Μιλώ για το Νέο* Βιβλίο μου…

του Φώτη Θαλασσινού

Σ’ αυτό μου το βιβλίο γράφω για το χρόνο. Οι αναμνήσεις δεν μας αφήνουν να είμαστε όσο ελεύθεροι επιθυμούμε. Είναι βαριά κληρονομιά και νομίζω πως όταν αυτές –οι αναμνήσεις- γίνονται δεσμευτικές, πρέπει να επανεξετάσουμε τη σχέση μας μαζί τους. Οφείλουμε να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν μας, εμείς είμαστε που το ζήσαμε, εμείς οι ευάλωτοι, οι τρωτοί και έμπλεοι σε πάθη άνθρωποι.  Μην γυρεύουμε άλλοθι για λάθη του παρελθόντος, ούτε να μετανοούμε. Υπάρχει πρόοδος στο τέλος κάθε δύσκολης διαδρομής και η συμφιλίωση με τον περασμένο χρόνο είναι μια καλή ευκαιρία για αποστασιοποίηση απ’ αυτόν και ριζική ανάλυση των γεγονότων που τον συναπαρτίζουν. Όλα λειτουργούν σε όφελος της αυτογνωσίας μας, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πως είναι έτσι. Η μετάνοια είναι μια πράξη ακύρωσης των βιωμάτων μας.

Σ’ αυτό το βιβλίο μου γράφω και για τους εθισμούς όπως τους γνώρισα εγώ.  Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι εθιζόμαστε σε πράγματα. Είναι τα πράγματα που συνθέτουν την ρουτίνα του καθένα. Η ρουτίνα είναι το βόλεμα και αδρανοποιεί τις δυναμικές της νοητικής μας εξέλιξης. Απ’ την άλλη, είναι δύσκολο να είσαι συνέχεια σε επαγρύπνηση. Και όμως! η ηδονή της διαρκούς ανησυχίας είναι ανυπέρβλητη και αξίζει να αμφιβάλεις δια βίου κι ας δώσεις ένα μικρό αντίτιμο γι’ αυτή σου τη στάση.

Εφαλτήριο για τη σκέψη μου όπως την εκφράζω στις σελίδες των ημερολογίων μου είναι η κατάθλιψη μου και ένας φανταστικός διάλογος που στήνω ανάμεσα σ’ εμένα και τον ψυχίατρο μου Ανέστη Ράμναλη.

Στα ημερολόγια μου με απασχολεί πολύ η περιθωριοποίηση και ο στιγματισμός για θέματα ταυτότητας φύλου ή για άλλους λόγους. Δεν νοείται ακόμη και σήμερα, που η επιστήμη προχωρά με άλματα, η ψυχική πάθηση να υπολογίζεται σαν μίασμα… και στην τελική είναι πολύ όμορφο να υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά. Το πρόβλημα είναι ότι είναι ασύμφορο. Ό,τι ξεφεύγει απ’ τα κανονιστικά πρότυπα μιας κοινωνίας, το φιλόδοξο, το εγωιστικό, το αμυδρό, τρομάζει την καθεστηκυΐα αρχή μην τυχόν διαλάθει την βούληση της για χειραγώγηση.

Έγραψα αυτό το βιβλίο ελεύθερα, το θυμικό αχαλίνωτο να μην υπόκειται στον έλεγχο του ορθολογισμού, και με μια διάθεση επαναπροσδιορισμού των κοινωνικών φαινομένων που προκρίνω έναντι άλλων δευτερευούσης σημασίας. Στο βιβλίο μου «Τα Ημερολόγια μου» υπάρχουν γραμμές ακόμη και για τους πολιτικούς. Γράφω στη σελίδα 13: Ελπίζω να μην έρθουν πολιτικοί. Μερικοί απ’ αυτούς είναι ανεπιθύμητοι γιατί ακριβώς οι επιθυμίες τους δεν σταματάνε ποτέ. Επιθυμούνε όλο και περισσότερη εξουσία και δόξα έως ότου γίνουν άπληστοι και αλαζονικοί. Κάπου διάβασα ότι ευτυχία είναι να επιθυμείς διαρκώς ένα πράγμα που ήδη έχεις. Ε! Είναι πολύ μακριά απ’ αυτό οι εν λόγω κύριοι… Αποταγή κάθε εξουσίας. Ας μην ξεχνώ, η κατοχή εξουσίας ήταν ένας από τους λογισμούς με τον οποίο ο Σατανάς πείραξε τον Χριστό κατά τη διάρκεια της σαρανταήμερης δοκιμασίας του στην έρημο.

Κάποιες στιγμές ξεστρατίζω σε πιο προσωπικές εκμυστηρεύσεις. Βασικά,  πρόκειται για την καταγραφή αγχών που μας αφορούν όλους. Μιλώ επί παραδείγματι για την νοσοφοβία. Για την νοσοφοβική στάση απέναντι και στην πιο μικρή αλλά διαρκή σωματική ενόχληση.  Τότε που το σωματικό άλγος ταυτίζεται με το καρκινικό. Οι περισσότεροι διαβάζουμε ιατρικά άρθρα στα διάφορα έντυπα. Στα ημερολόγια μου εφιστώ την προσοχή στην ενεργοποίηση μηχανισμών ταύτισης με ό,τι διαβάζουμε σ’ αυτά τα άρθρα. Όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο. Είναι ελκυστική η γνώση μα συνάμα κρύβει και παγίδες.  

……

Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που φοράνε κατάσαρκα τη ψυχή τους και αψηφούν τις κοινωνικές συμβάσεις, δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε να μιλάμε για απλοϊκά πράγματα. Ο φόβος ανατροφοδοτείται απ’ αυτά που κρατάμε μέσα μας. Ο φόβος δεν ευνοεί την καλλιέργεια της αγάπης προς τον πλησίον. Ο άλλος γίνεται ύποπτος όταν το καθεστώς του φόβου απλώνει την επικυριαρχία του στον κοινωνικό ιστό. Η ζωή είναι συμπόνοια και ευσπλαχνία. Δεν είναι μόνο η περιώνυμη και της μόδας φράση «θετική ενέργεια». Με απασχολεί πολύ στο βιβλίο μου ο τροπισμός της αγοράς να οδηγήσει στην απόλυτη ιδιοτέλεια και εξατομίκευση. Ο καταναλωτισμός υπόσχεται μικρούς ιδιωτικούς παραδείσους. Σ’ αυτούς, ο πόνος είναι ντροπή. Έχει περάσει ο καιρός και η υπαρξιακή οδύνη έχει στιγματιστεί ως αντιπαραγωγική. Ντρεπόμαστε γι’ αυτή αντί να ζητάμε βοήθεια.

Η μοναξιά δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα ημερολόγιο συναισθημάτων. Είμαστε μόνοι μας γιατί φοβόμαστε να είμαστε με τους άλλους. Η ζωή είναι ένα δώρο και αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να είμαστε ενθουσιασμένοι. Όταν είμαστε ενθουσιασμένοι, κατά το μέτρο του δυνατού και εφικτού, ερχόμαστε πιο κοντά στις προσδοκίες μας. Οι καρδιές των ανθρώπων μπορούν να έρθουν πολύ εύκολα κοντά. Δεν χρειάζεται να σκεφτόμαστε και τόσο. Ας κατέβουμε λίγο από το κέντρο της συνείδησης στο κέντρο των συναισθημάτων. Η αμεσότητα είναι ο πιο δυνατός καταλύτης της εσωτερικής ερήμωσης. Το στοίχημα είναι οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι μας ορίζουν, οι σχέσεις μας μαζί τους και το περιβάλλον χτίζουν την ταυτότητα μας. Υπό το κράτος της αγάπης ποτέ δεν βίωσα μοναξιά. Ό,τι ήθελα το είχα δικό μου. Η αγάπη με απελευθερώνει και λειτουργεί απελευθερωτικά και για τους φίλους μου.

Θεμέλια του πολιτισμού της αρχαίας Αθήνας , όταν αυτή ήταν στο απόγειο της ακμής της, ήταν ο αγώνας τον πολιτών μεταξύ τους, η άμιλλα για την ευημερία της πόλης. Ο Νίτσε ομιλεί πολύ καλά για το φαινόμενο του ανταγωνισμού μεταξύ των φιλοσόφων, των σοφιστών, των ρητόρων, των πολιτικών και των καλλιτεχνών. Στην αρχαία Αθήνα η φιλοδοξία δεν ήταν πάθος προς απόρριψη. Ήταν κινητήριος μοχλός για ηθική αναμόρφωση του συνόλου. Στην σημερινή Ελλάδα το εκκεντρικό είναι θορυβοποιό και επικίνδυνο για τη διάρρηξη των αρμών που μας συνέχουν σε εσμό. Αν ο παράξενος και πρωτοπόρος δεν μπορεί να αφομοιωθεί απ’ τον υλιστικό πολιτισμό  τότε εξωθείται στο περιθώριο. Στα ημερολόγια μου γράφω ειρωνικά ότι είμαι συγγραφέας και ότι πάσχω απ’ την επάρατο ασθένεια της κατάθλιψης. Πιο κάτω και πολύ γλαφυρά συνεχίζω: Αν ο άλλος ακούσει ξοπίσω του ήχο σαν ερπυσμό φιδιού, ας λακίσει τρομαγμένος. Θα είμαι εγώ κι αυτά τα κοινοποιώ για να σώσω τον ξένο. Αν κι από μόνο του ξέρει να αποφεύγει τέτοια τέρατα.  

Τα Ημερολόγια μου είναι το έβδομο βιβλίο μου. Ο τίτλος μοιάζει να προοιωνίζει μια σειρά αυτοαναφορικών κειμένων. Δεν είναι έτσι. Δεν γράφω για μένα, γράφω επιθυμώντας την επιθυμία του αναγνώστη για μέθεξη σε μια μυητική, κλιμακούμενης καταβύθισης στο ασυνείδητο, ανάγνωση. Αν έγραφα για ‘μένα, πάλι με κάποιον τρόπο νομίζω πως για τον άλλο θα έγραφα. Ο άλλος είναι ο σκοπός και ποτέ το μέσο.

*Τίτλος: Τα ημερολόγια μου,
Εκδόσεις: Οδός Πανός,
Ημερομηνία κυκλοφορίας: Σεπτέμβριος 2015

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Ελένη Καρασαββίδου έγραψε: (πριν 1 έτος)

    "Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που φοράνε κατάσαρκα τη ψυχή τους και αψηφούν τις κοινωνικές συμβάσεις, δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε να μιλάμε για απλοϊκά πράγματα. Ο φόβος ανατροφοδοτείται απ’ αυτά που κρατάμε μέσα μας. Ο φόβος δεν ευνοεί την καλλιέργεια της αγάπης προς τον πλησίον. Ο άλλος γίνεται ύποπτος όταν το καθεστώς του φόβου απλώνει την επικυριαρχία του στον κοινωνικό ιστό. Η ζωή είναι συμπόνοια και ευσπλαχνία. Δεν είναι μόνο η περιώνυμη και της μόδας φράση «θετική ενέργεια». Με απασχολεί πολύ στο βιβλίο μου ο τροπισμός της αγοράς να οδηγήσει στην απόλυτη ιδιοτέλεια και εξατομίκευση. Ο καταναλωτισμός υπόσχεται μικρούς ιδιωτικούς παραδείσους. Σ’ αυτούς, ο πόνος είναι ντροπή. Έχει περάσει ο καιρός και η υπαρξιακή οδύνη έχει στιγματιστεί ως αντιπαραγωγική. Ντρεπόμαστε γι’ αυτή αντί να ζητάμε βοήθεια."

    - See more at: http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.politismos&id=8788#sthash.yaL40Ssm.dpuf

loading..