Η "αριστερη πλατφόρμα" ως "Λαϊκή Ενότητα"

του Χρήστου Λουτράδη

Μια από τις παθογένειες της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας είναι ο ευτελισμός των δημοκρατικών διαδικασιών. Τρανταχτό παράδειγμα η συνεχής προκήρυξη εκλογών αποκλειστικά και μόνο όταν αυτές είναι προς το συμφέρον της κυβερνώσας παράταξης. Σαφέστατα η παραμονή στην εξουσία του Αλέξη Τσίπρα, υπό αυτή την κυβερνητική μορφή ήταν ανέφικτη για τον ίδιο και αναποτελεσματική για την κοινωνία και την οικονομία. Αυτό όμως δεν αναιρεί τον κυνισμό που εμπεριέχει  αυτή η πολιτική πράξη.

Βαθύτερο όμως κυνισμό και πολιτικό στρουθοκαμηλισμό κρύβει ο πολιτικός τακτικισμός της πρώην «αριστερής πλατφόρμας»  και νυν  «λαϊκής ενότητας» που θυσίασε την βιωσιμότητα και την ύπαρξη μιας κυβέρνησης για την εξυπηρέτηση ενός παλαιοκομματικού και τριτοκοσμικού ιδεολογικού μανιχαϊσμού που φλερτάρει με τις ιδεοληψίες δικτατορικών καθεστώτων που έχουν τοποθετηθεί από λαούς και κοινωνίες στον κάλαθο των αχρήστων.

Δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας άμοιρος ευθυνών. Δεν μπορείς να συμπορεύεσαι επί μακρόθεν με πολιτικά στελέχη που έχουν χτίσει την πολιτική τους καριέρα πάνω εθνικό κουμουνιστικά τσιτάτα , ανέφικτα και ουτοπικά. Κάποια στιγμή θα αναγκαστείς είτε από τις συνθήκες είτε λόγω πολιτικής επιλογής να αντιδράσεις. Αν αντιδράσεις λόγω των συνθηκών, λαμβάνεις και το ρίσκο η ετεροχρονισμένη αντίδραση να στραφεί εναντίον σου.

Σε αυτό το σημείο βρίσκεται ο Αλέξης Τσίπρας. Έχοντας καθυστερήσει να αντιδράσει επέτρεψε στους θιασώτες της κοινωνικής αντίδρασης και της δραχμής να αποκτήσουν έναν ψευδεπίγραφο  «ηθικό»  πλεονέκτημα. Επιλέγοντας δε την διαφυγή μέσω εκλογών και όχι μέσω ενός συνεδρίου που θα επανακαθόριζε την ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος και θα έδειχνε συντεταγμένα και ώριμα την πόρτα της εξόδου στην «αριστερή πλατφόρμα» , επέτρεψε στους βασικούς ενόχους της κοινωνικής και ηθικής μας χρεωκοπίας να επανακάμψουν στην κεντρική πολιτική σκηνή. Και ίσως αυτό να είναι το πιο τραγικό λάθος.