Τι Ανδρέας, τι Αλέξης...

Του Σταύρου Ψυχάρη/tovima.gr

Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί! Οσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο γίνεται φανερό ότι ο σημερινός πρωθυπουργός βαδίζει επί τα ίχνη του Ανδρέα Παπανδρέου. Η πολιτική ιδεολογία τους προκύπτει συγγενής, η μαχητικότητα μοιάζει κοινό χαρακτηριστικό τους, οι στρατηγικές κινήσεις και ο ιδιόμορφος τακτικισμός τείνουν να καταλήξουν στο σύνθημα «τι Ανδρέας, τι Αλέξης»...!

Είχαν κοινή αφετηρία, τον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς. Πλαισιώθηκαν από ιστορικά πρόσωπα της αντιδεξιάς παρατάξεως. Διακήρυξαν την πολιτική Αλλαγή σε βάθος, φτάνοντας τα όρια της ανατροπής.

Το ΠαΣοΚ σχεδόν αμέσως με την ίδρυσή του έδωσε δείγματα των μονίμων προβλημάτων εσωστρέφειας, χαρακτηριστικής στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς. Ο Α. Παπανδρέου δεν δίστασε να εκκαθαρίσει το κόμμα του από στελέχη που σήκωσαν κεφάλι. Η νικηφόρος πορεία του ΠαΣοΚ στηρίχτηκε στη σιδηρά πειθαρχία που επέβαλλε ο ηγέτης του σε όλους, από τον τελευταίο συνεργάτη του έως και τους βουλευτές του, οι οποίοι εισήρχοντο στην αίθουσα του Κοινοβουλίου εφ' ενός ζυγού!

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει φτάσει βέβαια σε τέτοιο σημείο πειθαρχίας αλλά τις οίδε τι τέξεται η επιούσα! Πάντως η πρώτη «εκκαθάριση» έγινε με την αποχώρηση της ομάδας Λαφαζάνη ενώ την τελευταία στιγμή απετράπη (ορισμένοι λένε ανεβλήθη) η αποχώρηση 53 διαφωνούντων.

Οι ομοιότητες μεταξύ ΠαΣοΚ και ΣΥΡΙΖΑ είναι εμφανείς και στις εξαγγελίες τους. Εθνική Ανεξαρτησία με ταυτόχρονη παραμονή στο ΝΑΤΟ είναι το σύνθημα των δύο κομμάτων, που τελικά μένουν σταθερά προσηλωμένα στη Δύση (άλλωστε γι' αυτό οι οπαδοί του ΠαΣοΚ μεταναστεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ!).

Τα δύο κόμματα στηρίζουν την πολιτική τους σε φιλολαϊκές εξαγγελίες, οι οποίες συχνά καθυστερούν, για να μείνουν τελικά ανεκπλήρωτα οράματα.

Δεν χρειάζονται περαιτέρω αποδείξεις για τη συγγένεια των δύο κομμάτων.

Ο λαός, οι πολίτες που ψηφίζουν άλλοτε από 'δώ και άλλοτε από 'κεί, είναι προφανώς ευχαριστημένοι γιατί το κόμμα που πλειοψηφεί κινείται ήδη στους δρόμους που οδηγούν στην Κεντροαριστερά.

Ο κ. Τσίπρας έχει την ευθύνη για τις πολιτικές εξελίξεις. Περισσότερο όμως έχει την ευθύνη των πράξεων και των παραλείψεων στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής. Ο λαός δεν θέλει μόνο ιδεολογίες, θέλει και τροφή και όλα τα αγαθά που του στερούν τα μνημόνια.