Ναι ρε Αλέξη...

του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Όχι ρε Αλέξη.

Συμπάθα με αν κάνω κάπου λάθος, αλλά, από πραγματικό ενδιαφέρον και μόνο,

είναι σα να φαίνεται ότι σου φωνάζει κάποιος από εκεί μακρυά στις Ευρώπες :

-Μην πολυκουνάς την αχλαδιά. Τσαντίζονται τα μήλα...

Αν τώρα αναρωτιέσαι για μας, σου λέω, αν και το ξέρεις ήδη, πως :

Το «εκεί» τόδαμε, ενώ αυτό το «μακρυά» συζητιέται.

Μη με κοιτάς έκπληκτος.

Θα αναγκαστώ να γυρίσω για σένα πίσω αρκετά χρόνια, αλλά δεν γίνεται αλλοιώς!

Τόχω στριμωγμένο μέσα μου και δε θα το αφήσω να στραμπουλιέται άλλο,

γιατί,

όταν σήκωνα τα κουλά μου στα αμφιθέατρα με τη Β Πανελλαδική και γελούσα με τους τριγύρω ΚΝΙΤΟ-ΠΑΣΠΙΤΕΣ ποτέ δε φανταζόμουν ότι κάποιος δικός μου Αλέξης θα στεκόταν κάποτε ανάμεσα σε ένα βαθύ ΠΑΣΟΚ και ένα ακόμη βαθύτερο εκκλησιαστικό κατεστημένο με γελάκια κι αγκαλίτσες.

Και μετά να γύρναγε -με τις καλύτερες ενδεχομένως των προθέσεων - τα ΟΧΙ σε ΝΑΙ και πάει λέγοντας.

Ούτε βέβαια ότι θα άφηνε ποτέ να φύγει σε ένα άγνωστο το πνεύμα εν είδει περιστεράς όταν ανέκαθεν κάποιο 4% ήταν και έβγαζε με απόλυτη φυσικότητα πολιτισμό και χιούμορ λυσσαλέο...

Χάνουμε σε ντεγκραντέ ρυθμούς το χρώμα και το γέλιο μας Αλέξη!

Στα παραδίπλα, μια και τόφερε η κουβέντα, μία ελπίδα είχαμε καταχωνιασμένη εκτός των άλλων, μπας και χωρίσουν επιτέλους τα τσανάκια τους  Κράτος και Εκκλησία.

Μάλλον τη βλέπω να πηγαίνει για φούντο παρέα με το χιούμορ κι αυτή.

Που είμασταν, που είμαστε, δεν ξέρω!

Φοβάμαι ότι έχουμε αρχίσει να τρέχουμε με χίλια προς τα εκεί που τα γεγονότα ξεκινούν οριστικά να ξεπερνούν την ίδια τους την Ιστορία.

Καλά τα λες, ίσως μου πεις. Και τι προτείνεις;

Δεν ξέρω αν το βλέπεις και συ, αλλά αρχικά τουλάχιστον, η όποια διέξοδος δε χωράει πλέον σε πλακάτ, πανώ και αναγγελίες.

Κατά τα φαινόμενα, η τρέχουσα πραγματικότητα δεν έχει ανακαλύψει ακόμη τη νέα σημαία της, αν και κάποιοι ξέρουν πολύ καλά εδώ και χρόνια να τρίβουν ξένο και ντόπιο αλάτι στις πληγές μας.

Κι αυτό, όχι βέβαια για να περάσουν, αλλά για να πονάνε δήθεν λιγότερο μετά.

Ποιός κοροϊδεύει ποιόν....

Ένα δεύτερο είναι επίσης βέβαιο.

Αν ψάξεις προς τα πίσω, είναι η μόνη περίπτωση που λύσεις δε θα βρεις.

Είδες πριν 2 μήνες.

Μια διαφορετική και νέα φλόγα έσκασε στην άκρη του τούνελ και φύγαμε φωτοτακτικά όλοι πάνω σ’ αυτήν.

Ούτε εσύ δεν το περίμενες τόσο.

Τα μηνύματα όμως είναι αμείλικτα.

Άρχισε αέρας να φυσά και τα κεριά να σβήνουν.

Και να ξέρεις :

Ίσως είναι ο ίδιος αέρας που έκανε στις εργατικές της Αλεξάνδρας την πόλη όμορφη για πάρτη σου.

Θυμάσαι πότε.

Εγώ πάντως πολύ καλά. Αλλά,

σε αυτή την 20η Σεπτέμβρη, που φαίνεται νάναι τόσο κοντινή για να την υποθέσεις αλλά και τόσο μακρυνή για να την ακουμπήσεις, πρέπει να διαλέξεις επιτέλους αέρα...

Αν η πραγματικότητα κινείται ήδη στον τρισδιάστατο χώρο (που έτσι κι αλλοιώς έτσι είναι) και μείς παίζουμε το καλύτερό μας χαρτί μονοεπίπεδα, χάσαμε χρόνο, Ιστορία και μέλλον με τη μία. Γι αυτό,

Θες να το πούμε «χαμογέλασε»;

Θες να το πούμε ελπίδα;

Ή μήπως να γυρίσουμε μια ματιά στο ωραίο;

Ξεκίνα κούνησε την αχλαδιά κι ας τσαντιστεί ο κήπος.

Επειδή τα χρώματα είναι και θάναι πάντα πολλά.

Επειδή υπάρχει ακόμη κόσμος που σ’ αγαπάει.

Επειδή τα χρώματα όλης της πόλης μπορούν να ξανανεμίσουν για σένα και ένα δάχτυλο τεντωμένο σε δείχνει τελευταία διαρκώς.

Κάντο όμως σύντομα.

Ναι ρε Αλέξη...