Τι είναι ο Άνθρωπος;

του Οδυσσέα Ρούσκα

Άνθρωπος,

Απόγονος του πιθήκου η δημιούργημα του Θεού;

Μάλλον του πιθήκου αν κρίνουμε από τα έως τώρα καμώματα του απαρχής της γής.

Θηρευτής και θήραμα ταυτόχρονα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Το πιο έξυπνο «ζώον» στην πανίδα της υδρογείου, η όχι;

Mήπως τελικά αυτό το έξυπνο ον που ονομάζεται άνθρωπος από την πρώτη ημέρα που πάτησε το πόδι του σε αυτόν τον πανέμορφο πλανήτη, άρχισε να τον καταστρέφει, συστηματικά και αδιαλείπτως λόγω της υπερβολικά «έξυπνης βλακείας του» που διαθέτει σε σχέση με όλα τα άλλα ζωάκια, και ονομάζεται ματαιοδοξία;

Στην ζούγκλα αν βρεθείς όλα λειτουργούν με τάξη και ιεραρχία, και κανένα από τα υπόλοιπα ζωάκια δεν καταστρέφουν τον πλανήτη γη, αλλά ούτε και «ματαιοδοξούν».

Άνθρωπος ικανός για όλα, μα πάντα όμως του αρέσουν τα χειρότερα.

Άνθρωπος μαζόχας.

Άνθρωπος διπρόσωπος.

Άνθρωπος σαδιστής.

Άνθρωπος άπληστος.

Άνθρωπος χαιρέκακος.

Άνθρωπος μισάνθρωπος.

Άνθρωπος φθονερός.

Άνθρωπος αυτοκαταστροφικός.

Άνθρωπος «μάγκας».

Άνθρωπος αυτάρεσκος.

Άνθρωπος τύραννος.

Άνθρωπος ψεύτης.

Άνθρωπος ξερόλας.

Άνθρωπος δολοφόνος.

Άνθρωπος απαίδευτος.

Και βέβαια όλα αυτά διότι ο άνθρωπος έχει μια «ουσία» στον εγκέφαλο του που ονομάζεται αδυναμία.

Αδυναμίες τόσες πολλές που τον κάνουν απρόβλεπτο και απίστευτα περίπλοκο.

Αδυναμίες που άλλοτε τον κάνουν πιο δυνατό και άλλοτε πιο ευάλωτο.

Ο κάθε άνθρωπος αποτελεί ένα μοναδικό και ξεχωριστό μοντέλο της αέναης ανθρώπινης παραγωγής απαρχής της, και είναι προορισμένος ο καθένας για κάτι συγκεκριμένο στην όποια ζωή του.

Δυστυχώς όμως διαχρονικά οι περισσότεροι άνθρωποι για τους αμέσως παρακάτω λόγους πεθαίνουν έχοντας διανύσει μια ανούσια ίσως ζωή, χωρίς να μάθουν ποτέ για ποιό λόγο γεννήθηκαν και ποιος ήταν ο συγκεκριμένος προορισμός τους.

Με λίγα λόγια.

Το μυαλό του ανθρώπου είναι η απόληξη της κεντρικής μηχανής συγκέντρωσης δεδομένων που ονομάζεται εγκέφαλος.

Το μυαλό λοιπόν κάνει μια γρήγορη «σούμα» των πληροφοριών του εγκεφάλου, σκέπτεται και πράττει ανάλογα των εκάστοτε συνθηκών.

Ο εγκέφαλος του ανθρώπου υπολειτουργεί εκ κατασκευής του μιας και έχει μάθει να χρησιμοποιεί μόνο το 20% του «τσερβέλου» του.

Γιατί όμως;

Μα γιατί υπάρχει επίσης και μια άλλη ουσία στο dna του που ονομάζεται «βαρεμάρα».

Η βαρεμάρα λοιπόν όταν ο άνθρωπος την θέτει σε λειτουργία πατώντας τον ανάλογο διακόπτη στην κεντρική μηχανή επεξεργασίας δεδομένων που ονομάζεται εγκέφαλος, διαχέεται σε ένα άλλο σύστημα άμυνας που διαθέτει και λειτουργεί με τρόπο ακόμα χειρότερο από όλα τα παραπάνω προαναφερθέντα: Το κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ).

Έτσι λοιπόν για να μην ζορίζεται και πολύ γιατί δεν πολυγουστάρει κιόλας ευθύνες ή υποχρεώσεις και γενικότερα «σφιξίματα» (εκτός της αφόδευσης που θεωρείται απόλαυση κατά τον ίδιον), η βαρεμάρα είναι η καλύτερη του «ντρόγκα».

Την καταβρίσκει μαζί της, είναι η μόνιμη ερωμένη του.

Και βέβαια όσο πιο πολύ «ερωτοτροπεί» μαζί της ξεκινάνε και άλλες «ουσίες» να ενεργοποιούνται που είναι φίλες της «δεσποινίδος» βαρεμάρας, όπως η αγαπημένη όλων ματαιοδοξία, αλλά βέβαια και η ξερολιά, ο ωχαδερφισμός, η άρνηση, η αμορφωσιά, η αποξένωση, η κατάθλιψη, η μιζέρια, ο ερωτικός μαρασμός -  μαυρίλα και θολούρα.

Και ερχόμαστε στο εν κατακλείδι και στην σημαντικότερη «ουσία» που διαθέτει το dna του κάθε ανθρώπου και που δεν χρειάζεται καμία ενεργοποίηση.

Είναι ενεργοποιημένη εξ αρχής αυτόματα και διαπαντός.

Την αγάπη.

Η αγάπη είναι ο αυτοσκοπός λοιπόν του κάθε ανθρώπου και επομένως μέσω αυτής η διαιώνιση του.

Η αγάπη είναι το πιο ισχυρό «αντιβιοτικό» που ρέει άφθονο στις φλέβες του ανθρώπου και σκοτώνει μονομιάς όλα τα προαναφερθέντα κακά, στραβά και ανάποδα.

Η αγάπη οδηγεί τον άνθρωπο προς τον πολιτισμό, την ελπίδα, την προοπτική, την μόρφωση, την δημιουργία, τον έρωτα, την συντροφικότητα, την αλληλεγγύη, την ειρήνη.

Η αγάπη είναι Θείο δώρο τελικά.

Η αγάπη είναι λειτούργημα.

Η αγάπη είναι η αλήθεια.

Η αγάπη είναι ατέρμονη και αιώνια.

Η αγάπη σκοτώνει το σκοτάδι.

Η αγάπη είναι ο Άνθρωπος.

Δεν χρειάζεται να ψάξεις να την βρεις, ούτε να την αγοράσεις κάπου, είναι μέσα σου ασταμάτητα.

Όση πιο πολλή δίνεις τόσο πιο πολλή θα πάρεις, Άνθρωπε.

μετά τιμής
Ρούσκας Οδυσσεύς,
Τραγουδοποιός