Ταπεινογραφία: Αντίο νησί, το ταξίδι μερικές φορές αρχίζει εκεί που νομίζεις ότι τελειώνει

του Τάσου Θεοδωρόπουλου

Τελευταίο βράδυ στο Ασπρονήσι όπως το έλεγαν στη Μανταλένα. Μια γλυκιά κούραση στα μέλη του σώματος, από τον ήλιο και τη θάλασσα, κι ένας πυρετός σκέψεων, που σου σκάνε την πιο περίεργη στιγμή, όταν πχ είσαι στη θάλασσα και σκέφτεσαι ότι το πρώτο πράγμα που θες να κάνεις στην Αθήνα είναι να δεις Ταρζάν με τον Βαϊσμίλερ και τη Μορίν ο Χάρα στη λίμνη της ζούγκλας να κολυμπάνε αμέριμνοι πριν ο Τζόνι σφάξει για μεσημεριανό έναν κροκόδειλα (πλαστικό, δώρο από το στούντιο). Γιαπς γιαπς, τελείωσε κι αυτό το καλοκαίρι, με έναν βασανιστικά αλλά απελευθερωτικό στον πόνο του, εσωτερικό τρόπο. Μα κάπως έτσι δε θα έπρεπε;

Γυρνάω σε μια πόλη που από ότι μου ψιθυρίζουν είναι πιο ερείπιο από ποτέ, αλλά άκου τώρα ανωμαλία φίλε, είμαι τελείως χαρούμενος που επιστρέφω. Μια χαρά θα μπορούσα να ζω στο Ασπρονήσι, αλλά η πουτανιά είναι όταν παίρνεις ενέργεια, να μην την αφήνεις στάσιμη. Να επιστρέφεις στη βάση σου για να την κάνεις δουλειά, δημιουργία, όνειρο ενός καλύτερου κόσμου, μέσα στον οποίο θα αισθάνεσαι αν μη τι άλλο πως αξίζεις τα χαμόγελα των αγαπημένων σου. Ακόμα κι αν τους έφερες ή σε έφεραν σε σημείο να θες να τους μπουνίσεις αλλά τι στο διάολο αγαπημένοι θα ήταν διαφορετικά; Πότε γράφτηκε αγάπη χωρίς τσαντίλα; Πότε γράφτηκε τσαντίλα μεταξύ αγαπημένων χωρίς την γλυκόπικρη ασφάλεια ότι την επόμενη, με μισόλογα, θα ειπωθεί ένα συγγνώμη να ξαναγεννηθεί η όμορφη αγκαλιά; Aν και με τη Matina Kolovou ναι μεν θα φας πάλι αγκαλιά αλλά αν σε μπουνίσει φίλε την πάτησες (τα θέλει ο κώλος μου, θα τη φάω την μπουνιά απόψε μου φαίνεται, κορίτσι μου όμορφο εσύ). Όμορφοι φίλοι, ευλογημένα παιδιά ενός κόσμου που μοιάζει με την κοιλάδα των πεταλούδων που είδα στην Πάρο, Ματίνα, Giorgos Papaioannou DjWhoami, μαγικέ παραμυθόκοσμε που λέγεσαι The Smile Company - Antiparos, Tzeni-Ioanna Palaiologou φαλαφατζού στο πιο αξιόλογα πρωτότυπο στην απλή του σύλληψη φαγάδικο της Αντιπάρου, Giorgos Hraniotis C που μου·απαντούσες στα μεθυσμένα μου μηνύματα τρεις το πρωί, Nat Max που κάνεις τη Σαρλίζ Θερόν σκόνη, Μπόμπο και Μαρία, Μαρίζα που σημείωνες στο μπλοκάκι σου τις θεωρίες του Μπόμπου για τη σκουληκότρυπα του σύμπαντος, Antiparos Hotel με τη φοβερή μαμά, μπαμπά και τον πιο ύπουλο ψαρά διαρρήκτη ανθρώπων του κόσμου, τον Μήτσο, μαμά μου πάνω από όλα που έμεινες στην Αθήνα μέσα στον ήλιο για να μπορώ να έχω την ευκαιρία να ταξιδέψω να γαληνέψει το αγριεμένο μου, χαζέ γάτε που χτες σου έδωσα τη μισή μου κρέπα για να αισθανθώ καλός άνθρωπος και την απαξίωσες εντελώς, ασημόφτερε μπάμπουρα που πετούσες σήμερα το πρωί στο μπαλκόνι μου κι ήσουν τόσο βλαμμένος που όλο έπεφτες ανάποδα κι αναγκαζόμουν να προσπαθώ να σε σηκώσω με ένα ξυλαράκι για να πετάξεις με χειρουργική επέμβαση ώστε να μην σου κάνω κακό, βράδυ στο La Luna που έπεσα στο πάτωμα με σκισμένη την μπλούζα μου, τραγουδώντας "Fame, remember my name"...

Oμορφιές όλου του κόσμου, άνθρωποι γλυκοί μου, όσους θυμάμαι κι όσους ξεχνάω κι όσοι αυτή τη στιγμή που εγώ κάνω τσάμπα μαγκιά λυρισμούς ζείτε χωρίς ελπίδα σε δουλεμπορικά και παράγκες του τρόμου, μακάρι να μπορούσα να σας δώσω την υπόσχεση αλλά δεν θέλω να είμαι ψεύτης οπότε απλά θα πω ότι θα προσπαθήσω, ομορφιές όλου του κόσμου να σας κρατήσω κι όσες καταφέρω να σας τις χαρίσω. Σαν το αλάτι πάνω στο σώμα μου, σαν το χαμόγελο μια γερασμένης κυρίας που παραμερίζεις για να περάσει απέναντι, σαν το πάρτι που αξίζει σε όλους μας. Σας ευχαριστώ όλους, συγνώμη αν μέσα στον παιδικό μου ενθουσιασμό τα κάνω μερικές φορές όλα μια άγαρμπη χαψιά με λάθος αποτελέσματα, όλες οι πεταλούδες του κόσμου πάνω στα γεμάτα από άμμο μαλλιά σας. Πάνω στα ιδρωμένα από μεροκάματο πρόσωπα σας. Πάνω στο χαμόγελο που να με πάρει ο διάολος, δεν πρόκειται να πεθάνω πριν εξασφαλίσω ότι έκανα· ότι μπορούσα για να ομορφαίνει τα πρόσωπά σας.