Χάος

του Οδυσσέα Ρούσκα

Το χάος,

αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι στο μυαλό του ανθρώπου και τη ζωή του.
Είναι μια κατάσταση δίχως αρχή και τέλος, μια κατάσταση χωρίς λύση.
Έτσι λοιπόν και αυτές τις ημέρες στην Ελλάδα μας,  στην ομορφότερη γωνιά του πλανήτη, συντελείται ένα χάος δίχως προηγούμενο στην μέχρι τώρα ιστορία της.
Και προφανώς υπόλογοι του είμαστε όλοι εμείς, μηδενός εξαιρουμένου, γιατί εδώ και πολλά χρόνια τώρα χάσαμε αδέρφια τον »μπούσουλα» της αλήθειας και της ανθρωπιάς, χάσαμε την τον έναν και μοναδικό στόχο που είναι ο άνθρωπος.
Ξεπουλήσαμε τα πάντα στον άκρατο λαϊκισμό, στο ψέμα, στο δήθεν, στην παρακμή και το κιτσαριό, ποντάραμε με ατέρμονο παρτακισμό στον καταναλωτισμό και το εφήμερο λαμπερό.
Αναζητήσαμε ευτυχία μέσα από την προσπάθεια του νεοπλουτισμού και της αποξένωσης με τον διπλανό μας για μιά χούφτα ευρώ.
Για αυτά τα ψεύτικα »χαρτιά» που ορίζουν ολόκληρους λαούς, που καταστρέφουν ψυχές και συνειδήσεις, που οδηγούν στην απληστία και τον κοινωνικό διχασμό.
Ένας διχασμός που το ίδιο το χάος συμπεριλαμβάνει μέσα του ως μία από τις βασικές αρχές του.
Δημιουργήσαμε όλοι εμείς ως λαός και ως κοινωνία όλα αυτά τα χρόνια μια ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα με ανισότητες και αδικίες με αδιέξοδα και μιζέρια.
Φτιάξαμε και εισπράττουμε τώρα ένα πολιτικό σύστημα που θυμίζει την Σκύλλα και την Χάρυβδη.
Το γιγαντώσαμε μέσα από την ματαιοδοξία μας και την αμορφωσιά μας και του δώσαμε μια υπέρτατη μορφή ενός αδηφάγου τέρατος, που τώρα έρχεται να μας κατασπαράξει και να μας βυθίσει στην ολική αβεβαιότητα, στην λήθη, στο σκοτάδι, να μας οδηγήσει στον μεσαίωνα.
Ξεχάσαμε ότι είμαστε άνθρωποι.
Ξεχάσαμε να ερωτευόμαστε χωρίς συμφέρον και κόμπλεξ ταξικής συνείδησης.
Ξεχάσαμε να μιλάμε με αλήθεια μεταξύ μας.
Ξεχάσαμε να παντρευόμαστε από αγάπη και κάναμε τον χωρισμό μόδα.
Ξεχάσαμε να βοηθάμε τον συνάνθρωπο μας στην δύσκολη και κοιτάμε μόνο το τομάρι μας να την βγάλει καθαρή.
Ξεχάσαμε την χρυσαφένια ιστορία μας και την μοναδική μας πολιτιστική κληρονομιά και χαριεντιστήκαμε στην νέα τάξη πραγμάτων με ξιπασμό και πιθηκισμό ως κοινωνοί της «πατσαβούρας» και του προσωρινού.
Ξεχάσαμε το μέλλον μας και ασχολούμαστε ασταμάτητα με το μαύρο παρελθόν μας και το τώρα προσπαθώντας επιτόπου κάθε φορά χωρίς ανθρώπινη συνείδηση να μοιράσουμε την μιζέρια μας και τον ωχαδερφισμό μας.
Μάθαμε να φοράμε γραβάτες και κοστούμια για να κρύβουμε την εσωτερική μας ασχήμια.
Βγάλαμε τα γυμνά κορμιά μας σε κοινή θέα, όπως η σύγχρονη τεχνολογία προστάζει, για να καλύψουμε την αβεβαιότητα μας και να τονίσουμε την ανάγκη της αυτοπροβολής μιας και ξεχάσαμε την λέξη φιλία και συντροφικότητα.
Αναλωθήκαμε στα likes και τα tweets κάθε πέντε δευτερόλεπτα, από το μοναδικό φίλο που μας έχει απομείνει, και είναι το κινητό μας και φτιάξαμε έναν ψεύτικο και εικονικό κόσμο που δεν μπορούμε ούτε να τον αγγίξουμε κυριολεκτικά.
Φάγαμε την παραμύθα »του όλα δικά μου» ,ενός δηλαδή ολοκληρωτικού χάους στο μυαλό μας, και την διοχετεύσαμε ως δηλητήριο στον εγκέφαλο μας και μας διέλυσε τα υγιή όνειρα.
Δημιουργήσαμε ένα χάος καθημερινών εφιαλτών στον ξύπνιο μας με τα άξεστα καμώματα μας και τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα μας.
Δεν μάθαμε πότε ως τώρα τι θέλουμε και τι ζητάμε, ποιοι είμαστε.
Πετάξαμε στον κάλαθο των αχρήστων την αγάπη και την απλότητα για ένα i-phone.
Ορίσαμε κυβερνήτες και καπετάνιους των ζωών μας συνεχόμενα και με άτεχνο τρόπο, άτομα και μυαλά σκοτεινά και θολά, ανάρμοστα και ξεδιάντροπα.
Κατορθώσαμε τούτο το χάος που ζούμε και έρχεται σε μεγάλες δόσεις πλέον, να το κάνουμε βίωμα στις ζωές μας σαν και αυτό του Σίσυφου.
Δεν θέλουμε να απαλλαγούμε από αυτό ποτέ, μας έχει γίνει ένα είδος εθισμού και «απαίδευτης μοναξιάς».
Φτώχεια, πλούτος, ψέμα, εξαθλίωση, αμορφωσιά, απαιδευσιά, εγωισμός, ιδιοτέλεια, μισανθρωπισμός, σκοτάδι, τα βάλαμε όλα μέσα στο μπλέντερ του κοινωνικού μας σπαραγμού και φτιάξαμε τον χυμό του σκύβαλου.
Χάος του τίποτα και του πουθενά.
Χάος που θα το πληρώσουμε όλοι μα όλοι.
Χάος που δεν έχει συμπόνοια.
Χάος στις ψυχές μας.
Χάος στο μυαλό μας.
Χάος τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω.
Απλά ΧΑΟΣ.

μετά τιμής
Ρούσκας Οδυσσεύς
Τραγουδοποιός