια συνεχής αποθέωση της μετριότητας.

Εξ’ ου και «σγά-σγά» κάνω (για άλλη μια φορά) στροφή γύρω απο τον εαυτό μου. Καρφώνω πάλι τη ματιά στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων, θέλω σινεμά και τραγούδια, καλές μουσικές (πολύ παλιές, παλιές και ολοκαίνουργιες) ψάχνω μιαν ανάσα ποιητική, τον ιερό παράδεισο της αρμονίας και της φωτεινής ανθρώπινης ματιάς του διπλανού που σε ζεσταίνει, την μελωδία του οικοσυστήματος.  Στο μεταξύ ενημερώθηκα και απο την Όλγα Τρέμη (δεν έχω σπίτι μου τηλεόραση, οπότε όταν είμαι σε σπίτια φίλων που έχουν -και την ανοίγουν- παρακολουθώ διψασμένος τα πάντα όλα). Και τώρα είμαι στη Σία Κοσσιώνη, αλλά μέχρι να βάλω «άνω τελεία» θα έχουν τελειώσει όλα αυτά για νάρθει η χαλάρωση, μια ταινία, ενας αόρατος θόλος, μια επανάληψη ελληνικής σειράς -  να έρθουν τα πρώτα χασμουρητα. Α, και η Φωτεινή Πιπιλή μπήκε στην περιοχή μου σήμερα, φώναζε, (δεν θυμάμαι γιατί), αλλά ήταν εξω φρενών. ‘Ολοι είμαστε έξω φρενών, μέχρι και η Όλγα Γεροβασίλη, ο Δημήτρης Δημητριάδης, ο Μίκυ, ο Πορτοσάλτε, ο Βασίλης Λεβέντης.

Και τώρα Guy de Maupassant (1850-1893), o «Bel Ami», το «Επικίνδυνο Πάθος», φίλμ του 2012 στο κανάλι CINEMA2 του ΟΤΕ. Λές και υπάρχει πάθος, μεταφραστή μου αγαπημένε, που να μην είναι επικίνδυνο.

Ολη μας η ζωή είναι τίγκα στα πάθη και γι’ αυτό είναι ασταμάτητα πολύ επικίνδυνη -  πάρα πολύ επικίνδυνη. Η Φώφη λέει πως «του δειλού η μάννα ποτέ δεν έκλαψε», αλλά τι να το κάνεις, ο δειλός ο γυιός της μάννας του θα βαριότανε που ζούσε. Το ζείν επικινδύνως περιλαμβάνει και όλες τις αντιφάσεις που συνωστίζονται μεσα στα μυαλά μας, Τις περιλαμβάνει και τις νοηματοδοτεί. Ακόμα και τις πιό ευτελείς, τις πιό ανόητες, τις λιγότερο αποδεκτές πλευρές μας, τις μεγαλειώδεις διαστροφές μας, αυτές που σφραγίζουνε τον τρόπο που σκεπτόμαστε, ζούμε, δημιουργούμε, που ερεθιζόμαστε στην ηδονή του αληθινού κινδύνου.