Ταξίδια στο χρόνο

της Αθηνάς Τζολάκη

Τα σπίτια που έχω μείνει μικρή τα βλέπω ακόμη στα όνειρά μου. Καθόλου περίεργο φαντάζομαι, κάτι  θα θέλει να μου πει το ασυνείδητο. Έτσι δεν πάει; Τα βλέπω πάντα άδεια και αισθάνομαι να τα αγαπώ τόσο που θέλω να τα αγοράσω ίσως και να μετακομίσω ξανά σε αυτά, όταν η περιοχή που βρίσκονται ξαναβρεί την παλιά και χαμένη της αίγλη. Εύκολο case study για ψυχαναλυτή μου φαίνεται, όμως δεν έτυχε να το εκμυστηρευτώ σε κάποιον, οπότε εσείς βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.

Στον ξύπνιο μου τώρα τα ίδια σπίτια όταν τα θυμάμαι είναι σα να βρίσκονται σε ζωντανό παράλληλο σύμπαν, θυμάμαι κάθε άνθρωπο, έπιπλο,  αντικείμενο, ύφασμα, ήχο μυρωδιά και συναίσθημα που κατέγραψα μέσα σε αυτά. Δεν πρόκειται για αναμνήσεις, είναι μια ιδιότυπη μηχανή του χρόνου που κατέχω μόνο εγώ και πάει μόνο σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Πάει και στα εν λόγω σπίτια.

Σπίτι πρώτο, Ιωάννου Μεταξά 171, διώροφη προπολεμική κατοικία. Το μπροστινό μπαλκόνι με τα νεοκλασικά μαντεμένια κάγκελα είναι ένα άριστο παρατηρητήριο για τη Δημοτική Αγορά απέναντι και έναν εμπορικό δρόμο, μπορεί κανείς να δει κρέατα, ντομάτες, χόρτα, καφέδες, σατέν και βαμβακερά βρακιά, νυχτικά, στρώματα και ένα Γραφείο Κηδειών ενώ στο πίσω μέρος του σπιτιού υπάρχει ταρατσάκι -βεράντα που τα καλοκαιρινά βράδια μεταμορφώνεται σε κοσμοδρόμιο για άμεση και μαγική μεταφορά σε φωτεινά άστρα, ασημένια φεγγάρια και μπλε νυχτερινούς ουρανούς.  Στο μπάνιο έχουμε χαλκομανίες με πιγκουίνους που πάνε να πλύνουν τα δόντια τους.

Σπίτι δεύτερο, Δημητρακοπούλου 106, σχετικά νεόδμητη μίνι τριώροφη πολυκατοικία. Στο ισόγειο μια μοδίστρα  που μου έραψε κάποτε ένα παρανυφικό για ένα γάμο. Από πάνω μας   η οικογένεια του κου Αντύπα νομίζω καπετάνιου, από κάτω η οικογένεια του κου Λιάμη  που είχε την πολύ χρήσιμη ιδιότητα του ιατρού παθολόγου. Στην μέση εμείς  ένοικοι ενός σύμπαντος όπου σε αγαστή σύμπνοια συνυπήρχαν ένας πίνακας με το τροπικό λουλούδι πουλί του Παραδείσου, ένας άλλος πίνακας Βικτωριανής έμπνευσης με ένα φτωχό παιδάκι και άλλα πλούσια μέσα σε μια τάξη -το φτωχό ήταν απέξω-, ένα ανάγλυφο παιδικό φωτιστικό με τα τρία γουρουνάκια, δανέζικα έπιπλα, μουράνο τασάκια , παχιά χαλιά Ανατόλια, φερφορζέ έπιπλα βεράντας και μια κυπαρισσένια  τουαλέτα με  τρίφυλλο καθρέφτη. Σε μεγάλες ανάγκες  επιστρατευόταν και η κλασική στρωματσάδα.

Σπίτι τρίτο Κυψέλης 2α, ένα μεγάλο  διαμέρισμα σε μεγάλη και καλοχτισμένη διπλή, δίδυμη, πολυκατοικία με έναν κουτσό θυρωρό και δυο ασανσέρ. Εδώ έχουμε το θρίαμβο της ταπετσαρίας, και μια με λουλουδάκια, και μια μεταλλική και μια ψάθινη. Κατά τα άλλα οι δημιουργίες του Βαράγκη συμβιώνουν με άλλες από άσπρη  λάκα και τα Ανατόλια με μια κόκκινη φλοκάτη.. Δίπλα μας και μέρος του οικοδομήματος μια αίθουσα χειμερινού σινεμά όπου είδαμε το Funny Girl αλλά και όρθιοι το ελληνικό στρατιωτικό έγχρωμο δράμα  Ο τελευταίος των Κομιταζίδων.

 Αυτά τα σπίτια βλέπω στον ύπνο μου, όμως, εκεί στα όνειρα, είναι άδεια από κάθε αντικείμενο. Περίεργα πράγματα.