Tελικά έχουμε μνημόνιο

του Χρήστου Λουτράδη

Τελικά έχουμε μνημόνιο. Δεν θα προσθέσω και εγώ το λιθαράκι μου στο ανέξοδο, μίζερο και αυτοκτονικό διάλογο για το ποιος έφερε το καλύτερο μνημόνιο προς ψήφιση.  Ένα είναι το δεδομένο. Ο Αλέξης Τσίπρας, φέρνει προς ψήφιση μια συμφωνία στην Βουλή που απέχει παρασάγγας από την ιδεολογική του αφετηρία και την πολιτική του ταυτότητα.

Υπογράφτηκε  μια συμφωνία με το κουαρτέτο που έχει στον πυρήνα της θεσμικές αλλαγές που θα έπρεπε να είχαν καταστεί νόμοι του κράτους εδώ και δεκαετίες.  Η μεγαλύτερη ήττα του πολιτικού μας συστήματος, αλλά και δική μας ως κοινωνίας είναι η εκβιαστική επιβολή μεταρρυθμίσεων που θα έπρεπε εμείς να προτείναμε και να εφαρμόζαμε, πολύ πριν «επιβληθούν» από τους θεσμούς.

Δεν είναι απλά γελοίο να απαιτούν οι θεσμοί απολιτικοποιήση της δημόσιας διοίκησης, είναι κυρίως τραγικό και βαθιά συμπλεγματικό για μια χώρα που θέλει να ανήκει στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης απολαμβάνοντας μόνο τα προνόμια και αφήνοντας τις υποχρεώσεις για τους μίζερους και ξινούς βόρειους γείτονες μας.

Για αυτούς τους λόγους η συμφωνία ανάμεσα στην Κυβέρνηση και στους θεσμούς αποτελεί την τελευταία , αλλά χρυσή, ευκαιρία , της κοινωνίας μας για να ξεκινήσει έστω και στο παρα πέντε μια βαθιά και ενδελεχή διαδικασία εκσυγχρονισμού και μεταρρύθμισης όχι μόνο των θεσμών αλλά κυρίως των νοοτροπιών και των τρόπων με τους οποίους λειτουργεί το κράτος, θεσμικά και παρα-θεσμικά. Για αυτό το λόγο ο Αλέξης Τσίπρας ,θα πρέπει να βοηθηθεί. Όχι για να αποδείξει ότι είναι ένας πιστός στα τοτέμ της αριστεράς, ηγέτης. Αλλά για να δείξει σε φίλους και εχθρούς ότι μπορεί έστω και με τον πιστόλι στο κρόταφο να καταστεί ο πρωθυπουργός των μεγάλων αλλαγών, έστω και αν έχουν επιβληθεί με τρόπο βίαιο και θεσμικά απαράδεκτο.