Η Ελλάδα Πεθαίνει;

του Οδυσσέα Ρούσκα

Αδέρφια απανταχού,

Τις τελευταίες ημέρες βλέπω και αφουγκράζομαι την εθνική μας κατάντια.
Προσπαθώ να κρατιέμαι αισιόδοξος γιατί έτσι πρέπει, και το οφείλω γιατί είμαι άνθρωπος που αγαπά την ζωή και όλα τα απλά πράγματα που μας προσφέρει απλόχερα ως «θαύμα» μοναδικό, αλλά πολλές φορές η ματαιοδοξία μας και η αχαριστία μας δεν μας αφήνουν να τα εκτιμήσουμε.
Κατά αυτόν τον τρόπο λοιπόν πάντα εκεί που φτάνουμε και γεμίζουμε το καζάνι με ελπίδα, καπάκι του δίνουμε μια κλωτσιά και ξεπουλάμε την ελπίδα, που με τόσο κόπο μαζέψαμε, στην ημιμάθεια και τον διχασμό.
Άλλωστε ως λαός είμαστε επιρρεπείς στον εσωτερικό σπαραγμό διαχρονικά, σύμφωνα με τα «καμώματα» μας στην μέχρι τώρα ιστορία μας.
Θέλουμε πάντα και τον «σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη».
Δεν θέλουμε να αναμετρηθούμε ποτέ με τις δικές μας ευθύνες και πάντα πρέπει να φταίνε οι άλλοι και όχι εμείς.
Στα «πανηγύρια» και τη χαρά είμαστε πρωταθλητές, και μόλις φτάσει η δύσκολη τα «πανηγύρια»  μετατρέπονται σε σαλόνι της άγριας δύσης, που το καταστρέφουμε με απέραντη νεοελληνική βλακεία και άπλετο ανούσιο εγωισμό.
Δεν ξέρουμε τι θέλουμε με λίγα λόγια από την ζωή μας σχεδόν ποτέ.
Απλά να βγει και αυτή η ημέρα και έχει ο θεός για την επόμενη.
Έως πότε θα έχει όμως και αυτός υπομονή;
Μου φαίνεται ότι έχει αρχίσει να μας βαριέται και αυτός.
Θα το φωνάζω συνεχώς με τα πολύ λίγα που έχω καταλάβει έως τώρα ως ανθρώπινο ον, ότι οι ιστορίες των λαών γράφονται από τον ίδιο τον λαό και συλλογικά, με αλληλεγγύη, ομόνοια, πολιτισμό, παιδεία και το σημαντικότερο όλων με αγάπη, που ο υπέρμετρος καταναλωτισμός και η ατομική αποβλάκωση μπροστά σε μια οθόνη ψεύτικης και εικονικής ζωής, την έχουν μετατρέψει σε αγάπη του δήθεν του συμφέροντος και της προσωπικής αλαζονείας του υπέρμετρου εγώ.
Μου φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει για τα καλά ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός στη ζωή μας, και αυτός είναι αποκλειστικά ο εαυτός μας.
Εάν δεν τα βρούμε πρώτα με αυτόν δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα να αλλάξει προς το φώς και την αλήθεια.
Είμεθα απλά όπως πάντα ταυτόχρονα θύματα και θύτες σε ένα φαύλο κύκλο επανάληψης των ίδιων λαθών μας, γιατί απλά φοβούμεθα να κοιταχτούμε στον καθρέφτη της πραγματικότητας και της αλήθειας μας.
Μια αλήθεια που πονάει και απλά μόλις εμφανίζεται την κρύβουμε κάτω από το χαλάκι του φόβου μας και των αδυναμιών μας.
Αδυναμιών όμως που κάποια στιγμή πρέπει να πάρουμε την απόφαση να αντιμετωπίσουμε επιτέλους αν θέλουμε να φτάσουμε ως κοινωνία και πολιτισμός στο αυτονόητο, στο ξέφωτο.
Εν κατακλείδι,
αγωνιώ και εκφράζω και τους δικούς μου «δαίμονες» και φόβους τούτη την ύστατη ώρα που διάγουμε ως κοινωνία και πολιτεία ότι αν δεν σκεφτούμε με νηφαλιότητα, ψυχραιμία, σοβαρότητα και ενότητα, οδηγούμεθα σε κάτι πολύ χειρότερο της φτώχειας.
Στον μεσαίωνα και το σκοτάδι.
Στη σκέψη και μόνο του παραπάνω με πιάνει ένας τεράστιος πόνος και κόμπος στο στομάχι γιατί δεν θα θέλαμε πιστεύω κανείς μας να το ζήσει αυτό.
Ο άνθρωπος είναι το ισχυρότερο «ζώον» πάνω στον πλανήτη και αν θέλει μπορεί να κινήσει βουνά ολόκληρα.
Πρέπει χτές κιόλας όλοι μαζί να ανασυνταχτούμε μέσα στο «καμένο δάσος του μυαλού μας» και να αρχίσουμε την αναδάσωση του με έννοιες και αξίες όπως αλληλεγγύη, αγάπη. παιδεία, πολιτισμό, δημοκρατία, αλήθεια για να βαδίσουμε ξανά προς την μόνη διέξοδο από τον  εφιάλτη που έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι, και αυτή η διέξοδος είναι ο ανθρωπισμός.
Όλα είναι στα χέρια μας αποκλειστικά.
Εύχομαι να πάνε όλα καλά στον τόπο μας.
Στον πιο όμορφο τόπο ολάκερης της γής.
Καλή λοιπόν αντάμωση σε αυτήν την Ελλάδα.
Στην Ελλάδα των ονείρων μας.
Στην Ελλάδα της καρδιάς μας.
Μπορούμε!

μετά τιμής
Ρούσκας Οδυσσεύς
Τραγουδοποιός

Αθήνα 01/08/2015