Ο Τσίπρας και οι «κάτω από το ραντάρ»

του Χρήστου Λουτράδη

Ήταν πράγματι ο προσωπικός θρίαμβος ενός πολιτικού ηγέτη. Του Αλέξη Τσίπρα. Αδυνατώ να συναινέσω στις ευκαιριακές αναγνώσεις του εκλογικού αποτελέσματος για στροφή της κοινωνίας μπρος την Αριστερά.  Η Ελληνική κοινωνία παραμένει στην βάση και την ουσία της μια κοινωνία βαθιά συντηρητική και σε ορισμένες εκφάνσεις της αναχρονιστική.

Ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε όχι γιατί είχε μια προοδευτική ατζέντα αλλά γιατί είχε, και έχει ακόμη, ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε σύγκριση με τα άλλα κόμματα.  Έχει αποκτήσει μια αδιαμεσολάβητη σχέση με το κομμάτι αυτό της κοινωνίας που βρίσκεται «κάτω από το ραντάρ». Κοινωνικές ομάδες που είτε απολάμβαναν μια σχετικά άνετη ζωή σε μικροαστικά πλαίσια και την είδαν να καταρρίπτεται μέσα σε λίγους μόνο μήνες λόγω της ισοπεδωτικής και ανισοβαρής επέλασης των μνημονίων, είτε κοινωνικές ομάδες που ανέκαθεν ήταν έξω από το οικονομικό-πολίτικό παιχνίδι και είχαν πάντα το ρόλο του εύκολου κομπάρσου.

Αυτή όμως η ηγεμονία αν δημιουργεί συνθήκες εκλογικής ηγεμονίας δεν έχει ακόμη δημιουργήσει τις βάσεις εκείνες για την μετεξέλιξη της σε μια κοινωνική ηγεμονία που θα μπορέσει να προσδώσει και μια προοπτική μακροημέρευσης του Αλέξη Τσίπρα στην πρωθυπουργία  της χώρας.  Υπό μια προϋπόθεση, να δημιουργήσει ένα σύγχρονο προοδευτικό αφήγημα που θα απορρίπτει τους λεκτικούς βερμπαλισμούς και τους ανέξοδους λαϊκισμούς. Και κυρίως το αν θα καταφέρει να πείσει ότι το μνημόνιο της αριστεράς, αν και περιέχει σχεδόν τα ίδια ακριβώς μέτρα με τα προηγούμενα, το πρόσημο του θα είναι θετικό και οι επιπτώσεις του πιο καλές για το μέσο νοικοκυριό. Αν δεν το καταφέρει δεν θέλω να ξέρω ποιος και κυρίως τι θα ακολουθήσει.