Αρχή της Ινδίκτου

του Άρη Δαβαράκη

Σήμερα Τρίτη άνοιξε πάλι ένας νέος κύκλος. Πρώτη Σεπτεμβρίου, αρχή της Ινδίκτου. Για πολλούς από μας η 1η Σεπτεμβρίου είναι η πραγματική πρωτοχρονιά – όχι από διάθεση Βυζαντινισμού, αλλά γιατί αυτό μας μοιάζει πιο λογικό. Τουλάχιστον εγώ, τα τελευταία χρόνια, το βράδυ  της 31ης Αυγούστου «καταθέτω» στο χρονοντούλαπο τα κέρδη και τις ζημιές ενός ακόμα κύκλου και επανατοποθετούμαι. Επαναπροσδιορίζομαι. Κοιτάζω κάτω προσεκτικά για να διακρίνω το ίχνος που ψάχνω, το σημαδάκι που θα μου υποδείξει το καινούργιο μονοπάτι. Φέτος περισσότερο από ποτέ.

Πάνε κιόλας τρία χρόνια που ασχολούμαι με toportal.gr. Ο πρώτος χρόνος πέρασε στην προετοιμασία  του και τις δύσκολες συζητήσεις και επαφές με τα ενδιαφερόμενα μέρη. Ο δεύτερος στο στήσιμο του πάνω στις γερές πλάτες της e-worx και την δική μας κοπιαστική εκπαίδευση σε μια απαιτητική πολυσήμαντη εργασία στην βάση τουλάχιστον του καθημερινού 8ωρου. Παράλληλα «έτρεχε» και η (άκαρπη πάλι τελικά) προσωπική μου προσπάθειά να κατανοήσω «τα μεγάλα και ιερά  μυστικά της αριστεράς», με τις προτεραιότητες και τους κώδικές της – και πρωτίστως τους μύθους της.

Προσπάθησα πολύ και με μεγάλο πάθος – αλλά τελικά βρέθηκα μπροστά σε ένα ακόμα αδιέξοδο. Δεν ισχυρίζομαι βέβαια ότι φταίει η αριστερά γι’ αυτό, έχω την μίνιμουμ αυτογνωσία να καταλαβαίνω πως έτσι όπως μεγάλωσα στην απέναντι μεριά της Μεσογείου από γονείς γεννημένους στην Αλεξάνδρεια, κοσμοπολίτες, μορφωμένους, εύπορους και ταγμένους στο όραμα της Μεγάλης Ευρώπης, όσο και να προσπαθήσω δεν θα καταφέρω ποτέ να νοιώσω κάτι που δεν «τόχω» στο DNA μου. Τον εμφύλιο και τα βαθειά του τραύματα που ακόμα καθορίζουν την ψυχοσύνθεση και τα βαθύτερα απωθημένα του μεγαλύτερου μέρους της Ελλαδικής πραγματικότητας, δεν τον έζησαν ούτε ή μητέρα ούτε ο πατέρας μου, ούτε οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου. Δεν υπάρχει στο αίμα και τον εγκέφαλό μου σαν πληροφορία που να καθορίζει την στάση μου – όπως συμβαίνει, συχνά ασυνείδητα, με τους περισσότερους Ελλαδίτες.

Έφτασα στα 62 μου για να καταλάβω (από τον Ιούνιο και κυρίως τον Ιούλιο του 15 και μετά) ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια οικογενειακή υπόθεση για την οποία ούτε έχω, ούτε και δικαιούμαι να έχω, άποψη. Και σήμερα που το δικό μου «νέο έτος» ξεκινάει με μια 20ήμερη διαδρομή προς μία εκλογική μάχη πραγματικά ιστορική για τον τόπο, είναι φυσικό να στέκομαι πολύ σκεπτικός μπροστά σ’ αυτό το δυσδιάκριτο μονοπάτι που θα αποφασίσω να ακολουθήσω άμεσα – και πάντως πριν φτάσουμε στις κάλπες.

Θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής: Αν αυτό που ζήσαμε και εν μέρει συνεχίζουμε να ζούμε είναι πράγματι «η αριστερά», το λιγότερο που έχω να πω είναι ότι είναι στελεχωμένη από πολλές μιζέριες, πολύ παλαιοκομματισμό, συντηρητισμό και μεγάλη απειρία – συνδυασμένη με πολλά γκάζια αλλά χωρίς πυξίδα. Μέσα σε αυτό το σκηνικό το ετοιμόρροπο εγώ από την αρχή ξεχώρισα ένα πρόσωπο. Όχι για την αριστεροσύνη του – αφού δεν έχω κάν αριστερόμετρο για να την μετρήσω. Και στην Νέα Δημοκρατία αν τον εντόπιζα, και στο ΠΑΣΟΚ ακόμα (που ουδέποτε ψήφισα), θα μου αποσπούσε το ενδιαφέρον και θα με μαγνήτιζε.

Μιλάω βέβαια για τον πρώην (ελπίζω και αυριανό) πρωθυπουργό. Έχει κάτι ο Αλέξης Τσίπρας που πολύ το χρειαζόμαστε σ’ αυτόν τον τόπο. Φοβάμαι ότι ο ίδιος δεν το έχει καταλάβει πόσο χρήσιμος θα μπορούσε να ήταν για την συσπείρωση ενός πολύ μεγάλου φάσματος Ελλήνων (και εχόντων δικαίωμα ψήφου στην Ελλάδα). Αν μπορούσε να απαλλαγεί εντελώς από αυτό το φορτίο του εμφυλίου για να το συμφιλιώσει μια για πάντα και να προχωρήσει μπροστά και δίπλα στο 90% των Ελλήνων που δεν είναι «αριστεροί» ούτε «δεξιοί», σαν ηγέτης του μεσαίου προοδευτικού και ανανεωτικού χώρου, ο Τσίπρας θα έγραφε ιστορία και κανείς δεν θα μπορούσε ούτε και θα τολμούσε να τον αμφισβητήσει. Εκπροσωπώντας μια πραγματικά τεράστια πλειοψηφία, θα μπορούσε να προχωρήσει σε συνεργασία με εχθρούς και φίλους στην αναγέννηση του τόπου και των δημιουργικών του δυνάμεων, σημαδεύοντας ιστορικά με την ηγεσία του την Ελλάδα, χαρίζοντάς της ένα ισχυρό θετικό πρόσημο. Ένα νέο παράσημο θα στόλιζε το brand-name "Ελλάς" (με πολλή δουλειά και στοχοπροσήλωση και πλήρη απαλλαγή από τις πολιτικές πρακτικές του ελληνικού "συστήματος εξουσίας"). Και με την ηγεσία του Τσίπρα που έχει την συμπάθεια όλων των ηγετών του σύγχρονου κόσμου και ένα διεθνές πολιτικό κεφάλαιο που, παρ’ όλες τις δυσκολίες, τις τρικλοποδιές και τα συντροφικά μαχαιρώματα, δεν έχει εξαντληθεί, θα μπορούσε αυτή η αναγεννημένη μέσα από τις πρόσφατες περιπέτειες και εμπειρίες της Ελλάδα, να περάσει σε μια φάση μεγάλης αναβάθμισης σε όλους τους δημιουργικούς τομείς – πράγμα που θα ανακούφιζε όλους τους Έλληνες ανεξαιρέτως, με πρώτους φυσικά αυτούς που υπέστησαν τις πιο μεγάλες στερήσεις και απώλειες, τα πιο σκληρά βασανιστήρια της κρίσης και της ύφεσης.

Δυστυχώς όμως με αυτά τα στελέχη που διαθέτει εγκλωβισμένος στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορέσει να προχωρήσει στην μεγάλη ανατροπή της οποίας, εν δυνάμει, μπορεί να ηγηθεί. Τα είδαμε και τα καταλάβαμε τα «αριστερά μεγαλοστελέχη» τους τελευταίους  επτά μήνες της «πρώτης απόπειρας Τσίπρα». Ελάχιστοι περνάν τις εξετάσεις. (Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και στα άλλα κόμματα –με πρώτο αυτό της Νέας Δημοκρατίας που, με ελάχιστες και αυτή εξαιρέσεις, κολυμπάει στην μετριότητα μη έχοντας στελέχη ικανά και προσωπικότητες δυναμικές από αυτές που έχει μεγάλη ανάγκη σήμερα ο τόπος).

Πρώτη μέρα του Σεπτεμβρίου 2015 λοιπόν, ημέρα Τρίτη, σκέφτομαι πως αν δεν ήταν στη μέση ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας (σαν πρόσωπο) δεν θα πήγαινα καν να ψηφίσω. Θα ήταν μάταιο.

Αλλά θα πάω βέβαια να ψηφίσω (τον Αλέξη Τσίπρα και όχι πια «και τον ΣΥΡΙΖΑ» ούτε «και την αριστερά»), ελπίζοντας πως, με τον καιρό, θα καταφέρει ο νεότερος πρωθυπουργός της Ελλάδας να κόψει αυτόν τον μοιραίο ομφάλιο λώρο που πάει να τον πνίξει και θα επιλέξει να ασχοληθεί με τον τόπο και όχι με την «παράταξη».

Πέραν αυτού θα συνεχίσω να διαλογίζομαι και να ασκούμαι στην διατήρηση μιας όσο το δυνατόν ισχυρότερης «σύνδεσης» με το μέγα τερματικό του σύμπαντος που, όταν του ανοιχτείς και αφεθείς στην σιγουριά και την σοφία του, σε οδηγεί εκεί που η ψυχή σου διψάει να φτάσει.

Αυτό, εδώ που τα λέμε, είναι που με ενδιαφέρει βαθύτερα και με πολύ μεγάλη ένταση: Να μην  νικήσει το χείρον την κρείττονα. Γιατί το σώμα είναι γη και φθείρεται.

Η ψυχή όμως προχωράει μπροστά και με Φώς και με Θάνατο.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    <...Πρώτη μέρα του Σεπτεμβρίου 2015 λοιπόν, ημέρα Τρίτη, σκέφτομαι πως αν δεν ήταν στη μέση ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας (σαν πρόσωπο) δεν θα πήγαινα καν να ψηφίσω. Θα ήταν μάταιο...>

    Απόλυτα κατανοητό. Αφου τότε δεν θα είχατε ούτε εσείς δουλειά κύριε Νταβαρακη ...

  • 2 Ο/Η παρατηρητης έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Κυριε Δαβαρακη ,μου κανει πραγματικα εντυπωση ο "ερωτας" σας με τον Αλεξη .Ψαχνω να δω τι δεν καταλαβαινω απο τα χαρισματα του και δυσκολευομαι .Ακομα και το νεαρον της ηλικιας του καταστρεφεται με την πνευματικη αρτηριοσκληρωση που κουβαλαει-αριστερος γαρ .Εχει μπερδεψει κι αυτος τους αιωνες .Θα ηθελα να ακουσω τα προτερηματα του με πειστικες αποδειξεις, περαν των οποιων ιδεασμων σας ,με απλα ΛΟΓΙΚΑ επιχειρηματα γιατι τα μειονεκτηματα του....βουνο που μπορει να μας πλακωσει. Να εχετε εναν καλο μηνα και ελπιζω να μην μετανοιωσετε με την ψηφο σας

loading..