Για την αγάπη (όλα τ' ανέχτηκα μα δεν το δέχτηκα να υποκριθώ)

του Άρη Δαβαράκη

Την μετάσταση του αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή και Αποστόλου (δηλαδή το τέλος της ζωής του επί της γής) γιορτάζει σήμερα Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου η Ορθόδοξη εκκλησία. Είναι ένας από τους 12 Αποστόλους, αδελφός του Ιάκωβου, γυιός του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης, ο επιστήθιος φίλος του Ιησού που έφτασε μέχρι τον Σταυρό μαζί με την Παναγία και άκουσε τον Χριστό να του λέει «Ιωάννη ιδού η μητέρα σου». Είναι ο άγιος Ιωάννης της «Αποκαλύψεως», του συγκλονιστικού αυτού μυστικού ποιήματος που το έγραψε  (δια χειρός Πρόχωρου) στην γνωστή σπηλιά της Πάτμου όπου είχε εξοριστεί μετά από πολλά και απάνθρωπα βασανιστήρια.

Ο καθένας από μας (ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιεί) έχει μια μυστική ζωή που τον καθοδηγεί και τον συνδέει με το μεγάλο μυστήριο της ενσάρκωσης και της παρουσίας του εδώ πάνω, στον πλανήτη Γή για ένα χρονικό διάστημα περιορισμένο. «Χρονικό διάστημα»; Αυτό που το μετράμε με τον Χρόνο όπως τον συνέλαβε ο ανθρώπινος εγκέφαλος για να μπορέσει να βάλει μια δική του τάξη στο απόλυτο χάος και το μυστήριο και να εξορίσει τις πιο περίπλοκες σκέψεις που δεν θέλει να τις αντιμετωπίσει γιατί εμπεριέχουν πρώτα απ’ όλα το μεγάλο Μυστήριο της γέννησης και αυτό του θανάτου. Όποιος θελήσει να σκεφτεί απλά και λογικά δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως έφτασε μυστηριωδώς σ’ αυτόν τον πλανήτη με την γέννα του, μετά από συνεύρεση του πατέρα και της μάνας του και μετά από μια εγκυμοσύνη συνήθως εννεάμηνη. Δεν θυμόμαστε πως και γιατί βρεθήκαμε εδώ, ούτε και θέλουμε να το ψάξουμε. Και δεν θέλουμε να μας θυμίζουν πως όπως ήρθαμε, γυμνοί και έτοιμοι για την επί της Γής περιπέτειά μας, έτσι θα φύγουμε μια μέρα που δεν ξέρουμε πότε θα ξημερώσει, πάλι γυμνοί και έτοιμοι για την συνέχεια της περιπέτειας.

Είμαστε πνεύματα με σώμα, ψυχές ενσαρκωμένες – και αυτό, η ευκαιρία που μας δόθηκε να περιπλανηθούμε για κάποια χρόνια χωρίς «υποχρεώσεις» και σκοτούρες στην πρόγευση αυτήν του Παραδείσου, που είναι αυτός ο μαγευτικά όμορφος πλανήτης, είναι ένα μεγάλο δώρο που μας χαρίστηκε, μια περίοδος χάριτος, μία ευκαιρία άσκησης στην μνήμη του θανάτου και, κυρίως, στις ενέργειες της αγάπης που είναι διάχυτες στο δικό μας οικοσύστημα και μας επηρεάζουν όλους θέλουμε-δε θέλουμε. Μόνο που, αν δεν θέλουμε την αγάπη, βραχυκυκλωνόμαστε - και οι ψυχοσωματικές συνέπειες είναι συχνά (αν όχι πάντα) πολύ βαριές και για την ψυχή και για το σώμα.

Δεν υπάρχουν άλλες σημαντικότερες προτεραιότητες στην ζωή από του καθενός μας το μεταφυσικό στοίχημα. Πιο απλά, δεν υπάρχει σημαντικότερη προτεραιότητα από την ανάγκη και υποχρέωση μας να ψυχανεμιστούμε γιατί είμαστε εδώ, γιατί παλεύουμε με τον Θάνατο (όχι για να τον αποφύγουμε αλλά για να τον αποδεχτούμε σαν μιαν απαραίτητη συνθήκη πριν από την Ανάσταση). Μας παρέχονται τα πάντα για να διανύσουμε, με τις κεραίες μας στραμμένες συνεχώς  προς πάσαν κατεύθυνση, αυτή την βόλτα στον πλανήτη και να μάθουμε βιωματικά και όχι από τα βιβλία την επίδραση της αγάπης και των ενεργειών της στην αναβάθμιση της ψυχής μας και την υγεία του σώματός μας.

Εμείς, (μιλάω για τα χρόνια που βρίσκομαι κι’ εγώ εδώ, ζωντανός επί της Γής), φτάσαμε να μην κοιτάζουμε κάν γύρω μας, να μην παρατηρούμε την μέγιστη σοφία που έχει επενδυθεί στην Φύση που μας τρέφει, μας φροντίζει και μας παρέχει όλα όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, να μάθουμε, να αγαπήσουμε και ν’ αγαπηθούμε, για να φύγουμε κάποια στιγμή, ασώματοι όπως υπήρξαμε και πριν την «σύλληψή» μας. Το πάθος της «κεφαλαιοποίησης», της συσσώρευσης δηλαδή του («χρηματοπιστωτικού») πλούτου στα λίγα χέρια μιας παγκόσμιας ολιγαρχίας που, για να μπορέσει να διακριθεί στον αγώνα της, μαγαρίζει (η ίδια ή οι συνεργάτες-προμηθευτές της σε όλον τον πλανήτη) όλη την ομορφιά του δώρου, έχει τυφλώσει την ανθρωπότητα ολόκληρη και την έχει εκτροχιάσει.

Ο πλανήτης μπορεί εύκολα να μας θρέψει και να μας χαρίσει ό,τι χρειαζόμαστε αν παίρνουμε μόνο αυτό που έχουμε ανάγκη και βρίσκουμε και τον τρόπο να το αντικαθιστούμε στην πηγή του, ώστε και ο διπλανός μας να μην χρειαστεί ποτέ του τίποτα. Νερό, οξυγόνο, πλούσια σε θρεπτικά συστατικά και φυσικές γεύσεις τροφή, συνανθρώπους συνοδοιπόρους στο μυστήριο, δυνατότητες απεριόριστες παρέχονται δωρεάν στον περαστικό από την Γή άνθρωπο για να μπορέσει να βρει τον δρόμο του και να οδηγηθεί στην έξοδο όρθιος και ευτυχισμένος, έχοντας χαράξει το δικό του μονοπάτι που θα φανεί χρήσιμο στους επόμενους, όπως τα μονοπάτια που χαράξανε οι προηγηθέντες τον βοήθησαν να μην χαθεί στο πρώτο αδιέξοδο της καθημερινότητας και της ανθρώπινης μοίρας –που συχνά είναι σκληρή.

Τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που ζούνε στα λασπόσπιτα και δεν έχουνε νερό να πιούνε, που βομβαρδίζονται και αλληλοσπαράζονται, που μολύνονται και πεθαίνουν κατά εκατομμύρια κάθε μέρα στις πιο φτωχές περιοχές της Γής, θα μπορούσανε να ζούνε σαν άνθρωποι, πλούσιες σε εμπειρίες, ασφαλείς και χρήσιμες ζωές. Ήταν όμως από πάντα απόφαση των πιο «ισχυρών» να αποκλείσουν τους ανίσχυρους από κάθε αγαθό, δολοφονώντας στην ουσία δισεκατομμύρια συνανθρώπων για την παράξενη και άκρως διαστροφική επιλογή τους να αποθησαυρίζουν «χρήματα» και άλλα «ακριβά» φετίχ στις θυρίδες των τραπεζών του «πολιτισμένου κόσμου», στερώντας έτσι τα πάντα από τους «άλλους», τους απρόσωπους, αυτούς που τους βλέπουμε μόνο στην τηλεόραση αν υπάρξει λόγος να μεταναστεύσουν –όπως οι Σύροι στις μέρες μας – και να μας ξεβολέψουν.

Ο αγαπημένος και επιστήθιος φίλος του Χριστού, ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, έτσι όπως δεν περιορίζεται πια από την σάρκα συνεχίζει να εκπέμπει σήματα, μηνύματα και πληροφορίες προς κάθε είδους ταξιδιώτη του Χάους – πόσω μάλλον προς εκείνους που βρίσκονται ακόμα με το σώμα τους πάνω στη Γή και αγωνίζονται με ειλικρίνεια να μην χάσουν τον στόχο.

Και του Χρόνου!

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Stella Tsartsara έγραψε: (πριν 1 έτος)

    ..ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι, ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι.

loading..