Klarina Bourana: Μας τα πρήξατε με ΣΥΡΙΖΑ και Κρίση

του Τάσου Θεοδωρόπουλου

Εννοείται πως δεν αμφισβητώ το μέγεθος και τη σοβαρότητα του ελληνικού ζητήματος. Αμφισβητώ όμως και έντονα τον τρόπο με τον οποίο αυτό αντιμετωπίζεται από τα εγχώρια media. Για να μην αναφέρω τις αναλύσεις τις κάθε κακομοίρας που τώρα που γυρίζει προσπαθεί να πιστοποιηθεί ως σοβαρή και πολιτικοποιημένη. Όπου βλέπω άρθρο – άποψη που ξεκινάει με τις λέξεις “αν” και “όταν” με πιάνει κάτι σαν ασθένεια μπέρι μπέρι. Τα “αν” ισοδυναμούν με βαρυσήμαντες υποθετικές αναλύσεις του τι θα συνέβαινε αν π.χ., η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν. Θα ήταν πατίνι. Τα “όταν” το παίζουν σε επανεξέταση αποφάσεων και κινήσεων, για να καταλήξουν αναπόφευκτα και αυτά στο “αν” και στην πρόταση λύσεων από τον συντάκτη, ο οποίος συνήθως επικαλείται έναν επιφανή οικονομολόγο του οποίου τις αναλύσεις διάβασε διαγώνια για πέντε λεπτά στον καμπινέ.

Α, υπάρχει επίσης και το συμπερασματικό “τελικά”. Π.χ., “τελικά είχε δίκιο ο τάδε”. Είχαμε πάντα αυτή την τάση αλλά ειδικά το τελευταίο καλοκαίρι γίναμε όλοι μας πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές που για δείξουμε ότι είμαστε διαβασμένοι πετάμε μέσα και έξι εφτά ορολογίες έχοντας δεδομένο ότι ο μέσος πολίτης γνωρίζει τι σημαίνουν. Την ώρα που αν ρωτήσεις 7 στους 10 από που προκύπτει η λέξη “τρόϊκα”, είναι ικανοί να σου πούνε από το “περεστρόϊκα”. To αποτέλεσμα, ακριβώς το αντίθετο από αυτό που υποτίθεται ότι επιδιώκουν τα ΜΜΕ και οι συντάκτες των άρθρων. Δηλαδή την ενημέρωση του πολίτη και το ακόνισμα της κριτικής του σκέψης απέναντι στα όσα συμβαίνουν. Ο πολίτης απλά μπερδεύεται, βαριέται, κουράζεται και λέει “άει σιχτίρ, ότι είναι να έρθει ας έρθει”. Είναι που είναι οι εφημερίδες πλέον με 30 σελίδες η κάθε μία, έχουν 20 σελίδες ρεπορτάζ (που στην ουσία είναι το ίδιο με το χτεσινό απλώς με διαφορετικές υποθέσεις για το τι πρόκειται να γίνει). Άλλες 4 που είναι και οι χειρότερες μου, προς το τέλος, με στήλες της κάθε πικραμένης να λέει τα δικά της, κι ότι περισσεύει αθλητικά, ο Μπέζος ντυμένος Πραξαγόρα – Ζωή Κωνσταντοπούλου στις Εκκλησιάζουσες, τα αθλητικά σταθερή αξία και κάποιο ξώφαλτσο θέμα που κάνει γκελ, όπως το πουλί του Λένι Κράβιτζ που του βγήκε κατά λάθος έξω στη συναυλία.

Το ίδιο και στο Ίντερνετ, όσο για τα πολιτικά talk show δεν το συζητώ, αυτά έχουν τη μοναδική ικανότητα εμ να σε κοιμίζουν, εμ ταυτόχρονα να σου τσιτώνουν το νευρικό σύστημα και να μη σε χωράει ο τόπος. Η γη που σταμάτησε ο χρόνος. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα πουθενά αλλού σε ολόκληρο τον πλανήτη. Όχι πως ο ελληνοκεντρισμός είναι καινούργιο φαινόμενο για τα ελληνικά ΜΜΕ. Και σε παλιότερες εποχές, τα διεθνή ήταν εξορισμένα σαν το νόθο της οικογένειας. Αν ένα άρθρο δεν είχε την Ελλάδα μέσα του, πήγαινε στα συμπληρωματικά. Για συνέντευξη με έστελναν με τον Τζάστιν Τιμπερλέικ και είχα διαταγές να τον ρωτήσω κάτι σχετικά με την Ελλάδα: “χμμ, ναι, λοιπόν Τζάστιν στο τελευταίο σου cd διέκρινα επιρροές από το τσάμικο. Τι έχεις να πεις γι’ αυτό;”

H πλειοψηφία της αρθογραφίας για την πολιτικοοικονομική κατάσταση της Ελλάδας, καταντάει πολύ απλά επικίνδυνη μέσα στο ναρκισσισμό του συντάκτη της. Η πλειοψηφία των ρεπορτάζ για την κρίση, είναι εξ’ ορισμού επικίνδυνα εφ’ όσον είναι κατευθυνόμενα συνήθως από μιντιακά μαγαζάκια που έχουν στο τιμόνι αχυρανθρώπους, πίσω από τους οποίους κρύβονται πολιτικοί, τράπεζες, μεγαλοεπιχειρηματίες που προωθούν τα δικά τους συμφέροντα. Δεν είναι τυχαίο που ο Αλέξης ήταν το μαύρο πρόβατο όλων όταν ψηφίστηκε το ΟΧΙ και αγαπημένος όταν το μετέτρεψε σε ΝΑΙ. Και η αλήθεια, χαμένη στη μετάφραση και γενετικά μεταλλαγμένη για την ερμηνεία που βολεύει από την κάθε αυτοχρισμένη και χρηματισμένη Πυθία.

Δεν έχω τις γνώσεις για να τοποθετηθώ στο κατά πόσο το Grexit και η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν πιο καταστροφικές για τη χώρα από την παραμονή μας στο ευρώ και ένα δάνειο που δεν πρόκειται, και αυτό είναι το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος, να αποπληρωθεί ποτέ. Ή για την ακρίβεια θα αποπληρώνεται όπως εγώ κάποτε πλήρωνα τις κάρτες μου. Βγάζοντας λεφτά από τη μία κάρτα μου (δηλαδή χρεώνοντας την παραπάνω) για να πληρώσω μια άλλη, και αργότερα παίρνοντας κι ένα δάνειο για να πληρώσω την κάρτα με την οποία πλήρωνα την άλλη κάρτα. Εδώ και 20 χρόνια. Παρά την έλλειψη γνώσεων όμως, μου προκαλεί εντύπωση το ότι ενώ υπάρχουν ουκ ολίγοι διακεκριμένοι οικονομολόγοι που υποστηρίζουν το Grexit σαν λύση, σπάνια τους συναντάμε στα ελληνικά ΜΜΕ.

Οι εναλλακτικές και οι μακροχρόνιες, ενίοτε οδυνηρές λύσεις, δεν ήταν ποτέ το φόρτε μας σαν λαός, σε αντίθεση με την καταστροφολογία για οποιαδήποτε διαφορετική πρόταση. Χωρίς δεύτερη ανάγνωση, σαν καθοδηγούμενα πρόβατα από τα αστικά και ελεγχόμενα ΜΜΕ που έχουν τη δική τους ατζέντα συμφερόντων. Δε θα συνεχίσω γιατί δεν έχω σκοπό να γράψω κι εγώ την γιαλαντζί αποψούλα μου για την κατάσταση. Δε θα συνεχίσω γιατί αρνούμαι να παραδεχτώ πως η πραγματικότητα αποτελείται μόνο από τον Βαρουφάκη, τον Σόιμπλε, τη Ζωή και τον Τσίπρα. Δε θα συνεχίσω γιατί (κι ας κινδυνέψω να κατηγορηθώ συνωμοσιολόγος) θεωρώ πως όλο το πανηγύρι είναι προαποφασισμένο σε πολύ μεγαλύτερα παγκόσμια κέντρα από μια κουραδίτσα όπως η Ελλάδα που όσο σημαντική και αν είναι γεωπολιτικά δεν παύει να είναι μια κουτσουλιά στον παγκόσμιο χάρτη, για όποιον θέλει να τη χέσει ή μια εύκολη χαψιά για όποιον θέλει να την καταβροχθίσει.

Όχι, το παραπάνω δε σημαίνει ας παραιτηθούμε κι ας μη διεκδικήσουμε τίποτα. Αυτό είναι στην ουσία ο στόχος των ΜΜΕ, όχι μόνο στο συγκεκριμένο θέμα αλλά και σε πολλά άλλα. Επιδερμική ανάλυση συν “μπούκωμα” με φωνές και ορολογίες, ακαταμάχητος συνδυασμός να κάνεις τον πολίτη να βαρεθεί. Ή να ενεργοποιηθεί μόνο όταν με γνωστές λαϊκίστικες μεθόδους του αυνανίσεις το υπογάστριο και του σηκωθεί η περηφάνια που για τον νεοέλληνα μετριέται συνήθως με το πόσα λεφτά θα πάρει αυτός. Ο ένας. Το υπογάστριο του νεοέλληνα βρίσκεται στην τσέπη του. Άπαξ και εξασφαλίσει το μισθό και τη θέση του κυριολεκτικά στα αρχίδια του τι θα κάνει ο “σύντροφος”, o “συναγωνιστής” που μέχρι χτες κατέβαιναν πιασμένοι χέρι χέρι στο Σύνταγμα.

Αφού δε νοιάζεται για το διπλανό του σου λέει και ο εφημεριδατζής και ο ιντερνετάκιας, σιγά μην ασχοληθεί με το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Στον τομέα της ενημέρωσης, είμαστε μία από τις πιο αυτιστικές χώρες που έχω γνωρίσει. Με το σύνδρομο του γαλατικού χωριού του Αστερίξ. Ότι συμβαίνει έξω από τα τείχη μας, δε μας ενδιαφέρει. Κι αφού δε μας ενδιαφέρει, τα Μέσα με τη σειρά τους, που είναι εμπορικές επιχειρήσεις με σκοπό το κέρδος, στα απ’ αυτά τους να ασχοληθούν. Μόνο που από κει ξεκινάει ένα μεγάλο μέρος του σημερινού ελληνικού προβλήματος.

Ζεις σε ένα παγκόσμιο χωριό, με το φαινόμενο της πεταλούδας πιο έντονο από ποτέ, αυτό που λέει ότι αν μια πεταλούδα πετάξει σε ένα χωριό της Κίνας, μπορεί μέσα από μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων, να προκαλέσει σεισμό στην Ισλανδία. Κι αγνοείς όχι το πέταγμα της πεταλούδας που είναι και φυσιολογικό να το αγνοήσεις, αλλά την ευρύτερη παγκόσμια πραγματικότητα. Σε όλα τα επίπεδα. Πολιτικό, καλλλιτεχνικό, οτιδήποτε. Όσκαρ π.χ. γίνονται και το κύριο ρεπορτάζ δεν αφορά στις ταινίες, αλλά στις καλοντυμένες και τις κακοντυμένες του κόκκινου χαλιού.

Κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε τη διεθνή ενημέρωση. Κάπως έτσι αντιδρούμε ξαφνιασμένοι σαν να είμαστε από άλλο πλανήτη όταν μαθαίνουμε για κάτι γενικού ενδιαφέροντος από το εξωτερικό, πέρα από τα στανταράκια που είναι οι σταρ, οι γάμοι του Μπάκιγχαμ και τα τσουνάμια. Κάπως έτσι φυλακιζόμαστε μόνοι μας σε έναν όχι απλώς εξωευρωπαϊκό, αλλά έξω από δω, ιστό πλασματικής πραγματικότητας και αρχοντοχωριάτικης σοβαροφάνειας με άρωμα σκορδαλιάς και "αραχνούλες" την επανάληψη τριών τεσσάρων προσώπων και καταστάσεων που αναλαμβάνουν καθήκοντα κορυφής παγόβουνου, κρύβοντας οτιδήποτε υπάρχει από κάτω.

Κάπως έτσι, το πουλί του Λένι Κράβιτζ, πραγματικά φαίνεται σαν όαση στην καθημερινή μας ενημέρωση, καλά να είναι ο άνθρωπος και πάντα ντούρος.


***Aκολουθήστε τον ΤΑΖ στο https://www.facebook.com/tazthebuzz