Απολογισμός

της Αθηνάς Τζολάκη

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από τότε που ο ευγενικός νοικοκύρης αυτού του πόρταλ θεώρησε τις ιστορίες μου άξιες να διαβαστούν. Αυτό μου έδωσε μεγάλη χαρά και αρκετή αυτοπεποίθηση, νάναι καλά λοιπόν ο φίλος Άρης.

Σε ένα από τα πρώτα κείμενα εδώ είχα αναφερθεί στην Συρία και ευχόμουν να μπορέσω να ξαναπάω κάποτε, σε καιρό ειρήνης. Έναν χρόνο μετά η προοπτική λύσης απομακρύνεται και τα  αιμοβόρα όντα του ISIS κρεμούν τον   αποκεφαλισμένο αρχαιολόγο, ψυχή της Παλμύρας, από έναν κίονα. Οι φανατισμένοι δαίμονες γεύονται την ηδονή της εξουσίας και ουδείς γνωρίζει τι θα γίνει και πως θα καταλήξουν οι παγκόσμιες ισορροπίες. Θα νικήσει το κακό ή θα γείρει  η ζυγαριά προς το φως;

Εδώ στα δικά μας, στον μικρόκοσμο, που νομίζουμε, σαν το βρέφος, ότι είναι το κέντρο του κόσμου όλου, κάποιοι, ευτυχώς όχι πολλοί, νομίζουν ότι είναι καλή ιδέα έστω και μεταφορικά να προτείνουν για τους υπαίτιους του στριμώγματός τους δεξιούς ή αριστερούς, ανασκολοπισμούς, κρεμάλες και δημόσιους τουφεκισμούς. Δεν κουράζομαι να τους θυμίζω ότι η θανατική ποινή καταργήθηκε επίσημα στην Ελλάδα το 1993 και δεν ισχύει, ευτυχώς, σε κανένα κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αν το δικαιολογούν σαν  λαϊκή αγανάκτηση,  λυπάμαι, τους θεωρώ δαίμονες και αυτούς.

Πάντα με συγκλόνιζε το γεγονός ότι τα  νοήμονα ανθρώπινα όντα μπορεί να βλέπουν από τόσο διαφορετικές οπτικές γωνίες το ίδιο πρόβλημα και να έχουν να προτείνουν τόσο διαφορετικές και εκ διαμέτρου αντίθετες λύσεις . Εκεί ας πούμε που ο ένας βλέπει φιλότιμες προσπάθειες ο άλλος να βλέπει ανικανότητα, μετριότητα ή και δόλο. Επηρεάστηκα και εγώ πολύ από τα πολιτικά γεγονότα που ζήσαμε και ζούμε, με την ψυχή στο στόμα, με αγωνία, με πάθος πολλές φορές, όχι όμως μίσος, υποστηρίζω τις δικές μου διαπιστώσεις και απόψεις (ένθερμη φίλη της Ευρώπης,  και  καθόλου Σύριζα, ευτυχής όμως που δύναμαι να το εκφράσω) καταναλώνοντας  έτσι πολύ ενέργεια που τελικά την στερώ από την δημιουργικότητα. Τώρα τελευταία οι ιστορίες μου αραίωσαν, όπως ίσως διαπιστώσατε, γιατί δεν μπορώ να μαζέψω το μυαλό μου από τα κοινά. Σαν οπτιμίστρια ελπίζω κάποια στιγμή να δούμε τι οργάνωση, τι ορθολογισμός τι πνευματικές ισορροπίες μας χρειάζονται και θα έρθει κάποτε εκείνη η ώρα που θα λάμπει το πρόσωπό μας από ικανοποίηση γιατί τα καταφέραμε όλοι μαζί να ανέβουμε λίγο ψηλότερα. Σαν ρεαλίστρια όμως δεν μπορώ να αγνοήσω τα λόγια που άκουσα από τον ταξιτζή σήμερα το πρωί: Δεν έχω αποφασίσει τι θα ψηφίσω, αναλόγως, να δω τι θα μου τάξουν πάλι.

Χρειαζόμουν μετά όλα αυτά λίγη ποίηση  και την αναγνώρισα πρόσφατα στην όψη μιας ροδιάς που είχε φυτρώσει δίπλα σε μια μαρμάρινη πύλη στον αρχαιολογικό χώρο της Εφέσου. Μόλις την είδα σκέφτηκα ότι αν ήμουν δέντρο θα ήθελα να ήμουν ροδιά κάτω από τον ήλιο της Μεσογείου. Τι να λέει αυτό για μένα σκέφτηκα, συμβολισμοί αρχέγονοι; Ή μήπως ήρθε η ώρα να ξαναγράψω καμιά ιστορία;