Μικρή ωδή στα ΚΥΑΝΙ-ούχα

του Νίκου Παναγιωτόπουλου

To ΖΥKLΟΝ Β ήταν σκεύασμα κυανιούχων αλάτων που χρησιμοποιούσαν προπολεμικά για μυοκτονίες νόμιμα. Κατά το Β Παγκόσμιο πόλεμο όμως, έστειλε στον άλλο κόσμο πάνω απο 6 εκατομμύρια τροφίμους των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αφού οι γερμανοί στρατιώτες των SS το έριχναν μέσω οπών στους χώρους που υποτίθεται θα πέρναγαν για ντους οι νεοφερμένοι. Ο θάνατος ήταν βέβαια μαρτυρικός και απο ασφυξία.

Αν δεν υπήρχε άνθρακας, δεν θα υπήρχε ζωή.

Χωρίς Άζωτο επίσης.

Όπου υπάρχει ρίζα κυανίου όμως, δηλαδή ενωμένος άνθρακας με άζωτο, τίποτε ζωικό δεν αναπνέει.

Η χημεία από μόνη της όπως βλέπεις, δεν έφταιξε κατ’ αρχήν. Μόνο η αλόγιστη χρήση της.....


Σαν χημικός σήμερα, αλλά και κάποτε κάτοικος των Σαράντα Εκκλησιών της Σαλονίκης όπου σπαρμένα μάρμαρα στις εξώπορτες μυρίζουν ακόμη κατοχικό ολοκαύτωμα, πάντα ήθελα να κάνω μια «συνέντευξη» μαζί του.

Ναι, με το ZYKLON B.

Δεν ξέρω άλλωστε πάνω σε πόσους ανασκαμμένους και διαλυμένους εβραϊκούς τάφους από την κατοχή πατάει σήμερα το Χημείο του ΑΠΘ που τιμήσαμε επι χρόνια όλοι οι εκ Θεσσαλονίκης χημικοί.

Και όχι βέβαια μόνον αυτοί, καθόσον είναι κοινό μυστικό ότι το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού ΑΠΘ ήταν εβραϊκά μνήματα που επι γερμανικής κατοχής χάθηκαν απο προσώπου γής με συνοπτικές διαδικασίες.

Αν την έκανα πάντως σήμερα, νομίζω θα πήγαινε κάπως έτσι :

— Ρε συ ZYKLON ήλθα εδώ στο αεροδρόμιο τρέχοντας, μήπως και σε προλάβω. Θα μου αφιερώσεις 1—2 λεπτά φαντάζομαι. Ξέρεις, ήθελα να συναντηθούμε εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δεν έτυχε.
— Ναι, η αλήθεια είναι ότι είμαι πολυάσχολος τα τελευταία 80 χρόνια.
— Και πετυχημένος λένε οι κακές γλώσσες.
— Κοίτα, με πάνω απο 6 εκατομμύρια οριστικοποιημένους πελάτες, μάλλον ναι.
— Να υποθέσω ότι αφήνεις τα αρούρια στην απέξω;
— Εννοείται.......

— Τελικά με τη δράση σου θεωρείς ότι δημιούργησες σχολή;

— Αναμφίβολα.

— Υπάρχει συνέχεια στο έργο σου;

— Ναι, κάτι εξευγενισμένοι χώσανε ένα προθεματάκι βιο— πριν το χημικό, που υποτίθεται είμαι εγώ, όλα γίνανε στρογγυλά, αποτελέσματα μάλλον δε μαθαίνουμε, αλλά που θα πάει, κάποτε θα αναμετρηθούμε.

Μετά, μην ξεχνάς ότι αυτό που κατόρθωσα εγώ με αμεσότητα και βάζοντας τον εαυτό μου πρώτη μούρη, άλλοι το κάνουν σήμερα καλυμμένα ταϊζοντάς σε εξίσου αποτελεσματικά αλλά σε μικροποσότητες κάτι αντίστοιχο με μένα.

Με το μαλακό όμως, για να μην καρφώνονται.

Το τελικό αποτέλεσμα βέβαια δεν θα αλλάξει.

Απλά ο χρόνος επώασης θα μεταφερθεί κομμάτι.

Αλλάξανε βλέπεις οι εποχές.

Μα μου τα θέλετε και όλα! Και την πίττα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο!

Τέλος πάντων,

Νέο σε βλέπω, καταλαβαίνεις.

Έχουμε και κάποιο Marketing concept να καλύψουμε τώρα!


Σκέφτηκα να τον ρωτήσω περισσότερα, αλλά φοβήθηκα ότι η έκφρασή μου της άγνοιας θα ξεπερνούσε την άνεσή μου των επομένων ερωτήσεων, γι αυτό και προτίμησα να κάνω το παγώνι και να γυρίσω σε άλλη θεματολογία.

Ο χρόνος άλλωστε ήταν λίγος και έπρεπε να δω και την ανθρώπινή του πλευρά.

Και μάλιστα άμεσα.


— Αλήθεια, αυτό το Β σημαίνει κάτι ιδαίτερα;

— Χαχαχαχα, είναι απο το Σαιξπηρικό to be or not to be.

Βασικά ο νονός μου ήξερε ότι όπου εγώ be, όλοι οι άλλοι σε μηδέν χρόνο not to be. Δεν θα μπορούσε να είναι πιο ακριβολόγος...

Εμείς σα ράτσα βλέπεις τόχουμε αυτό.
— Παίζουν οι τελικές λύσεις εν τέλει;
— Αναμφίβολα.
— Ποιό χρώμα τελικά σου αρέσει;
— Το ΚΥΑΝούν βέβαια...
— Τι ακούς για μας τους Έλληνες;
— Κοίτα, έχω ακούσει κάτι για ντουζάκια με κάνουλες που ανοιγοκλείνουν, αλλά οι ανώτεροι δεν επέλεξαν εμένα και τους συνεργάτες μου αυτή τη φορά γι αυτό. Όχι γιατί δεν θα πετύχαινα ξανά το στόχο μου, αλλά είπαν ότι με άλλα μέσα — όπως το ρευστό — γίνονται πραγματικά θαύματα.

Εγώ με τα ρευστά, όπως γνωρίζεις, δεν έχω αλλά ούτε και είχα ποτέ σχέσεις. Είμαι ένας κλασσικά κι αγιάτρευτα αέρινος τύπος!

Επειδή ήξερα καλά την ιστορία του, δεν κρατήθηκα να μην ρωτήσω στη συνέχεια :

— Degesch, Degussa, IG Farben, Th. Goldschmidt, EVONIK.

Ποιός είναι τελικά ο πατέρας σου;

Με εξέπληξε η άνεσή του:

— Χαχαχαχαχα, πολλοί με αγάπησαν, αλλά λίγοι με κράτησαν για πολύ στην αγκαλιά τους.

— Γιατί, φοβήθηκαν για τον εαυτό τους αυτό το Β;

— Όχι, αν και τα ονόματα άλλαξαν σαν τα πουκάμισα, φοβήθηκαν ότι όλος ο κόσμος θα τους έκανε not to be.

Στην ουσία άλλαξαν μόνο τα ονόματα αλλά το αποκάτω έμεινε ίδιο.

— Δηλαδή είναι τελικά η ίδια εταιρεία;

— Εσύ τι λες;

Κόκκαλο εγώ. Έπρεπε όμως να βρώ κάτι γρήγορα να πω μπας και το χάσω.

— M’ αρέσει που τα λες όλα στα ίσα. Σου αρέσουν τα σπορ;

— Μου αρέσει παραδοσιακά ότι έχει πολυκοσμία. Και ιστορικά να το δεις, εκεί είναι το σουξέ μου!

— Τι ομάδα είσαι αλήθεια στο ποδόσφαιρο;

— Borussia Dortmund φυσικά!

— Χαχαχαχαχα Ρε συ ZYKLON, η αμεσότητά σου είναι μοναδική. Και γω τελικά αν ήμουν στη θέση σου δεν θα ‘χα μάτια για καμμία άλλη φανέλα!
 

 

Γέλασε, με χαιρέτησε ευγενικά γιατί ήταν έτσι κι αλλοιώς πολύ βιαστικός και έτρεξε να προλάβει την επόμενη πτήση της  LUFTHANSA.

Βαδίζοντας με εκείνο το στητό του τρόπο, όταν ανακατεύτηκε στο πλήθος, δεν θα τον έκανες κάτι περισσότερο απο άνθρωπο της διπλανής πόρτας.

Περίεργη και η δράση του σε όσους και όσες σφηνωθήκαν σα σαρδέλες με το ζόρι κοντά του, σκεφτόμουνα.

Πολύ χοντρά πράγματα συνέβαιναν τη δεκαετία του 30 σε αυτό που ετεροχρονισμένα χαρακτήρισαν «φωλιά του φιδιού» και όλοι κοιτούσαν ο ένας τον άλλο..

Μπρρ, σκέφτηκα, ευτυχώς που σήμερα δε σφηνώνεται πουθενά κόσμος, το 30 έχει περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά και πιά δε στοιβάζεται άνθρωπος πάνω σε άνθρωπο.

Το πολύ—πολύ αν δει κάποιος τα σκούρα να κατέβει.

Ελεύθερος είναι, ότι θέλει κάνει.

Κάπου θα καταλήξει.

Σε κάποια γωνία, παραλία, θάλασσα, κύμα.....

Αποκυήματα φαντασίας μου φαίνεται έχω...

Φωλιές και φίδια καλοκαιριάτικα!

Τέλος!

Μη έχοντας άλλο πιά να κάνω, αφου τον έχασα απο τα μάτια στους διαδρόμους της HOCHTIEF του αεροδρομίου του Βενιζέλου, βγήκα έξω να πάρω μια καθαρή ανάσα φρέσκου αέρα.

Μεγάλη υπόθεση να μπορείς να αναπνέεις ελεύθερος.

Και να μπορείς και να πας όπου θέλεις!

Αααααααα!

Είπαμε!

Τέλος!

Ξεκούμπωσα το σακάκι μου για να νοιώσω λίγο πιο χαλαρός.

Έπιασε.

Αυτό το HUGO BOSS κουστουμάκι που είχα πάρει πρόσφατα ήταν τελικά πολύ στυλάτο.

Μια εικόνα απο νησιώτικη παραλία πούσκαγε χλιαρά το κυματάκι, μου πέρασε σα φλασιά. Α ρε μεταίσθημα!

Δε θάταν άσχημα μετά τη δουλειά να χτυπούσα και κανένα μπανάκι!

Φοβερό αίσθημα!

Πήγα στην πιάτσα των TAXI, βούτηξα το πρώτο που βρήκα στη σειρά και χώθηκα αναπαυτικά στην άνεση της καμπίνας του.

Αααααααα! Δροσιά!

Αυτή η MERCEDES ξέρει τελικά τι θα πει άνεση...

Κλείνοντας πίσω μου την πόρτα, ένιωσα σα να αποκόπηκα, κάτι σα στιγμιαία να αποστειρώθηκα.

— Αθήνα, Πεδίον του Άρεως, είπα στον οδηγό, αν και κάτι στα όσα συλλάβιζα έχω την εντύπωση πως ακουγόταν περίεργα....

Γιατί όμως;