Το σήμερα, κυρίως όμως το αύριο

του Πάνου Ζέρβα

Όπως έχω ξαναγράψει, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κλινικά (πολιτικά) νεκρός, από τις 12 Ιουλίου. Ήταν κάτι αναπόφευκτο γιατί αυτό το παλαιοκομματικό μόρφωμα δεν ήταν καν κόμμα, αλλά μια ουσιαστικά παράλογη συστέγαση διαφορετικών κομμάτων, κομματιδίων και ολιγοπρόσωπων σεχτών, με δική τους ατζέντα, ιεραρχία, στόχους. Όλοι αυτοί εκμεταλλεύτηκαν (και μετάλλαξαν) αδίσταχτα την αξιόλογη κληρονομιά και παράδοση της λεγόμενης «ευρωπαϊκής αριστεράς». Αποκορύφωμα υπήρξε η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, έστω με τη συνδρομή των δεξιών ΑΝΕΛ.

Το παράλογο για το οποίο έκανα λόγο ήταν η βασική αιτία:

  1. Για την αποτυχία μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε μαζικό κόμμα, παρά τις κατά καιρούς προσκλήσεις. Ποιος τρελάθηκε να πάει κάπου όπου έκαναν ανενόχλητοι παιγνίδι (και παρλάριζαν ακατάπαυστα) οι αριστεριστές αλλά και αυτοί που μετέφεραν μαζί τους το ΚΚΕ, όταν εκδιώχθηκαν απ’ αυτό;
  2. Για τα κραυγαλέα λάθη στρατηγικής και τακτικής τα χρόνια πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Τα οποία εξηγούνται (χωρίς να δικαιολογούνται) από το γεγονός ότι έπρεπε να μένουν ευχαριστημένοι οι αριστεριστές και οι παλαιοκομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ. Αναφέρω ενδεικτικά δύο, από τα πολλά: την απόλυτη ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ με τον ένα πόλο του σχήματος μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Την αγνόηση (για να μην πω περιφρόνηση) του πνεύματος του Συντάγματος για συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και την αποφυγή αξιοποίησης αυτής της εκλογής για κομματικούς λόγους. Το ότι αυτά τα δύο λάθη ο ΣΥΡΙΖΑ τα βρήκε μπροστά του, μαζί με άλλα που έκανε και τα πληρώνει τώρα, δεν είναι θεία δίκη, είναι η εκδίκηση της κοινής λογικής όταν περιφρονείται συστηματικά.
  3. Για την ουσιαστική αποτυχία της σχεδόν  επτάμηνης θητείας στα εσωτερικά πολιτικά θέματα, καθώς έγιναν ελάχιστα ενώ μπορούσαν να γίνουν πάρα πολλά. Αλλά πώς να γίνουν τα «πολλά» όταν δεν υπήρξε ουσιαστική ενότητα στην κυβέρνηση και, εξίσου σημαντικό, σοβαρή προετοιμασία; Για το γεγονός αυτό ευθύνονται όλοι και πρώτος απ’ όλους ο πρωθυπουργός. Αν δούμε όμως πιο προσεκτικά θα διαπιστώσουμε ότι έργο υπουργών που τελικά αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Χουντής, ο Λαφαζάνης ή ο Στρατούλης όχι μόνο ήταν ανύπαρκτο στους τομείς ευθύνης τους, αλλά  δημιούργησε και επιπρόσθετα προβλήματα στην κυβέρνηση και τη χώρα. Μοναδική εξαίρεση φαίνεται να είναι η Νάντια Βαλαβάνη. Πέραν αυτών, η απόδοση των υπολοίπων παραμένει μεγάλο ερωτηματικό, με ελάχιστες εξαιρέσεις, εκεί δηλαδή όπου όχι μόνο έγινε κάποιο έργο – αλλά φαίνεται κιόλας.
  4. Για την κακή απόδοση στη διαπραγμάτευση με τους συν-εταίρους. Κι εδώ οι μεγάλες ευθύνες ανήκουν στον Τσίπρα, τόσο γιατί επέλεξε και διατήρησε για μεγάλο χρονικό διάστημα τον Βαρουφάκη, αλλά και γιατί αποδέχτηκε και υπερασπίστηκε για μεγάλο διάστημα πολιτικά ανόητες και κοινωνικά άδικες «κόκκινες γραμμές», όπως αυτή ότι καμία σύνταξη δεν θα μειωθεί – και γενικά ότι θα παραμείνει άθικτη η ιερή (πλην ετοιμοθάνατη) αγελάδα του ασφαλιστικού. Ουσιαστικά δεν υπήρχε ρεαλιστική και επεξεργασμένη πρόταση από την ελληνική πλευρά για κανένα θέμα, κι αυτό κόστισε πολύ. Όπως κόστισε και το αδιάλειπτο σαμποτάζ των αριστεριστών του ΣΥΡΙΖΑ (υπουργών, βουλευτών και στελεχών)  σε όλη τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης, με αποκορύφωμα την τελευταία φάση.

Συνολικά βλέποντας τη διαδρομή από τη αρχή της χρονιάς ως τώρα, η απόδοση της κυβέρνησης ήταν κακή. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος και η οικονομία οδηγήθηκε σε μεγάλα προβλήματα, μέρος των οποίων προέρχονται από τα capital controls, αλλά ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το πάγωμα του επενδυτικού νόμου, των επενδύσεων, των χρηματικών ροών από την ΕΕ κλπ λόγω της παράλογης καθυστέρησης στη διαπραγμάτευση. Όσοι περίμεναν να εκτιναχτεί το ελατήριο της οικονομίας, που είχε συμπιεστεί και καθηλωθεί από την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, ακόμα περιμένουν – ας ελπίσουμε ότι θα δουν κάτι ελπιδοφόρο επί του πραγματικού πεδίου εντός του τρέχοντος έτους. Αλλά και στο πεδίο των αναμενόμενων παρεμβάσεων στο εσωτερικό, τα αποτελέσματα του επταμήνου είναι πενιχρά έως ανύπαρκτα.

Παρ’ όλ’ αυτά, έχω την εντύπωση ότι ο Τσίπρας θα κερδίσει τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου με σημαντική διαφορά από το δεύτερο κόμμα. Τους λόγους θα τους συζητήσουμε αναλυτικά σε κάποιο άλλο σημείωμα, τις επόμενες μέρες, αλλά συμπυκνώνονται στη διαπίστωση ή καλύτερα την αίσθηση ότι το εκλογικό σώμα έχει τη διάθεση να συγχωρήσει τα λάθη του Τσίπρα και να συνεχίσει να ελπίζει, καθώς οι εναλλακτικές λύσεις που προσφέρονται είναι αφόρητα στενάχωρες.

Αν συμβεί αυτό θα βρεθούμε μπροστά στην ακόλουθη αντίφαση: από τη μια η εκλογική νίκη του Τσίπρα είναι απολύτως απαραίτητη προκειμένου να δημιουργηθεί, στο χρονικό διάστημα της νέας κυβερνητικής θητείας, ένα νέο, σύγχρονο κόμμα εξουσίας, το οποίο θα δίνει απάντηση στην προφανή (και τρομακτική) έλλειψη πολιτικής εκπροσώπησης της πλειοψηφίας των πολιτών. Αν κερδίσει η Νέα Δημοκρατία η προοπτική αυτή ματαιώνεται, γιατί ο χώρος που καταλαμβάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως μέσω του Τσίπρα) θα κατακερματιστεί. Από την άλλη, η κυβερνητική εξουσία δεν δημιουργεί το καλύτερο  περιβάλλον για τέτοιου είδους εγχειρήματα.

Θα ρωτήσει κάποιος, εύλογα, μα γιατί να δημιουργηθεί ένας νέος πολιτικός φορέας; Πόσο αναγκαίο και πόσο πιθανό είναι κάτι τέτοιο;

Είναι αναγκαίο γιατί η προωθητική δύναμη της «αριστεράς», με την οποία πορεύτηκε ως τώρα ο Τσίπρας έχει ήδη εξαντληθεί. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίσει σ’ αυτό το στυλ, είναι σα  να βγαίνεις στην εθνική οδό με βοϊδάμαξα. Θα πας κακήν κακώς για κάποιο διάστημα, αλλά όχι μακριά. Εκείνο που δεν είναι απαραιτήτως αναγκαίο είναι να αλλάξει το όνομα – αν και θα ήταν καλό, γιατί πλέον δεν υπάρχει ούτε «Συνασπισμός», ούτε πολύ περισσότερο «Ριζοσπαστική Αριστερά».

Το αν είναι πιθανό δεν έχει σίγουρη απάντηση. Συνήθως κάθε πιθανότητα που διαθέτει λογική και ρεαλισμό αγνοείται ή μπαίνει στο κρεβάτι του Προκρούστη και βγαίνει αγνώριστη. Στην περίπτωση αυτή, με πολύ δυσκολότερους όρους και χωρίς να μιλάμε πια για κόμμα εξουσίας, η ελληνική κοινωνία θα περάσει σε πολλαπλά «σχέδια Β» (καμιά σχέση  με τον Αλαβάνο) προκειμένου να αναζητήσει την πολιτική της εκπροσώπηση.

Σήμερα όλα είναι πιθανά, ακόμα και το να συμβεί κάτι καλό για τη χώρα και τους ανθρώπους της. Το ότι η πιθανότητα είναι μικρή δε σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να την υπερασπιστούμε, όσο εξακολουθεί να υπάρχει.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    <... η προωθητική δύναμη της «αριστεράς», με την οποία πορεύτηκε ως τώρα ο Τσίπρας έχει ήδη εξαντληθεί. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίσει σ’ αυτό το στυλ, είναι σα να βγαίνεις στην εθνική οδό με βοϊδάμαξα. Θα πας κακήν κακώς για κάποιο διάστημα, αλλά όχι μακριά....>

    Αν ήταν έτσι όμως, όπως τα λέτε, τότε ο Τσιπρας προεκλογικά θα πουλούσε ανανέωση, πρόοδο, ιδεολογία φόρμουλα 1 αντί για βοιδάμαξα. Θα έλεγε στον κόσμο "τώρα είμαι νεοφιλελεύθερος μνημονιακός" φτιάχνοντας και ένα καινούργιο κόμμα ! Αφου ΣΥΡΙΖΑ για τον κόσμο σήμαινε οτι ψήφισε τον Ιανουάριο, αριστερά και το (περσινό) ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. Αν το "παλιό" ήταν τόσο άχρηστο και ξεπερασμένο οπως το παρουσιάζετε δεν θα το χρησιμοιποιούσε.

    Αυτός όμως ακόμη λεει ότι είναι αντι-μνημονιακός και παριστάνει τον αριστερό. Ποντάροντας στη ΔΥΝΑΜΗ ΕΛΠΙΔΑΣ ακριβώς που ΜΟΝΟΝ η αριστερά εμπνέει στον κόσμο για άλλη μια προώθηση του στην εξουσία....

  • 2 Ο/Η Stella έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Πάνο θα ήθελα να μου δώσεις έστω και ένα (1) δείγμα γραφής που σε κάνει να νομίζεις ότι ο Τσίπρας διαθέτει τις προυποθέσεις ή ο πολιτικός χώρος που τον πλαισιώνει και υπουργοποιήθηκε αυτούς τους 8 μήνες εχει την ικανοτητα, τον σχεδιασμό και την γνώση για να διακυβερνήσει τομεακά τη χώρα.

    Θέλω να μου πεις ΕΝΑ δείγμα, ΚΥΑ ή προχώρημα Σχεδίου, ή νομοθέτημα, ΚΑΤΙ τέλος πάντων ότι η ελπίδα θα ευοδωθεί. Οχτώ μήνες είχε. Η διαπραμάτευση δεν εμπόδιζε σε τίποτα να νομοθετήσει στη σωστή κατεύθυνση.

    Ο Νικολούδης και η ΓΓΔΕ κάνανε τίποτα που οι πράξεις τους θα γεμίζανε και το κρατικό κορβανά δεν θα ήταν σώου μόνο. Θυμίζω τις βρούβες περί του θα πατάξουμε τη διαφθορά http://www.sigmalive.com/news/greece/205693/ellada-apofasismenos-gia-pataksi-tis-diafthoras-o-nikoloudis

    8 μήνες μπορούσε να νομοθετήσει που θα έφερνε 71δις ΤΟ ΧΡΟΝΟ στη χώρα. Πώς; Εδώ τα λέει - http://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/6733

    Να τινάξει τη χώρα στον αέρα (όχι ο Βαρουφ. ο Τσίπρας!) μπόρεσε - να ξετινάξει μερικά κέντρα διαφθοράς; Οχι όλα, 2 ή 3 ΕΣΤΩ να δείξει ότι κάτι κάνει. Το έκανε; Οχι. Διότι δεν ήθελε.

    Αντίθετα ο καθενας μπορεί να σου φέρει ΔΕΚΑΔΕΣ παραδείγματα στρεβλωμένων αποφάσεων για ΟΠΟΙΟ τομέα θέλεις: Υγεία, Εξ. πολιτική, Μεταναστευτικό, Οικονομία, Τουρισμος (που άνθισε και δεν χτυπήθηκε καθόλου), το έργο του ΥΠΑΝ, Διαρθρωτικά Ταμεία, Παιδεία (άσε εκεί....), που αποδεικνύουν ότι η μετριοκρατία τους ΚΑΙ δεν μπορεί ΚΑΙ δεν θέλει να φέρει την αλλαγή στο τόπο.

    Αντιθετα το πρόγραμμα του Τσίπρα προβέπει επάρκεια τροφίμων σε περίπτωση που οι τράπεζες (sic!) φέρουν τη χώρα σε αδιέξοδο! Οπότε ετοιμαστείτε να δείτε "το να συμβεί κάτι καλό για τη χώρα και τους ανθρώπους της".....

    Τα βάσανα της Ελλάδας μόλις άρχισαν μέχρι να πάει στη δραχμή τελικά. Διότι αυτός είναι ο σκοπός έτσι; Για αυτό τον στηρίζει το κατεστημένο το Τσίπρα και δεν τον πολεμά.

    Θα τα λέμε εμείς όσο η "ελπίδα" αυτή (ξανα)χαθεί και αποκαλυφθεί πού πραγματικά το πάει. Στη Δραχμή.

    Θα το δείτε...

  • 3 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Κυρία Τσατσάρα ο Τσιπρας εκανε ότι έκανε για να υπογράψει το δανειο 86 δις. Το δάνειο είναι ο καυγάς όχι σε τι νόμισμα θα πληρωθεί. Η αποικία χρέους είναι ο καυγάς. Γι'αυτό το δίλημμα ευρώ ή δραχμη είναι για να αναλώνουν φαιά ουσία, χρόνο και αγωνιστικότητα όλοι εκεί αντί στο παράνομο χρέος και τα 560 δις χρωστουμενα που αν τα είχαμε θα είμασταν στο ευρώ με περισσότερα δικαιώματα και νομισματική σταθεροτητα και απο τη Γερμανία ακόμη. Η οποία χρωστάει τρις, αυτή πραγματικά, και διόλου φουσκωμένα ή παράνομα...

loading..