Το πείραμα «Ελληνικό Ζήτημα»

του Άρη Δαβαράκη

Υποδεχόμαστε λοιπόν την πρώτη Αυγουστιάτικη Δευτέρα με αμηχανία μεγάλη (εμείς οι Έλληνες και οι μόνιμοι κάτοικοι της χώρας). Τι γίνεται; Τι παίζεται; Ποιόν να πιστέψουμε; Πώς να σκεφτούμε; Θα προλάβουμε μέχρι τις 20 Αυγούστου να υπογράψουμε ένα ολόκληρο ολοκαίνουργιο και δυσθεώρητο τρίτο μνημόνιο, θα καθυστερήσουμε ως συνήθως από κακή οργάνωση, θα μας καθυστερήσουν από κακή πρόθεση; Αν προλάβουμε να υπογράψουμε, θα πληρώσουμε εγκαίρως και τις «υποχρεώσεις» μας και το νερό θα μπει κάπως στο αυλάκι. Αν δεν προλάβουμε όμως και δεν πληρώσουμε εγκαίρως τι μέλλει γενέσθαι; Πτώχευση υψηλοτέρου βαθμού της μέχρι τώρα  επιτευχθείσας; Επικράτηση του από όλους πια σχεδόν αποκαλουμένου «σχεδίου Σόϊμπλε» που θέλει Grexit, πίσσα και πούπουλα, και πλήρη απομόνωση της χώρας ώστε να καταστεί επιτέλους απολύτως κατανοητό σε όλη την  ανθρωπότητα ότι η Ευρώπη (και ο πλανήτης) έχει αφεντικά και δεν κάνει ο κάθε ένας –και η πάσα μία χώρα -  ότι θέλει χωρίς να πληρώσει και το αντίστοιχο, πολύ ακριβό, τίμημα;

Το Σάββατο ο πρωθυπουργός έφυγε με την οικογένειά του για το διαπόντιο νησάκι της Ερεικούσας, βορειοδυτικά της Κέρκυρας, για δυό-τρία 24ωρα, (μακάρι να είναι και λίγο περισσότερα να ανασυνταχθεί ο άνθρωπος, να προλάβει να σκεφτεί εισπνέοντας καθαρό οξυγόνο). Ζήτησε να μην έχει ούτε φρουρά απ’ ότι διαβάζω στα ΝΕΑ, αμφιβάλλω όμως αν εισακούστηκε. Ως αριστερός πρωθυπουργός μιας αρχαίας, πτωχής, πλην διάσημης χώρας, που έχει μεταμορφωθεί πιά σε πείραμα εργαστηρίου για την παγκόσμια κοινότητα, δεν δικαιούται να πάει πουθενά χωρίς «ασφάλεια». Γύρω από την μικροσκοπική  μας άγνωστη Ερεικούσα, θα κολυμπάνε ήδη «μυστικοί» βατραχάνθρωποι, ενώ  ελικόπτερα θα πετούν πάνω από την μικρή της αμμουδιά όπου θα προσπαθεί να βρει ησυχία με την γυναίκα του και τα παιδάκια του ο πρωθυπουργός μας. Κανάλια, φωτογράφοι, πολιτικοί αρθρογράφοι και κουτσομπολίστικες στήλες απ’ όλον τον πλανήτη θα επιχειρήσουνε να φτάσουν στην Ερεικούσα. Και, φυσικά, του χρόνου το καλοκαίρι το διαπόντιο νησάκι θα είναι τόσο της μόδας όσο και η Αντίπαρος – μπορεί και να θελήσει να το αγοράσει ολόκληρο ο Ουόρεν Μπάφετ.

Ξέφυγα όμως – και είναι φυσικό να υπάρχει αυτή η τάση – να «ξεφεύγουμε». Διότι το κυρίως πρόβλημα δεν έχει ανάσες, είναι πάρα πολύ βαρύ, δεν ξέρει πια κανείς πώς να το χειριστεί. Παρακολουθώ με προσοχή και κάθε σεβασμό τις απόψεις και τα επιχειρήματα της επιστροφής στη δραχμή (τώρα είναι πιά ο Βαρουφάκης ο επίσημος εκπρόσωπος αυτής της άποψης, ίσως και ο πιθανότερος πρωθυπουργός της αν επικρατήσει). Αλλά τι μας κάνει να φανταζόμαστε πως επιστρέφοντας στο τοπικό μας νόμισμα θα έχουμε από τους «εταίρους» μας βοήθεια και συμπαράσταση; Προσωπικά φαντάζομαι πως και με την δραχμή θα συνεχίσουμε να είμαστε ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα – και διάφορα οικονομικά βασανιστήρια θα μας επιβληθούν ώστε να μην μείνουμε με την εντύπωση (εμείς αλλά κυρίως η υπόλοιπη ανθρωπότητα) πως «τώρα είμαστε καλύτερα».  Κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως το ευρώ ήταν το πρόβλημα. Η (εντελώς απίθανη) «επιτυχία» της επιστροφής μας σε εθνικό νόμισμα θα κινητοποιούσε τους πάντες να μας μιμηθούν και αυτό πράγματι θα σήμαινε το τέλος της ευρωζώνης –άρα και του μπιζνεσοράματος της ΕΕ, άρα και της Γερμανικής Ευρώπης. Οπότε, λογικά, το πείραμα της δραχμής είναι καταδικασμένο να αποτύχει οικτρά ώστε να δοθεί παγκοσμίως το παράδειγμα ότι «αυτά δεν γίνονται». Αλλά και η παραμονή μας στην ευρωζώνη, μετά τις πρόσφατες αναταράξεις, θα γίνει υπό όρους άκρας υποτέλειας ώστε να «φωνάζει» πως είναι αποτέλεσμα συγκατάβασης, επιείκειας  και μεγαλοψυχίας των εταίρων και δανειστών μας.

Στο μεταξύ από την 25η Ιανουαρίου του 2015 και μετά, άρχισε σταδιακά να μας αποκαλύπτεται η μεγάλη και πολύ πικρή αλήθεια ότι είμαστε απολύτως εξαρτώμενοι και δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα μονάχοι μας μέσα στην παγκόσμια κοινότητα – ως έχει σήμερα. Μέχρι τότε το κουκουλώναμε κάπως το πράγμα και επιτρέπαμε στους εαυτούς μας να νοιώθουμε σαν τους άλλους Ευρωπαϊκούς λαούς, «εταίροι», συνεργάτες σε ένα κοινό όραμα για την γηραιά μας ήπειρο. Με την προσπάθειά μας να «διαπραγματευτούμε» ανοίξαμε χωρίς να το ξέρουμε τις πύλες της κολάσεως και μπόρεσαν όλοι να δούν τους κρεμασμένους σκελετούς στις παλιές ντουλάπες της Ευρωπαϊκής πραγματικότητας. Αυτό δεν θα μας συγχωρεθεί εύκολα και, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είναι πια θέμα «αριστεράς» ή «δεξιάς» -  είναι πια κάτι άλλο που έχει όνομα για όλο το πακέτο: Είναι «Το Ελληνικό Ζήτημα».  Και δεν είναι πια θέμα Τσίπρα ή Μεϊμαράκη, Βαρουφάκη, Λαφαζάνη ή Θεοδωράκη. Το Ελληνικό Ζήτημα καταγράφεται ως πρόβλημα που το δημιουργήσαμε όλοι Έλληνες. Και η λύση που θα βρεθεί θα πρέπει να «κοστίσει» σε όλους τους Έλληνες.

Μόνο που η Μεγάλη Γερμανία και οι αυλικοί της θα μας αφήσουν να βράζουμε στο ζουμί μας. «Προς παραδειγματισμόν» δεν θα βιαστούν καθόλου να προχωρήσουν στην λύση του «Ελληνικού Ζητήματος». 

Εμείς μονάχα μπορούμε να «το σώσουμε». Η αυτοδιάσωση μας όμως είναι θέμα άλλου κειμένου.

Εφτακοσιεσεξηνταεφτά λέξεις συνιστούν ήδη ανεπίτρεπτη φλυαρία.