Μια κοινωνία σε σύγχυση

του Χρήστου Λουτράδη

Νομίζω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ήττα για την δημοκρατία όταν η κοινωνία εκλαμβάνει τις εκλογικές αναμετρήσεις ως τεχνοκρατική διαδικασία με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα και συγκεκριμένη πολιτική στόχευση.

Έχω την αίσθηση ότι η ενδημική απαξίωση της πολιτικής βρήκε στο πρόσωπο των επικειμένων εκλογών τον πιστότερο εκπρόσωπο της.  Δεν μπορείς να ζητάς την ψήφο των πολιτών μέσα σε επτά μόλις μήνες  έχοντας καταφέρει στο ίδιο χρονικό διάστημα να αναιρέσεις μια πλειάδα πολιτικών σου προταγμάτων. Είτε δεν τα κατάφερες λόγω εξωτερικών συνθηκών, είτε απλά δεν μπόρεσες. Και στις δυο περιπτώσεις όμως προσπαθείς να εξηγήσεις στην κοινή γνώμη, και κυρίως στους ψηφοφόρους σου, όχι μόνο γιατί δεν τα κατάφερες αλλά κυρίως γιατί η εναλλακτική που τους προσφέρεις τώρα σε αυτήν την συγκεκριμένη περίοδο είναι πιο δελεαστική και κοινωνικό-οικονομικά αποδεκτή από ήταν κάποια άλλη πριν επτά μόλις μήνες πριν.

Όμως μέσα στην πολιτική του ατυχία ο Αλέξης Τσίπρας είναι τυχερός. Και είναι τυχερός γιατί οι πολιτικοί του αντίπαλοι, στην πλειοψηφία τους, δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν το αφήγημα εκείνο που θα επιτρέψει ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας να τους ακολουθήσει και να τους πιστέψει. Η πολιτική από τέχνη έχει καταστεί εγχειρίδιο πιστής χρήσης εντολών και κανόνων και οι πολιτικοί μας από εκφραστές αλλαγών και μεταρρυθμίσεων έχουν καταστεί απλοί και πιστοί διεκπεραιωτές είτε κομμουνιστικών ονειρώξεων είτε πολιτικών αλλαγών που δεν πιστεύουν και που κυρίως δεν έχουν την ικανότητα να εφαρμόσουν.

Όλα αυτά και στην μέση μια κοινωνία σε σύγχυση , ανήμπορη να αντιληφθεί τις εξελίξεις και σε άρνηση να αντιμετωπίσει τον εαυτό της και τις παθογένειες της στον καθρέφτη.  Ωσάν έτοιμη από καιρό, για τα ίδια λάθη και τα ίδια πάθη.