Η ανάγκη, όπου νάναι, Ναγκασάκι

του Άρη Δαβαράκη

Όπως έδυσε ο ήλιος και βρέθηκα στην ησυχία δίχως δίχτυ ασφαλείας, τρομοκρατήθηκα. Μέσα στο στήθος μου, πίσω απ’ το πλέγμα το ηλιακό, σε καταστολή, μέσα στο κλουβί του, αυτό το βρέφος (έτσι το έλεγε ο Σταμάτης), ο πύρινος αυτός πλανήτης ο φλεγόμενος που είναι ο πυρήνας της ύπαρξής μου, ήθελε να εκραγεί επιτέλους σαν ηφαίστειο και να με διασκορπίσει σε όλο το σύμπαν σε μορφή σκόνης στην νανοκλίμακα μέσα στο μέγα χάος – που το εμπιστεύεται βέβαια απόλυτα αφού είναι συνειδητά ένας δικός του κρίκος και συμβάλλει στο μεγαλύτερο σχέδιο χωρίς να χρειάζεται να το κατανοεί. Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις με το μυαλό σου όλα όσα ο κατασκευαστής σου θεώρησε περιττό να σου «φορτώσει» σ’ αυτή τη φάση της τρισδιάστατης άσκησης στην εφαρμογή της οποίας δοκιμάζεσαι. Όμως δεν μπορείς και να ξεχνάς πως δεν ανήκεις εδώ και, ακόμα παραπάνω, πως η Γή δεν σου ανήκει. Είμαστε περαστικοί και, φεύγοντας, δεν μπορούμε να πάρουμε τίποτα μαζί μας– ούτε έναν κόκκο άμμου από την αμμουδιά όπου ξαπλώσαμε μετά το κολύμπι για να κάψει ο ήλιος και το αλάτι το δέρμα μας, αγκαλιά μ’ ένα άλλο σώμα ή μόνοι μας. Τίποτα. Ερχόμαστε χωρίς αποσκευές, ολόγυμνοι – και φεύγουμε αφήνοντας το πνεύμα να αποχωριστεί το σώμα που του χαρίστηκε για να ζήσει κάποια χρόνια ενσαρκωμένο, αναπόσπαστα δεμένο με το οικοσύστημα αυτού του πλανήτη που, όσο είναι εδώ το κρατάει ζωντανό και του παρέχει ότι χρειάζεται για να χαρεί την ζωή, το μεγάλο αυτό θεϊκό δώρο που είναι χάρισμα, παρέχεται δωρεάν και, όσο διαρκεί, μας επιτρέπει να μετέχουμε της επιγείου ζωής συνειδητά, πάντα ως επισκέπτες, ποτέ ως ιδιοκτήτες.

Το κουβεντιάζαμε προχτές με μια καλή παρέα: Πόσο λάθος είναι όλα αυτά που μαθαίνουμε στα σχολεία. Πόσο ανούσια. Το πρώτο μάθημα ζωής που θα έπρεπε να μας διδάσκεται από τους προηγηθέντες, είναι αυτό ακριβώς, πως είμαστε επισκέπτες σ’ αυτόν τον πλανήτη και δεν έχουμε επάνω του καμία δικαιοδοσία, κανένα δικαίωμα να τον ταλαιπωρούμε και να τον καταστρέφουμε. Όλοι, «πολιτισμένοι» και μη, ξέρουμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε όταν είμαστε κάπου φιλοξενούμενοι. Αυτό το μαθαίνουμε -και όποιος δεν το εφαρμόζει τιμωρείται, είτε δια νόμου είτε «κοινωνικά», με την απομάκρυνσή του από την κοινωνία των γνωστών και των φίλων και την απόλυτη απομόνωσή του. Δεν μπορείς να κόψεις το δέντρο από τον κήπο του εξοχικού των φίλων σου όπου φιλοξενείσαι. Δεν μπορείς να δολοφονείς τα ζωντανά τους, γάτες ή  σκύλους (για τους αστούς), πρόβατα, κότες, μουλάρια, γίδια, αγελάδες, άλογα, μελίσσια. Δεν διανοείσαι να το κάνεις.

Εμείς όμως, αν και σαφέστατα φιλοξενούμενοι σ’ αυτόν τον πλανήτη, συμπεριφερόμαστε σαν να είναι δικός μας. Η ιδιοκτησία είναι από μόνη της μία έννοια που δεν έχει λογική. Το μόνο που την στηρίζει είναι η παγκοσμίως αποδεκτή αρχή της «κληρονομιάς» που δεν περιορίζεται σ’ αυτά που με φυσικό τρόπο κληρονομούμε από τους γονείς και τους παππούδες μας και είναι καταγεγραμμένα στο DNA μας, αλλά επεκτείνεται και σε ότι υλικό μας ανήκει. Τα σπίτια, τα οικόπεδα, τα χωράφια, τα χρήματα, τα πνευματικά μας δικαιώματα, η κινητή και η ακίνητη περιουσία μας, ορατή και αόρατη, περνάει στα παιδιά μας. Είναι η μοναδική λογική δικαιολογία που στηρίζει αυτή την ανάγκη για συσσώρευση όλο και μεγαλύτερου πλούτου – αφού εμείς δεν θα προλάβουμε να τον ξοδέψουμε έτσι κι’ αλλοιώς και (όπως είπαμε και παραπάνω) μαζί μας στον άλλο κόσμο δεν μπορούμε να πάρουμε τίποτα υλικό.

Όλες αυτές οι σκέψεις, μαζί με τους συνειρμούς τους, συνδέονται με τα μεγάλα αδιέξοδα που περνάει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια μέσα στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που όσο προχωράμε, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται πως οδεύει σε μια παγκόσμια ολιγαρχία που, έχοντας το 99% του παγκόσμιου πλούτου θα διαφεντεύει το 99% του παγκόσμιου πληθυσμού -όπως ήδη πάει να συμβεί.

Καμιά φιλοσοφία, καμιά θρησκεία, καμιά ιδεολογία, καμιά κοσμοθεωρία δεν κηρύττει και δεν δικαιολογεί την απόλυτη αυτή υποδούλωση στο χρήμα ακόμα και των πιο προηγμένων κοινωνιών (όπως των Ευρωπαϊκών λαών ή της ομοσπονδίας των λαών των ΗΠΑ). Έχουμε καταλήξει να αποδεχόμαστε ως μεγάλες αλήθειες τις διεθνείς λογιστικές «ασάφειες» και τους φετφάδες των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, αγνοώντας εντελώς την ουσία της ύπαρξής μας και τους λόγους που είμαστε εδώ, στην Γή, ζωντανοί και σκεπτόμενοι. Όλο το ζήτημα είναι το χρέος, αν είναι βιώσιμο, αν θα πληρωθούν οι δόσεις των θαλασσοδανείων μας, αν θα μπορούμε και στο μέλλον να αγοράζουμε, να αγοράζουμε, να αγοράζουμε, δηλαδή να καταναλώνουμε, να καταναλώνουμε, να καταναλώνουμε.

Άλλη συζήτηση δεν υπάρχει. Όλα τα άλλα, ότι δεν έχει σχέση με χρήματα, είναι αέρας κοπανιστός και αμπελοφιλοσοφία.

Ο 21ος αιώνας εξελίσσεται κάργα παρακμιακός. Ούτε «δεξιά», ούτε «αριστερά» : Ντουγρού στους κρυφούς λογαριασμούς αποθησαύρισης όλο και περισσότερου υλικού πλούτου. Πρόκειται για το τέλος ενός μεγάλου κύκλου της παγκόσμιας ιστορίας του ανθρώπου επί της γής – και, δυστυχώς ο κύκλος αυτός κλείνει ως ύβρις που θα πληρωθεί πάρα πολύ ακριβά.

Γιατί εκτός από το σώμα και τη ύλη, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό αν δεν είναι ντιπ χιμπατζής, υπάρχει και η ψυχή και το πνεύμα. Καμιά σημασία δεν τους δίνουμε πια. Όμως ο «πολιτισμός» δεν είναι χρήμα. Η ιστορία του ολόκληρη πηγάζει από το Πνεύμα, τον Λόγο και τις ψυχές που ανοίγονται για να υποδεχθούν το Φώς.

Που καιρός για τέτοια όμως; Οι άνθρωποι, σε όλη τη γη,  ζούνε υπό το καθεστώς μιας χρηματοοικονομικής δικτατορίας. Δεν προλαβαίνουν να σκεφτούν. Τρέχουν πίσω από την καθημερινή επιβίωση, την προτεραιότητα της ανάγκης.

Μέχρι την στιγμή της ανάφλεξης, της ψυχικής έκρηξης που θα τα κάνει όλα Ναγκασάκι.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Σα να ξύπνησες λιγάκι ....

    https://energonia.wordpress.com/2015/05/29/%CF%84%CE%BF-%CE%BD%CF%8C%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%8C%CF%84%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CF%8C%CE%B7%CE%BC%CE%B1-2/

loading..