Cinetroll: "Η διάσωση" της Βιολογικής Πατάτας

του Τάσου Θεοδωρόπουλου

Υπήρξε μία εποχή, όχι πολύ μακρινή, που αν μου έβριζες τον Ρίντλεϊ Σκοτ, αποκτούσα γούνα ύαινας και ορμούσα να σε κατασπαράξω. Στα μάτια των υπόλοιπων κριτικών κινηματογράφου, ήμουν κάτι πέρα από γραφικός (ακόμα είμαι αλλά για άλλους λόγους) όταν προσπαθούσα να υποστηρίξω με ότι μετέωρο επιχείρημα έβρισκα, τις τελευταίες αποτυχημένες δουλειές του "δασκάλου" και να τους δίνω δεκάρια. Όλα εδώ πληρώνονται όμως όπως· λέει η φράση. Και η δική μου πληρωμή ήρθε με τη "Διάσωση". Mπορεί να το έχω κάψει, μπορεί η η κριτική μου ματιά να έχει βουλιάξει μέσα στη βότκα, τα αντιμετωπίζω και τα δύο σαν ενδεχόμενο και αιτία του κειμένου που ακολουθεί.

Γιατί αδερφέ, τέτοια βαρεμάρα στο σινεμά, δεν ξέρω από πότε έχω να νιώσω. Εκεί κολλάει και ο Δανίκας με τον οποίο είναι γνωστό ότι μας χωρίζει η απόσταση της Γης από τον Άρη, αλλά διαβάζοντας την κριτική του για την ταινία τον συμπάθησα ξανά. Πολύ απλά γιατί με έκανε να μην αισθάνομαι τρελός. Τίτλος της κριτικής του, "Eπική βαρεμάρα τριών διαστάσεων. Βιολογικές πατάτες από τον Άρη." Σαν παιδάκι έγινα από τη χαρά μου ενώ συνήθως όταν διαβάζω Δανίκα χρειάζομαι αντιφλεγμονόδη χάπια. Γιατί βγήκα από το σινεμά με βλέμμα σαν να έχω καπνίσει δέκα μπάφους. Και μετά διάβασα τις ξένες κριτικές που αποθεώνουν την ταινία και λένε ότι είναι η καλύτερη του Σκοτ εδώ και χρόνια.

2 ώρες και 20 λεπτά (αχρείαστα εντελώς) για να παρακολουθήσεις την προσπάθεια επιβίωσης ενός αστροναύτη στον Άρη που οι δικοί του τον παρατάνε επειδή νομίζουν ότι έχει έχει πεθάνει. Κλασικό στόρι επιβίωσης τύπου "O Nαυαγός" που επίσης είχα σχιζοφρενιάσει από τη βαρεμάρα, με λίγη δόση από το "Gravity" που το θεωρώ εξαίσιο. Κάπου εκεί την πάτησε ο 78χρονος παππούς Σκοτ που έχει γράψει ιστορία τόσο στο σινεμά επιστημονικής φαντασίας με το "Alien" και το "Blade Runner" όσο και στο επικό με τον "Moνομάχο". Kαι προσπαθεί να επαναλάβει τα επιτυχημένα μοτίβο του με λάθος τρόπο. Καρπουζιά με τον Μωυσή στο "Exodus", πατάτες στον "Προμηθέα" σαν πρίκουελ του "Alien", το οποίο το υπερασπίστηκα μέχρι σημείου να με κλείσουν σε άσυλο.

Όμως εδώ το έχει χάσει εντελώς. Ναι φυσικά υπάρχουν εντυπωσιακές λήψεις και στιγμές που νιώθεις τον Σκοτ κοντά σου, κι ένα καλογραμμένο ανάμεσα στην ισορροπία μεταξύ ατάκας πλάκας και σοβατότητας σενάριο,  αλλά στην ουσία είναι μια διομισάωρη ταινία που δεν έχει τίποτα, μα τίποτα να σου πει. Όσον δε αφορά τη σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του Σκοτ, θεωρώ ότι τα πήγε πολύ καλύτερα στο χαροκαμένο από κοινό και κριτικούς "Συνήγορο" (που αγαπώ) από ότι εδώ.  Επαναλαμβάνω, με εξαίρεση δύο ή τρεις έτσι για να φανώ καλός, εντυπωσιακές σκηνές, όλο το υπόλοιπο είναι πατάτα. Όχι τυχαία, εφόσον ο (πιο ξύλινος σε ερμηνευτικές ικανότητες δε γίνεται) Ματ Ντέιμον αποφασίζει να επιβιώσει και η πρώτη του δουλειά είναι να μαζέψει τα περιττώματα των φίλων του ως λίπασμα για να φυτρώσει πατάτες που τους είχαν δώσει στο διαστημόπλοιο για να έχει να τρώει.

Από κει και πέρα βλέπουμε διάφορες προσπάθειες επιβίωσης του Ματ, με έναν και καλά επιστημονικά τεκμηριωμένο τρόπο που τον αποδέχτηκε και η ΝASA (δίνοντας την άδεια να χρησιμοποιηθεί το logo της στην ταινία) μέχρι ο ήρωας να έρθει σε επαφή με το ψηφιακό κανάλι της EΡΤ και να τον σώσουν. Αναμενόμενο το φινάλε, μη αναμενόμενη η βαρεμάρα. Ηθοποιοί όπως η Τζέσικα Τσαστέιν και ο Τζεφ Ντάνιελς λειτουργούν σαν πρόχειρα στημένο ντεκόρ. Το 3D εδώ δεν έχει κανένα, μα κανένα λόγο ύπαρξης και το σασπένς πάει τουαλέτα (λίπασμα για τις πατάτες). Όσον αφορά την απεικόνιση του κόκκινου Άρη, που μοιάζει με βαμμένο μαλλί, ας θυμηθούν κάποιοι τι έγραφαν για το εξίσου αποτυχημένο αλλά πολύ καλύτερο "Aποστολή στον Άρη" του Μπράιαν Ντε Πάλμα.

Βασικά δεν έχω να πω κάτι άλλο, τουλάχιστον μέχρι να το ξαναδώ (ναι είμαι μαζόχας). Αλλά πραγματικά ένιωσα μεγάλη στενοχώρια πέρα από τη βαρεμάρα, για τον Σκοτ. Μολονότι δεν είμαι οπαδός των ταινιών επιβίωσης, ξέρω πως αν είσαι μάγκας μπορείς να τις κάνεις συναρπαστικές. Εδώ ο Σκοτ, που για μένα είναι τεράστιο όνομα, παίρνει ένα best seller βιβλίο, προσπαθεί να μαλακώσει τα επιστημονικά του αλλά ξεχνάει ότι όταν μαλακώνεις τα επιστημονικά, η μοναδική σου δικαιολογία είναι ότι το κάνεις για να προσφέρεις θέαμα. Και θέαμα εδώ δεν υπάρχει.

Ακολουθείστε τον ΤΑΖ στο https://www.facebook.com/tazthebuzz