Γενέθλια 2015

του Άρη Δαβαράκη

Την τελευταία μέρα του Ιουλίου έχω τα γενέθλιά μου. Φέτος έπεσε και Παρασκευή και αφού ξύπνησα μέσα στην καρδιά της πόλεως, προχώρησα προς την παραλιακή Αθηνών-Σουνίου όπου λίγο πριν το Λαγονήσι υπάρχει ένα σπίτι στο οποίο είμαι πάντα ευπρόσδεκτος και όπου νοιώθω σιγουριά, ασφάλεια, αγάπη, αρμονία  -  και  ξαναβρίσκω την εσωτερική μου ησυχία εύκολα μετά την πρώτη βουτιά στο ανοιχτό πέλαγος που την συνδυάζω με την ακολουθία του Εσπερινού και τους 24 Οίκους του Ακάθιστου Ύμνου ( «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε») προς την Παναγία– κείμενα που τα έχω μάθει χρόνια τώρα απ’ έξω και μπορώ να τα αρθρώνω όπου και αν βρίσκομαι αν είμαι ήρεμος και σε αρμονία με το περιβάλλον και τον εαυτό μου, όπως εδώ. Παραδομένος στην μεγάλη αγκαλιά του πελάγους και της προσευχής είδα τον ήλιο να δύει από τη μια μεριά κι’ ένα ολοστρόγγυλο μαγευτικό φεγγάρι να ανατέλλει ακριβώς απέναντι. Δεν τόξερα πως τα γενέθλιά μου συμπίπτανε με την πανσέληνο και ένοιωσα έτσι όπως κολυμπούσα αυτό που ο Γιάννης Μακριδάκης γράφει, λέει και βιώνει με εντελώς διαφορετικό τρόπο (πολύ πιο συνειδητοποιημένο) σαν ένας κρίκος του οικοσυστήματος που αν είναι ακόμα ζωντανός είναι γιατί με κάποιον, απειροελάχιστο τρόπο συνεργεί στο μεγαλύτερο από τις νοητικές μας ικανότητες συμπαντικό σχέδιο. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς λόγο, οι σκέψεις και οι πράξεις μας έχουν μεγάλη δύναμη και στην μεριά της ομορφιάς και στην μεριά της ασχήμιας. Όσο και να μας βολεύει να λέμε πως είμαστε τα αιώνια θύματα κάποιας ανθρώπινης «συνομωσίας», η αλήθεια είναι πως δεν είμαστε θύματα κανενός, πως εμείς οδηγούμε τη ζωή μας, εμείς κρατάμε το τιμόνι και διαλέγουμε την μορφή που θέλουμε να έχει η ευτυχία μας – ή η δυστυχία μας.

Φέτος, στα 62α γενέθλιά μου, κατάλαβα κολυμπώντας πως, δόξα τω Θέω, είμαι πραγματικά πολύ καλά και πως η ηλικία, μέχρι σήμερα, μου χαρίζει πολύ μεγαλύτερα δώρα από αυτά που μου στερεί – αφού μάλιστα εκείνα τα έζησα στην ώρα τους. Έχω μια βεβαιότητα πως η φάση αυτή που περνάμε όλοι μαζί παρέα, η κρίση, τα ζόρια, τα μνημόνια, η αλλαγή στην ηγεσία της χώρας, η αναθεώρηση (από τα έδρανα της εξουσίας όμως πια) της αριστερής ματιάς και η διεύρυνσή της, είναι στην ουσία μια δύσκολη κύηση ενός αλλιώτικου μέλλοντος που οδηγεί την Ελλάδα σε άλλες πια διαδρομές, αναγκαστικά καρποφόρες και στηριγμένες όχι στο κράτος και τις πελατειακές μας σχέσεις με τα κόμματα, αλλά στις δημιουργικές δυνάμεις, τις δυνατότητες και τις δεξιότητες του καθενός μας που καλείται πια να σκεφτεί βασικά και θεμελιώδη πράγματα: Τι είναι ζωή, πως θέλει να την ζήσει, τι θα πει πραγματική ελευθερία, πόσο ο καθένας από εμάς, επιλέγοντας έναν τρόπο σκέψης και έναν τρόπο ζωής συμβάλλει θετικά ή αρνητικά σε όλα τα μεγάλα προβλήματα του πλανήτη, πόσο υπεύθυνοι τελικά είμαστε όλοι για όλα και πόσο σημαντική θα είναι η συμβολή μας αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά και αποφασίσουμε να αγωνιστούμε για αυτά που πραγματικά πιστεύουμε και όχι για τα τσιτάτα και τις προ-κατ «ιδεολογίες» που μας έχουνε χώσει στους εγκεφάλους μας οι διάφορες μορφές της εξουσίας –που είναι πολύπλοκα πολλές.

Είχα καιρό (από πέρσι δηλαδή) να κολυμπήσω νύχτα με φεγγάρι κι’ αυτό το δέος για ένα σύμπαν ολόκληρο που μας περιλαμβάνει και αποτελούμε τμήμα του μου υπενθύμισε πόσο μεγάλο είναι το σχέδιο και πόσο μας χρειάζεται για να οδηγηθεί κάποτε σε έναν άλλον κύκλο, αφού αυτός που ζούμε τώρα σε όλον τον πλανήτη, θα έχει ολοκληρωθεί. Η απόστασή μας και η μη συμμετοχή μας συνειδητά στο χάος και την αρμονία του οικοσυστήματος, απομακρύνει την ανθρωπότητα από μία πρώτη συνολική ευτυχία. Την εμποδίζει.

Κάθε τι που κάνουμε και κάθε σκέψη που σκεπτόμαστε έχει τεράστια επίδραση στην πραγματικότητα. Από εμάς εξαρτάται αν θα ανοίξουν οι πόρτες με τα καινούργια μυστικά ή αν θα παραμείνουμε «κολλημένοι» σ’ αυτό το πολύ αποτυχημένο παρόν που συνδιαμορφώσαμε εμείς οι άνθρωποι και το πληρώνει ολόκληρη η ανθρωπότητα πολύ ακριβά, με πείνα και προσφυγιά, ανέχεια, ανεργία, τρομοκρατία, αίμα, πολέμους και αδικία πολύ σκληρή. Αν ξεκολλήσουμε επιτέλους και αρχίσουμε να σκεφτόμαστε αλλοιώς, μπορούμε να αλλάξουμε τους εαυτούς μας (πρώτα) και, αμέσως μετά, την μοίρα ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Προϋπόθεση για να συμβεί αυτό (σε προσωπικό επίπεδο)  είναι να αποδεχτούμε τους εαυτούς μας όπως πραγματικά είναι και να τους ανακαινίσουμε, να τους διορθώσουμε, να τους αναπροσαρμόσουμε. Το ίδιο οφείλουμε να κάνουμε και σαν κομμάτια, κρίκοι, μέρη του οικοσυστήματος αυτού του πλανήτη που μας φιλοξενεί για λίγα χρόνια – προφανώς για να μάθουμε κάτι. Για να διορθώσουμε την πραγματικότητα πρέπει πρώτα να την αποδεχτούμε. Ένα «επίκαιρο» παράδειγμα: Δεν θα αλλάξει η Ευρώπη αν δεν την αλλάξουμε. Ποιος θα το καταφέρει αν όχι οι άνθρωποι που μπορούν να διακρίνουν τα μεγάλα της προβλήματα; Με την άρνηση, τον θυμό και την καταδίκη της ανθρωπότητας μόνο να την κάνουμε χειρότερη μπορούμε.

Μόνο με την αποδοχή της και την αναβάθμισή της μέσα από την προσωπική μας πρόοδο μπορούμε να την αλλάξουμε.

Μπορούμε και οφείλουμε να το κάνουμε.

 

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Athina έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Χρόνια Πολλά και εύχομαι πολλές ακόμα μαγικές στιγμές σε επικοινωνία με το σύμπαν .

  • 2 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    <...που την συνδυάζω με την ακολουθία του Εσπερινού και τους 24 Οίκους του Ακάθιστου Ύμνου ( «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε») προς την Παναγία– κείμενα που τα έχω μάθει χρόνια τώρα απ’ έξω και μπορώ να τα αρθρώνω όπου και αν βρίσκομαι... >

    Ποσο με εντυπωσιαζουν ολα αυτά τα συχνα σχόλια σου Αρη πιστης στο Θεϊκο μεγαλειο - και τις πανανθρώπινες αξίες και αλήθειες που ειθισται αυτο να εκφράζει- την ίδια στιγμη που διαφημίζεις με κάθε τροπο κάποιον που όχι μόνο δηλώνει "βαθύτατα άθεος", οι πραξεις του δείχνουν να μην έχει αλλο Θεο απο την εξουσία και το χρήμα...

  • 3 Ο/Η ΣΤΕΛΛΑ ΤΣΑΡΤΣΑΡΑ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Αρη μου χρόνια πολλά και καλά - τα καλύτερα. Υπέροχο κείμενο ελευθερίας. Παλιά η χαλαρή κατάσταση επέτρεπε να ζούμε ο καθενας την ελευθερία του στη χαρά που έχει χαθεί.
    Διαβασα για σένα στο άρθρο "Τελικά περάσαμε όμορφα" http://www.lifo.gr/team/fantastic80s/27651 και μέσα εκεί βρήκα και μένα, ίδια γενιά ζήσαμε. Και περάσαμε όντως όμορφα, όχι λόγω εξωτερικών συνθηκών αλλά γιατί καποιοι έτσι είμασταν - αυτόφωτοι. Τώρα όσοι έχουν το φώς και το Φώς μέσα τους θα στηρίξουν με μόνιμο το κόμπο στο λαιμό από το καθημερινό παραλογισμό που γεννολογά η έλλειψη σοβαρότητας και ειλικρίνειας, στα μικρά της ζωής μας, - όλους τους άλλους, της σύγχισης και του αμυντικής νεύρωσης που αυτή προκαλεί.
    Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει: τώρα ειναι η ησυχία πριν τη καταιγίδα. Ισως διότι το 39% που θέλει μιά άλλη Ελλάδα δεν έχει Καπετάνιο που να ξέρει το πλοίο πού πρέπει να φτιαχτεί, να έχει τη καρδιά να το κάνει και τη μεταμορφώσει σε ναυαρχίδα την Ελλάδα.
    Καλά το λες ότι η Ελλάδα θα αλλάξει την Ευρώπη και ότι αυτό ξεκινα από εμας πρώτα. Αδύνατον να το καταλάβει αυτό ο Ελληνας. Παρακολουθώ το πόρταλ, άλλα κοιν.δίκτυα και τα ΜΜΕ και απορώ το πόσο λίγη ενόραση δίνει η έλλειψη αυτής της ετερο και αυτογνωσίας. Για να αλλάξεις το άλλο πρέπει να είναι γερό το κριτήριο, μέσα πρώτα.
    Και αυτό ειναι μαγική διαδικασία, όχι γραμμική, ούτε λογική. Δεν εξηγείται. Πάει στα σωστά ένα πραγματάκι μέσα σου και αύριο έχεις τη δύναμη να αλλάξεις όλο το περιβάλλον από μιά πράξη σου.
    Το συνολικό τέλμα στην Ελλάδα έρχεται από εδώ σε ατομικό, πολιτικό, κομματικό, παρείστικο, γκομενικό...ό,τι θες πες το επίπεδο. Οπως το λέει η Ευη Φέτση, τότε είχαμε περισσότερη μπέσα, απλότητα, δεκτικότητα, Δύναμη όλα αυτά. Να αντέξεις τον άλλον, να τον δεχτείς αγαπώντας τον μέσα από την Αλήθεια του βλέμματος της καρδιάς σου. Αν αυτή η δύναμη στη καρδιά σβήσει χαθήκαμε.
    Και μέχρι να γίνει η Μεταμόρφωση αυτή διαλέγεις το φεγγάρι και τη Προσευχή μαζί εγώ και το Καβάφη "Οσο μπορείς" .
    Σε αγαπάω καλέ μου φίλε! Να'σαι καλά

loading..