Cinetroll: "Everest" (H ταινία): Σάντουϊτς Μπουκιά και Συγχώριο

του Τάσου Θεοδωρόπουλου

Βαθμολογία: 6 / 10

Ναι, το "Everest" οπτικά είναι εντυπωσιακό και μια εμπειρία που αξίζει το 3D της. Τι κρίμα όμως που ενώ πατάει γατίσια πάνω στο μοτίβο της κλασσικής ταινίας καταστροφής, με φόντο το πιο ψηλό βουνό του κόσμου, πόθο την κατάκτηση του και κινηματογραφικό ζητούμενο την αναπόφευκτη καταστροφή, ξεχνάει το σημαντικότερο όσον αφορά τις παλιομοδίτικες ταινίες καταστροφής με τις διαπλεκόμενες προσωπικές ιστορίες των πολλών guest stars. Να σε κάνει να νοιαστείς έστω για έναν από τους χαρακτήρες του.

Που οι κακομοίρηδες υποκριτικά το προσπαθούν και είναι φανερό αλλά δεν έχουν από που να το φέρουν και που να το πάνε. Kαι εντάξει όλο αυτό να ήταν στημένο πάνω στη λογική του "πλάκα κάνω και b movie". Όταν όμως πατάει πάνω σε πανάκριβη παραγωγή με οσκαρικές φιλοδοξίες και σοβαροφάνεια, μοιάζει με εκείνα τα βράδια που μεθυσμένος πας για σάντουιτς στα Everεστ κι από τη λιγούρα σου χώνεις μέσα λίγο από όλα με μπόλικη μαγιονέζα και μετά ενώ σε ηδονίζει σαν τροφή, συνειδητοποιείς ότι γευστκά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ούτε ένα από τα συστατικά του μέσα στο μπούκωμα, Και πέφτεις απλά σε μια εκστατική και χορταστική μεν, νιρβάνα απάθειας δε.

Όπως και στην ταινία απαθής παρατηρείς απλώς ανθρώπους να τρώνε στη μάπα χιονοστιβάδες ή να πεθαίνουν, μαζί με φαντασμαγορικά "αεροπλανικά" πλάνα, (τα μισά από τα οποία όμως ψυλλιάζεσαι ότι είναι "πλαστικά" φτιαγμένα σε στούντιο ή pc) χωρίς να πολύ θυμάσαι ποιος είναι ποιος και περιμένοντας την επόμενη θεαματική (που θα είναι) σκηνή να δικαιολογήσει το γιατί περνάς (και περνάς) τόσο καλά σε μια τόσο λανθασμένα ως προς το χειρισμό της αληθινής ιστορίας της, ταινία. Σε σημείο που να μη σε νοιάζει το ποιος σώζεται, ποιος πεθαίνει απλά σαν μικρός Νέρωνας που αντί για φωτιά παίζει με χιόνια, φωνάζει "ρίξ΄τους κι άλλο, βάλε τον ένα να πέσει από την κορυφή με θεαματικό πλάνο, πέτα χιόνι από το μηχάνημα, και μετά την έκρηξη βάλε και λίγο συναίσθημα, για να γίνει πιο ανθρώπινο το πακέτο και να με πιάσει και συναισθηματικά".

Καλό ή κακό, ηθικό ή ανήθικο, ότι περνάς γαμάτα όμως στην ταινία και θαυμάζεις το τεχνικό της κομμάτι ισχύει. Ίσως γι αυτό και να γυρίστηκε ουσιαστικά και μόνο. Σαν μια επίδειξη του "μπορώ". Aυτή εξ΄ άλλου είναι και η πιο ανθρώπινη αλλά αμήχανη στιγμή της. Όταν ο δημοσιογράφος ρωτάει τους αναβάτες γιατί ρισκάρουν, ποιο είναι το πάθος που τους κινεί για να κατακτήσουν το βουνό. Δυστυχώς δεν παίρνει απαντήσεις και η ταινία από μόνη της δεν προσφέρει άλλες. Πέρα από τον εντυπωσιασμό του "μπορώ". Γιατί αν είχε κι άλλους στόχους, σίγουρα τους έχασε στα χιόνια, παρά την απεγνωσμένη προσπάθεια των δημιουργών προς το τέλος, να δείξουν ότι το χιόνι καίει.

Και καίει πολύ πριν σε παγώσει. Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται ανθρώπινη καύσιμη ύλη που εδώ δεν υπάρχει. Υπάρχουν ανθρωπόμορφα σκίτσα που χρησιμοποιούνται σκηνοθετικά ως αναλώσιμα υλικά σε ψηλά μέτρα. Υπάρχουν παιδαριώδεις εξηγήσεις της καταστροφής που συνέβη, άντε δέκα λεπτά σενάριο, που δεν δικαιολογούν τα γεγονότα εδικά όταν αυτά αφορούν σε υπερεπαγγελματίες των αλπικών αναβάσεων. Υπάρχουν θεαματικά πανοραμικά πλάνα και άλλες τεχνικές μαγκιές που υποκλίνομαι αλλά από μόνες τους δεν καθιστούν μια ταινία που βασίζεται σε μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία, συγκλονιστική την ίδια την ταινία, σαν υπόθεση αλλά σαν λούνα-πάρκ. Υπάρχουν πολλά άλλα, αλήθεια, ένα δεν πρόσεξα, αν υπάρχει. Ο Τζέικ Γκίλενχααλ υπάρχει στην ταινία; Γιατί κάπου είδα το όνομά του στους τίτλους.

*** Ακολουθήσε τον ΤΑΖ στο https://www.facebook.com/tazthebuzz