Οκτώβρη μου φοιτηταρά!

του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Ήταν που λες κάτι σε Σαββατοκύριακο κοντά στις 28 Οκτώβρη. Μπορεί και του 78.

Μαζί με το Γιάννη και το Θάνο έχουμε μετακομίσει εδώ και ένα μήνα στο καινούργιο μας σπίτι.  

Κρεμασμένοι κυριολεκτικά πάνω απο την Ευαγγελίστρια, βλέπουμε απο κάτω όλη τη Σαλονίκη πιάτο. Έχουμε πραγματικά  ξετρελλαθεί με τη θέα του, αλλά τόχουμε όμως δαγκώσει κι απο το κρύο του.

Πόσο μάλλον τώρα που μας βρήκε η αλλαγή εποχής και καιρού με χαλασμένο το καλοριφέρ!

Ρε άμα πιάσω αυτό το διαχειριστή στα χέρια μου, φίδι που τον έφαγε!

Επί τη μετακομίσει, για να εορταστεί το συμβάν,  πήγαμε ένα σινεμά για να σκοτώσουμε ένα δίωρο με γουέστερν. Δε θυμάμαι τίτλο, θυμάμαι όμως ότι ο κεντρικός ήρωας, κακός μέχρι το κόκκαλο, όλο ανέφερε πως είχε δίκιο ο Ace Hanna, αυτό το κατάφερνε ο Ace Hanna, ο πιο γρήγορος ήταν ο Ace Hanna και τέλος  πάντων ο ίδιος αυτός τον σκότωσε στο τέλος, μια και ο Ace Hanna έκανε το λάθος να τον υιοθετήσει - έχοντάς τον λυπηθεί - εφόσον είχε σκοτώσει σε μονομαχία το φυσικό του πατέρα!

— Πολύ μούρη ρε σεις αυτός ο Ace Hanna,  είπε ο Θάνος όταν βγήκαμε έξω και άναψε ένα Αντινικότ 22 που βρώμαγε πίσσα μέχρι την κόλαση. Προτείνω στο στάβλο που θα κάνουμε σπίτι να του ρίξουμε στην απέξω αυτό το όνομα αντί για τα τρία δικά μας. Δε θα δείχνει για φοιτητόσπιτο, θα είναι και πιό μούρη. Τι λέτε ρε και σείς;

— Εγώ συμφωνώ είπε ο Γιάννης. Το βρίσκω και ποιητικό. Τι λες και συ ρε Παναγιωτόπουλε;

— Έκλεισε είπα και γω. Σαν καλλιγράφος της οικογένειας θα φτιάξω τις σχετικές πινακίδες  για την πόρτα του διαμερίσματος και την εξώπορτα. Τι λέτε, θα μας  χτυπάνε Κυριακή πρωί για Οδηγητή συχνότερα ή θα μας αφήσουν επιτέλους στην ησυχία μας;

— Δεν τρέχει κάστανο λέει ο Θάνος. Θα καθαρίζει πλέον ο Ace Hanna!

Ο Γιάννης έσκασε στα γέλια φυσώντας την κάννη του όπλου που έκανε ο δεξιός του δείκτης.

Έτσι κι έγινε.

Δε μας ενόχλησε Κυριακή πρωί απο τότε κανένας!

Ο Ace ο καμπόης είχε κάνει το θαύμα του και οι επίδοξοι καθ-Οδηγητές κατά ευτυχή συγκυρία επέλεξαν μία διαδρομή που δεν συμπεριελάμβανε επιτέλους εμάς.

Μακρυά κι αγαπημένοι. Β Πανελλαδική και Κνίτες. Δώσε και μένα μπάρμπα. Ουέστερν  ρε παιδί μου!

Οι φίλοι και οι φίλες επίσης, έχοντας δει θέα και χώρους που διαθέταμε, άρχισαν να γίνονται πολύ συχνοί στις επισκέψεις τους με αποτέλεσμα να του δίνουμε αρκούντως να καταλαβαίνει στα ξενύχτια. Κάναμε βλέπεις στο σαλούν και καλό καφέ!

Έτσι λεγόταν απο τότε και μην επιμένεις σε άλλες λεπτομέρειες σου λέω!

Κάποια στιγμή, έφτασε και η ώρα που αναρτήθηκαν  για πρώτη φορά τα κοινόχρηστα, εντύπως, με αριθμό διαμερισμάτων και έτερα γκλάμορους.

Πήγαμε και οι τρείς να δούμε τι θα σκάγαμε στο καπάκι εκτός απο το νοίκι δια τρία.

Ρε συ δεν υπήρχαμε!

Πως ήταν δυνατόν!

Τελικά λιωμένος στο γέλιο ο Γιάννης άπλωσε το γνωστό δάχτυλο καπνισμένη κάννη - όσο στεκόταν όρθιος - και μας έδειξε.

Τάχε παίξει ο διαχειριστής. Μη έχοντας ονόματα ή ότι άλλο μπροστά στην ασυνήθιστα μεγάλη  κοσμοσυρροή του σαλούν,  έβαλε ότι του κατέβηκε.

Και ομολογώ με εξαιρετικό γούστο!

Γ3 . ACE  HANNA  κλπ!

Δε θυμάμαι να άλλαξε αυτό μέχρι που φύγαμε, 2 χρόνια αργότερα!

Άσε που δε μας ρώτησε και κανένας ποιός είναι αυτός ο Ace Hanna γιατί λόγω του μήκους της ιστορίας θα τον αφήναμε απο βαρεμάρα στη μέση!

Για αυτό το κλπ μη θες τώρα να το συζητήσω! Έχει ήδη νομικά και ιστορικά παραγραφεί!

Η 28η πάντως που λες, είχε πλησιάσει.

Δε γίνεται, σκέπτομαι.

Πρέπει κάπως να το γλεντήσουμε!

— Λέω να την κάνουμε μέσω του μπαλκονιού στο διπλανό διαμέρισμα, της Μαρκέλλας και  να δανειστούμε για ένα διήμερο τη  φορητή της τηλεόραση. Έτσι κι αλλοιώς  λείπει στην Αθήνα και δεν θα της  λείψει. Δευτέρα πρωί με το καλό την ξαναβάζουμε στη θέση της κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Χωρίς παρέλαση στο γυαλί, ειδήσεις, ΥΕΝΕΔ και  ταινιούλα πως θα τη βγάλουμε;  είπα.

Οι υπόλοιποι του σαλούν Ace Hanna κλπ, κούνησαν επιδοκιμαστικά τα κεφάλια και εννοείται ότι συμφώνησαν με τη μία.

— Παναγιωτόπουλε εσύ με τα κανιά θα την κάνεις για δίπλα είπε ο Γιάννης. Εμείς δε φτάνουμε.

Καβάλησα λοιπόν το διαχωριστικό του μπαλκονιού, σήκωσα στόρια, έσπρωξα τη μπαλκονόπορτα που δε σφάλιζε ποτέ και η ροζέ τηλεορασούλα με τις V κεραίες κοσμούσε ήδη την οικία μας για δυό μέρες. Χλίδα!

Ε ρε, λες νάχει να χαζέψουμε τίποτε σε πολεμικό;

Ή θα πολεμάμε συνέχεια αυτές τις κεραίες μπας και φύγει το πολύ χιόνι;

Απο  σήμα πως πάμε εδώ πάνω;

Όταν κάτσαμε μπροστά της πάντως και οι τρεις, φέρνοντας βέβαια ο καθένας την καρέκλα του, το χιονάκι στην εικόνα ήταν ανεπαίσθητο.

Αλλού ήταν το πρόβλημα.

Το κρύο στο δωμάτιό μου λόγω των κλειστών καλοριφέρ δεν παλευόταν με τίποτα.

Κάπως έπρεπε ρε γαμώτο να ζεσταθούμε!

Ρίξαμε κάτι  κουβέρτες στην πλάτη, βάλαμε  κι ένα αεροθερμάκι προικώο του Θάνου να δουλέψει στο 3 και τελικά, μάλλον κάτι έγινε! Βάρδα μην έφευγες όμως σε άλλο δωμάτιο ή πιό μέσα!

Καβαλήσαμε πάντως Ρούπελ, σκοτώσαμε εισβολείς, πυρώσαμε πολυβόλα, κρεμαστήκαμε απο τράμ, κουνήσαμε χέρια πόδια στην παρέλαση, όλα τα κάναμε.

Αέρα ρεεε!

Τα Αντινικότ 22 του Θάνου δίνανε και παίρνανε!

Τα ψεύτικα Marlboro του Γιάννη και τα δικά μου Winston φάνταζαν πάντως σαν ψιλοκοκό Sherman μπροστά στα διαρκή και ανελέητα Panzer του Θάνου.

Αέρα ρεεε!

— Παναγιωτόπουλε σούχω πει να φέρεις το μεγάλο τασάκι εδώ και τόσο καιρό και συ μ’ έχεις γράψει.

Με αυτή τη δαχτυλήθρα που μούχεις στο γραφείο δε θα κάνουμε δουλειά. Φέρτε ρε το δικό μου! είπε κάποια στιγμή ο Θάνος.

— Να πίνουμε και κάτι έτσι; είπε ο Γιάννης που του έφερε για να σκάσει το τασάκι γίγας  και μαζί του κάτι σε ποτό.

Άμα πιάσω αυτό το διαχειριστή στα χέρια μου, φίδι που τον έφαγε!

Πω πω χιονόμπαλλες!

Είχαμε τελικά και κάτι σε κρασί χυμαδούρα απο το μπακαλικάκι του Σάκη απέναντι. Ζωή σου λέω!

Κάπνιζα εγώ, κάπνιζε ο Γιάννης, είχαμε και το Άουσβιτς του Θάνου που έσβηνε το ένα πίσω απ’ το άλλο στην πήλινη  γιγάντια τσανάκα απο τέως γιαούρτι και η Ιστορία έγραφε.

Πρέπει να στείλαμε τελικά πολύ κόσμο!