Βαβέλ η Ελλάς

του Οδυσσέα Ρούσκα

Ρωμαϊκή αρένα της ατελείωτης παρακμής και σήψης.

Τι κατάντημα είναι τούτο πατρίδα μου γλυκειά;
Γιατί μας άφησες να σου το κάνουμε όλο αυτό;
Σιγά σιγά ξεχάσαμε τα πάντα, ξεχάσαμε ποιοί είμαστε και παραδοθήκαμε αμαχητί στην νέα τάξη πραγμάτων που μας θέλει όμηρους της δυτικής νοοτροπίας και σκέψης.
Που μας θέλει μιμητές των  καπιταλιστών του άπλετου καταναλωτισμού και της υπέρμετρης εγωπάθειας της ατέρμονης επίδειξης του ψευτονεόπλουτου εαυτού μας στον διπλανό μας έτσι απλά χωρίς συνείδηση, χωρίς αιτιολογία.
Γιατί ξεχάσαμε πάνω από όλα να σεβόμαστε τους εαυτούς μας.
Γιατί τα ξεπουλήσαμε όλα για το χρήμα και για τη μάσα.
Γιατί κάναμε συμφωνία με τον διάβολο που ονομάζεται απληστία και αμορφωσιά.
Το μόνο όνειρο μας ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο πολυτελείας, ένα i-phone, μια δουλειά με καλά λεφτά και λίγες υποχρεώσεις, καμιά 10αρια πιστωτικές κάρτες, το καλοκαίρι στις ξαπλώστρες των 20 ευρώ με καμιά 20αρια κάσες moet, την χιλιοπλαστικοποιημένη βυζαρού δίπλα μας για να πουλάμε μούρη με δανεικά κόλλυβα, καμιά συναυλία του εκάστοτε αγαπημένου μας τροβαδούρου στις αμμούδες με 1000 ευρώ το φθηνότερο εισιτήριο, τα ξενοδοχεία των 500 ευρω τη βραδιά, και πρώτο τραπέζι πίστα να πετάμε καρέκλες και τραπέζια στο παλκοσένικο του «πολιτισμού».
Και έχει ο θεός, και δεν βαριέσαι αδερφέ, «ΕΓΩ» νάμαι καλά, και πάμε πάλι από την αρχή.
Και όλα αυτά βέβαια ξεκίνησαν εδώ και πολλά χρόνια όταν ανακαλύψαμε ότι υπάρχει η «Αμέρικα» των καουμπόηδων.
Όταν ξεκίνησε η λειτουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης ως κακέκτυπο της αμερικάνικης, με τα αλησμόνητα freak show που βίαζαν σκοπίμως ανθρώπινες ψυχές και μυαλά με την αμέριστη ανοχή μας, στέλνοντας μας ως κοινωνία στον μεσαίωνα και τον σκοταδισμό. Όταν έτρεφε μέρα με τη μέρα το τέρας που τώρα θα μας καταπιεί μονομιάς γιατί την τερματίσαμε την παραμύθα και έχουμε πιάσει απόπατο.
Κάνεις ζάπινγκ στο χαζοκούτι οποιαδήποτε στιγμή του 24ωρου και νομίζεις οως είσαι συμμέτοχος σε ένα τεράστιο ρωμαϊκό όργιο, χωρίς κανόνες, χωρίς όρια, σε μια χαοτική παρτούζα.
Λένε πολλοί «στοχαστές του κατεστημένου» ρίχνοντας νερό στη φωτιά ότι η τηλεόραση σε κάθε χώρα είναι ο καθρέφτης της  εκάστοτε κοινωνίας για να σε κάνουν να νιώσεις ενοχή και να σιωπήσεις, να συμπράξεις με την παρακμή αναγκαστικά, να το βουλώσεις, να μην φωνάξεις δυνατά ως οφείλεις ως εδώ και μη παρέκει.
Όταν κάποιοι τεχνηέντως αποφάσισαν ότι εδώ δεν είναι Βαλκάνια, δεν είναι Ελλάδα, δεν είναι χώρα με ήθη και έθιμα, με πολιτισμό μοναδικό, με ιστορία σαν χρυσάφι, αλλά μια Βαβέλ πολιτισμικής, οικονομικής και κοινωνικής ακολασίας και ανωμαλίας.

Ένα κοπάδι προβάτων επί σφαγή είμαστε, διαιρεμένο σε κάστες και συντεχνίες, μιά κοινωνική πυραμίδα γεμάτη ανισότητες και ακατάπαυστο «παρτακισμό».
Μας τα «φύτεψαν» όλα αυτά και εμείς απλά τσιμπήσαμε σαν πρωτάρηδες και συνεχίσαμε να τα ποτίζουμε συνειδητά και ασυνείδητα.
Δεν αλλάζουμε με τίποτα, συνεχίζουμε ασταμάτητα ακόμα και τώρα τον κατήφορο, ακόμα και τώρα που φυτοζωούμε που έχουμε εξαθλιωθεί ολοσχερώς σε κάθε επίπεδο.
Δεν βάζουμε μυαλό δυστυχώς.
Έχουμε διαιωνίσει για τα καλά την «ζωή της στρίγκας» με τα εκατομμύρια swarofski να την διακοσμούν, και κάποιος δίπλα μας που προφανώς ζούμε εις βάρος του, έχει να φάει 7 ημέρες.
Στα πανηγύρια και στον χαβαλέ όλοι μαζί.
Στην δύσκολη ο καθένας την πάρτη του και στη γωνιά του φοβισμένος μην χάσει τι;
Μα αυτά που δεν θα πάρει μαζί του στην επόμενη ζωή.
Όλα  εδώ θα μείνουν όταν μπούμε στον λάκκο.
Η ματαιοδοξία μας, τα πλούτη μας, τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, οι ξαπλώστρες, ο ωχαδερφισμός μας, η εγωπάθεια μας, τα χώματα που πατάμε και τα «λασπώσαμε» με τα δήθεν εκκεντρικά καμώματα μας.
Είμαστε ένα μικρό χωριό 9 εκατομμυρίων «όντων» στο παγκόσμιο χάρτη.
Και ο θυμόσοφος κατά τα άλλα λαός μας λέει πολύ σωστά: «Μικρό χωριό κακό χωριό».
Και εμείς απλά αντί να ανατρέψουμε αυτή την φράση συνεχίζουμε να κάνουμε ότι μπορούμε για να την επιβεβαιώνουμε κάθε μέρα της ζωής μας.
Τα λεφτά δεν είναι αυτοσκοπός, δεν είναι ευτυχία, είναι μέσω διαβίωσης αναγκαστικά.
Αυτοσκοπός λοιπόν ήταν, είναι και θα είναι ο άνθρωπος.
Αυτοσκοπός είναι η συλλογικότητα και η ανθρώπινη συνείδηση.
Αυτοσκοπός είναι η αγάπη και η κοινωνική προσφορά.
Αυτοσκοπός είναι η μόρφωση και η παιδεία.
Αυτοσκοπός είναι η ίδια η ζωή, και είναι πολύ λίγη για να σπαταληθεί με εγωισμό και αυταρέσκεια, με ματαιοδοξία και οπισθοδρόμηση.
Πρέπει να «σκοτώσουμε» όλοι μας την Βαβέλ που έχουμε μέσα μας αν θέλουμε να ξαναβαδίσουμε προς το φώς.
Οφείλουμε το φορτίο που κουβαλάμε στην πλάτη μας ο καθένας,  να το κοινωνήσουμε μεταξύ μας και να σπάσουμε τα δεσμά του κακού μας εαυτού, για να αρχίσουμε να ελπίζουμε ξανά ως άνθρωποι.
Χτές κιόλας.

μετά τιμής
Ρούσκας Οδυσσεύς
Τραγουδοποιός

Αθήνα  08/08/2015