Κυβερνητικό σχέδιο: Οι έχοντες και οι μη έχοντες

Του Γιάννη Μυλόπουλου

Ο Αλέξης Τσίπρας αισθάνεται την υποχρέωση, σε κάθε προεκλογική ομιλία του, να παρουσιάζει κατά προτεραιότητα το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τη νέα τετραετία. Ένα πρόγραμμα που, με δεδομένο πλέον το τρίτο μνημόνιο και τις δεσμεύσεις που απορρέουν από αυτό, δεν αναλώνεται στα ευκόλως εννοούμενα της υλοποίησης και της εφαρμογής του, αλλά πολύ περισσότερο, επεκτείνεται πέραν αυτών, σε τέσσερα επίπεδα:

Πρώτα στα μέτρα κοινωνικής πολιτικής που θα εφαρμοστούν για την ελάφρυνση των εξαιρετικά δυσμενών επιπτώσεων του τρίτου μνημονίου στις ευπαθείς, κυρίως, ομάδες, αλλά και στα τμήματα εκείνα του πληθυσμού που ήδη πλήττονται από την ύφεση της οικονομίας και υποφέρουν από τη φτώχεια και την ανεργία, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής των δύο προηγούμενων μνημονίων.

Δεύτερον, στις αναγκαίες δομικές παρεμβάσεις που έχουν ως στόχο την επαναφορά της χώρας σε τροχιά παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης. Ο αγροτικός τομέας, ο τουρισμός, η ενέργεια, οι φυσικοί πόροι και το περιβάλλον, η έρευνα, η καινοτομία και η τεχνολογία, είναι προνομιακοί για τη χώρα μας τομείς της οικονομικής δραστηριότητας, που απαιτούν τη συγκρότηση στοχευμένης πολιτικής από πλευράς της κυβέρνησης, στην κατεύθυνση της αξιοποίησης των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων, που είναι και ο μόνος ασφαλής δρόμος για την ανάπτυξη.

Τρίτον, στην οργάνωση ενός σύγχρονου κράτους, με αιχμές τη δημόσια διοίκηση, τη δικαιοσύνη και την εκπαίδευση, ικανού να ανταποκριθεί στις ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας. Ακόμη, το προεκλογικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για την αναδιάρθρωση του κράτους περιλαμβάνει συγκεκριμένα μέτρα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς και της διαπλοκής των εξουσιών. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στα παρανόμως λειτουργούντα ιδιωτικά ΜΜΕ, ιδιοκτησίας επιχειρηματιών και εργολάβων που δραστηριοποιούνται σε δημόσια έργα, οι οποίοι λειτουργούν σαν πελάτες των κυβερνήσεων και ταυτοχρόνως και σαν ραδιοτηλεοπτικοί προπαγανδιστές του έργου των ευεργετών τους.

Και τέταρτο, μετά τη μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης Τσίπρα, να αναγνωριστεί διεθνώς η μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται και στην επαναδιαπραγμάτευση του δυσβάστακτου χρέους, με στόχο αυτό να γίνει βιώσιμο και να μπορέσει να εξυπηρετηθεί αποτελεσματικά.
Αντίθετα με τον Αλέξη Τσίπρα, οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί εξαντλούν την προεκλογική τους ρητορική, επιτιθέμενοι στον μέχρι πρότινος πρωθυπουργό.

Κατηγορώντας τον εν χορώ για ασυνέπεια λόγων και έργων, για αθέτηση υποσχέσεων, για απομάκρυνση από τις προγραμματικές του θέσεις, ακόμη και ως... ψευτράκο και μικροαπατεώνα. Οι αρχηγοί μάλιστα των λεγόμενων και μνημονιακών κομμάτων, προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τη μόλις επτάμηνη διακυβέρνηση Τσίπρα ως αποκλειστικά υπεύθυνη για τη σημερινή κατάσταση, σε μια προσπάθεια να αποκρύψουν τις δικές τους ευθύνες δεκαετιών, τις οποίες σήμερα πληρώνει η Ελλάδα σε χρέος και σε ελλείμματα.

Θεμιτό και αναμενόμενο θα ήταν, βεβαίως, μέχρι ενός βαθμού, στο πλαίσιο της καλώς νοούμενης πολιτικής αντιπαράθεσης, οι μικρότεροι παίκτες να κατηγορούν το μεγάλο αντίπαλο. Αυτό θα είχε ενδιαφέρον, με την προϋπόθεση όμως θα προσπαθούσαν μέσω αυτού, να αναδείξουν το δικό τους κυβερνητικό σχέδιο. Κάτι που στη δική μας περίπτωση απουσιάζει επιδεικτικά. Που σημαίνει ότι είτε δεν έχουν κυβερνητικό σχέδιο, είτε αυτό που έχουν δεν επιθυμούν, για ευνόητους λόγους, να το παρουσιάσουν στους πολίτες.

Ενδιαφέρον θα είχε, για παράδειγμα, ο κ. Μεϊμαράκης που κατηγορεί τον κ. Τσίπρα για απώλεια 90 δις, δίκην διαφυγόντων κερδών κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων της Ελλάδας με τους δανειστές, να υπενθυμίσει πόσα δις χάθηκαν, ως διαφυγόντα από τα δημόσια ταμεία, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της ΝΔ. Ή ακόμη, θα ήταν σκόπιμο οι εκπρόσωποι των λεγόμενων μνημονιακών κομμάτων, να αναγνωρίσουν δημοσίως πόσο κόστισε στους Έλληνες η εφαρμογή των δίχως διαπραγμάτευση μνημονίων που μας φόρτωσαν οι κυβερνήσεις τους τα προηγούμενα χρόνια. Κι ακόμη, ενδιαφέρον θα είχε να εξηγήσουν στους ψηφοφόρους τι θα πράξουν με τις άδειες των ιδιωτικών ΜΜΕ, αλλά και με τους φοροφυγάδες της λίστας Λαγκάρντ, που με τόση επιμέλεια προστάτευαν τα προηγούμενα χρόνια...

Είναι φανερό ότι το σχέδιο των λεγόμενων... φιλοευρωπαϊκών κομμάτων, είναι αντιγραφή των νεοφιλελεύθερων μέτρων των μνημονίων. Γι αυτό και δεν τα διαπραγματεύθηκαν ούτε στιγμή. Γι αυτό και παρουσίαζαν την υλοποίησή τους σαν success story.

Όπως, ακόμη, είναι φανερό ότι η τακτική του «όλοι εναντίον ενός» υποκρύπτει την ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων και την απουσία κυβερνητικών σχεδίων. Αφού το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μειώσουν τον κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού, με σκοπό να τον φέρουν στα μέτρα τους και να σχηματίσουν μαζί του κυβέρνηση, κατ’ επιταγή των δανειστών.

Όσο για τους εξ αριστερών, ομογάλακτους πολιτικούς αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί με την παρουσία τους υπενθυμίζουν τα όρια του παιχνιδιού και επιβεβαιώνουν το εφικτόν του προγραμματικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πολιτική υπεροχή Τσίπρα είναι αδιαμφισβήτητη, καθώς είναι ο μόνος που έχει ένα σαφές, συγκεκριμένο και εφικτό σχέδιο για να βγει η Ελλάδα από την κρίση και τα μνημόνια.   Οι υπόλοιποι είτε δεν έχουν σχέδιο, αλλά ενδιαφέρονται μόνο για τη νομή της εξουσίας, είτε έχουν, αλλά επιμελώς το αποκρύπτουν.
 
Γιάννης Μυλόπουλος είναι καθηγητής, τ. πρύτανης ΑΠΘ