Αυγουστιάτικη Απόγνωση

του Αλέξανδρου Raskolnick

Η σήψη του πολιτικού μας συστήματος είναι καθολική, σκέφτομαι καθώς παρακολουθώ τους κομματοσκυλοκαυγάδες των κυβερνητικών:

Οι μεν, ορκίζονται ακλόνητη πίστη και κυρίως δηλώνουν υποταγή στα πορίσματα μελετών για τις επιπτώσεις της επιστροφής στη δραχμή, κατά παραγγελία σε σύμβουλους αμφίβολης ηθικής. Συγχρόνως υποκύπτουν και στις πιο παράλογες αξιώσεις της εκδικητικής συνέλευσης των συνδίκων της ελληνικής πτώχευσης.

Οι δε, κόβουν τις φλέβες τους για τον ακριβώς αντίθετο λόγο και μας λένε ότι όλα θα πάνε καλά αν απαλλαχτούμε από το ευρώ, ισχυριζόμενοι ότι θα απαλλαχτούμε μαζί κι από τον βραχνά, τρομάρα τους. Όλα θα πάνε καλά, μας λένε, χωρίς να εξηγούν περισσότερα κι ας μας έχουν τυλίξει όλους μας, μαζί με το δημόσιο χρέος μας σε μια κόλα χαρτί  που γράφει πάνω-πάνω: «Αγγλικό Δίκαιο» -κι όταν στην Ελλάδα σήμερα δεν παράγεται ούτε βίδα! 

Τις προάλλες στην παραλία, κρυφάκουγα ένα τεχνίτη που μιλούσε στο τηλέφωνο και παραπονιόταν ότι με τα capital controls, έχει παγώσει η εισαγωγή βιδών και επειδή δεν είχε απόθεμα, δεν μπορούσε να μοντάρει και να εκτελέσει μια παραγγελία του. Ούτε βίδα, βρε! Ούτε βίδα δεν παράγομε και αυτοί μας υπόσχονται βίο ανθόσπαρτο στα λουλουδιασμένα λιβάδια του εθνικού νομίσματος.

Η Πρόεδρος της Βουλής προσπαθεί με ατελέσφορα τερτίπια να καθυστερήσει το αναπόφευκτο, δίνοντας αφορμές επί των τυπικών, αντί για να χρησιμοποιεί τη θεσμική της δύναμη προκειμένου να παράξει καλό έργο επί των ουσιωδών, καλώντας τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας να καταθέσει για τα ανομήματά του με τη Siemens ή προσκαλώντας στην Ελλάδα, αφού δεν τολμά να πράξει το αυτονόητο κανείς άλλος, τον Ερβέ Φαλτσιανί, τον άνθρωπο που ισχυρίζεται ότι είναι σε θέση να αποκαλύψει τα μυστικά που κρύβει η λίστα Λαγκάρντ και που, όπως ρητά και κατηγορηματικά δηλώνει, τα γνωρίζει απ’ έξω κι ανακατωτά.

Πολλοί ασχολούμαστε ακόμα με τον «μάγο» –αλλά βέβαια ούτε να τον προσκυνάς αξίζει τον κόπο ούτε, βέβαια, να τον ρίξεις και στην πυρά, έτσι καταφανώς ψεύτικος που είναι…

Κανείς, αλλά κανείς δεν φαίνεται να θέλει ή να μπορεί να καταλάβει ότι ήρθε η ώρα και η στιγμή που πρέπει να μάθομε και να ψαρεύομε…

Η σήψη του πολιτικού μας συστήματος είναι καθολική, σκέφτομαι, καθώς παρακολουθώ και τους άλλους:

Ένας συρφετός από ηθικά εξωνημένα και πολιτικά εξοφλημένα ράκη: παρασυνταγματολόγοι που υιοθετούν ρητορική που θα έκανε μέχρι και τον Αδόλφο Χίτλερ να ζηλέψει άλλοι, από το ίδιο απαίσιο σινάφι, που αν και υπόλογοι της εθνικής καταστροφής, επιμένουν να κουνούν με θράσος το δάχτυλο δίπλα νεόκοποι σωτήρες και κατά τα φαινόμενα υπάλληλοι ύποπτων για κατάχρηση ολιγαρχών παραδίπλα γερασμένοι και φαλακροί μυστακοφόροι «ρέϊντζερς» που κάνουν τεμενάδες στο τοτέμ του ψευδοκουτσαβακισμού κι από πίσω ανάξιες θυγατέρες ενδόξων πατεράδωντέτοιοι, όλοι αυτοί του εσμού, που σε διχάζουν ανάμεσα στο να σκάσεις στα γέλια με την αστειότητα των θλιβερών τους υπάρξεων και στο να βάλεις τα κλάματα που τέτοια πολιτικά σκύβαλα είναι επιφορτισμένα με την διαχείριση των κοινών μας πραγμάτων. Αυτό είναι το συνταγματικό μας τόξο κι άντε να διανοηθείς ν’ ασχοληθείς με το αριστερό ή το δεξί εξτρέμ του ετοιμόρροπου αυτού πολιτικού συστήματος, χωρίς να κινδυνεύεις να πάθεις κανένα εγκεφαλικό επεισόδιο από τα πολλά, μέχρι δακρύων γέλια!

Η σήψη του πολιτικού μας συστήματος είναι καθολική, σκέφτομαι καθώς βλέπω το, “Made in Germany”, τέθριππο ν’ αρχίζει να καλπάζει και να επιταχύνει, μ’ όλους εμάς δεμένους πισθάγκωνα από πίσω του και το ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά, κι οι αριστεροί, κι οι δεξιοί κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι, ότι εφόσον δεν βρεθούν τάχιστα τα πολιτικά, τα κοινωνικά και τα οικονομικά ισοδύναμα που θα απαλύνουν κάπως τον πόνο των βασανιστηρίων που σε λίγο θα αρχίσουν να γίνονται αισθητά στο πετσί της κοινωνίας μας, το καζάνι που βράζει, αργά ή γρήγορα θα σκάσει.

Από πάνω από τα κεφάλια μας επικρεμάμενοι σαν τη δαμόκλειο σπάθη, οι «θεσμοί» που δεν νοιώθουν την παραμικρή ανάγκη να απολογηθούν για τις αστοχίες μιας πενταετίας πειραματισμών στου κασίδη του ραγιά το κεφάλι και για τις λανθασμένες εκτιμήσεις τους που κάνουν το βάρος της ελληνικής διάσωσης των γαλλογερμανικών τραπεζών, όλο και επαχθέστερο. Ούτε υπάρχει από ελληνικής πλευράς ουδείς να τους εγκαλέσει, τους «θεσμούς», για την ανυπολόγιστη καταστροφή που έχουν προκαλέσει οι οικτρές αποτυχίες  τους στον πυρήνα της κοινωνίας μας. 

Ακόμα χειρότερα, που ενώ με τις εντολές που δίνουν και με τις απαιτήσεις τους, οι «θεσμοί», δεν έχουν αφήσει απαραβίαστο άρθρο για άρθρο αυτών που αποτελούν τον λεγόμενο πυρήνα του ελληνικού Συντάγματος, κωφεύουν στις αυθαιρεσίες της ανεξέλεγκτης ελληνικής δικαιοσύνης, με μοναδική και μανιακή προσήλωση στην εκτέλεση ενός προγράμματος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξολόθρευση των μικροαγροτών, των μικροεπαγγελματιών, των επισφαλώς ημιαπασχολούμενων και των άνεργων νέων, των ανήμπορων και γονατισμένων συνταξιούχων και των αναξιοπαθούντων, των ασθενών που αργοπεθαίνουν μέσα στα καταρρέοντα από την υποχρηματοδότηση, δημόσια νοσοκομεία μας…

Η οικονομική κατοχή βρίσκεται σε εξέλιξη κι όλοι εμείς, κακόψυχoι, ιδιοτελείς και συμφεροντολόγοι, αδερφοφάδες σωστοί, κατά που είναι η συνήθεια της κακιάς μας ράτσας, βγάζομε ο ένας το μάτι του αλλουνού –κι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Γιώργος Γεωργόπουλος έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Συμφωνώ απόλυτα με το περιεχόμενο του άρθρου καθώς και με τις παραπομπές του και τις παραπομπές των παραπομπών.

    Έχω μόνο μια ένσταση: Δεν χωράει αμφιβολία ότι απαιτείται η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Το ερώτημα μου είναι αν αυτό μπορεί να γίνει παραμένοντας σε ευρώ, ευρωζώνη και ΕΕ ή αν αναγκαία (όχι βέβαια και ικανή) συνθήκη είναι η μετάβαση σε εθνικό νόμισμα εκτός βέβαια και από την μονομερή καταγγελία και διαγραφή του χρέους.

  • 2 Ο/Η Αλέξανδρος Raskolnick έγραψε: (πριν 1 έτος)

    @Γιώργος Γεωργόπουλος: Συνηθίζω να λέω ότι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, η εθνική μας ανεξαρτησία δεν περνάει μέσα από την υποκατάσταση του εθνικού νομίσματος, αλλά μέσα από την αποκατάσταση της νομιμότητας, την πάταξη του κρατικοδίαιτου παρασιτισμού και την ανάταξη της παραγωγική βάσης της χώρας. Όταν αντιμετωπίσουμε αυτά τα καίρια ζητήματα και τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας, τότε θα μπορούμε να συζητήσουμε και το θέμα του νομίσματος. Μόνο που αν καταφέρουμε να διορθώσουμε όλα τα υπόλοιπα, τότε ενδέχεται να διαπιστώσουμε ότι η επιστροφή στη δραχμή θα είναι ίσως και περιττή.

    Προς το παρόν, πάντως, όπως σημειώνω και κάτω από τον σύνδεσμο "ούτε βίδα, βρε", αφού το διαβάσατε, αντιλαμβάνεστε ότι για να μπορούμε έστω και να ονειρευόμαστε την δυνατότητα να επιστρέψουμε σε εθνικό νόμισμα, πρώτα θα πρέπει να κάνουμε τη δουλειά του μυρμηγκιού. Η δουλειά του μυρμηγκιού, ακόμα δεν έχει αρχίσει και έτσι περνούν μέσα στις αερολογίες και στον ζόφο οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια…

  • 3 Ο/Η Γιώργος Γεωργόπουλος έγραψε: (πριν 1 έτος)

    @Αλέξανδρος Raskolnick - Εφόσον ένα από τα προαπαιτούμενα της εθνικής μας ανεξαρτησίας είναι και η ανάταξη της παραγωγικής μας βάσης, πράγμα στο οποίο συμφωνώ, δεν βλέπω πως μπορούμε να μεταθέσουμε το ζήτημα του νομίσματος στην μετά την τακτοποίηση των του οίκου μας περίοδο.

    Είχα διαβάσει το άρθρο “ούτε βίδα βρε” και είναι από αυτή την ανάγνωση που προέκυψε η ένσταση μου. Δεν είμαι βέβαια ειδικός (οικονομολόγος) αλλά η λογική και η εμπειρία (των τελευταίων μηνών ειδικότερα) μου λένε ότι εντός ευρώ, εξαρτώμενοι δηλαδή από τις διαθέσεις Βερολίνου και ΕΚΤ, δεν υπάρχει περίπτωση παραγωγικής ανάταξης από τη στιγμή που για την ανάταξη αυτή απαιτείται χρήμα. Όταν το χρήμα αγοράζεται από κάποιον και αυτός ο κάποιος δεν στο πουλάει, σε στραγγαλίζει.

    Εξάλλου αν πραγματικά ήθελαν να μας ανατάξουν θα είχαν κάνει, έστω, κάποια προσπάθεια 5 χρόνια τώρα. Αντιθέτως, αυτοί μας έδεσαν στο τέθριππο γιατί θέλουν το οικόπεδο. Είναι δυνατόν να μας δώσουν ευρώ για να αναταχθούμε;

  • 4 Ο/Η Ανώνυμος έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Οργη και θλιψη.....

loading..