Ο «Κώστας» μιλάει με τον «Αλέξη»

του Άρη Δαβαράκη

Η συνέντευξη του πρωθυπουργού στον Κώστα Αρβανίτη και στον «Κόκκινο» ξεκαθάρισε άπαξ και δια παντός πολλά πράγματα και, εμένα τουλάχιστον, με βοήθησε να αντιληφθώ ακόμα καλύτερα πως σκέφτεται ο Αλέξης Τσίπρας μετά από έξη «γεμάτους» μήνες πρωθυπουργίας. Με χαρά και ανακούφιση διέκρινα στον Τσίπρα ότι παρα τα μεγάλα ζόρια η διάθεση για ανοιχτό και τίμιο παιχνίδι είναι πάντα εκεί. Τόσοι αντίπαλοι, τόσοι εχθροί, τόσα οργανωμένα σχέδια ανατροπής του ίδιου και της κυβέρνησής του, αποδυναμώθηκαν μέσα σε αυτούς τους έξη μήνες, χάρη στην ψυχραιμία του ίδιου του Τσίπρα. Πολλά μέτωπα, από παντού αμφισβήτηση και πόλεμος, ένα σωρό καινούργια πράγματα που δεν τα μαθαίνει κανείς όσο δεν αποτελεί μέρος της εξουσίας.

«Ναι αλλά μας κόστισε πολύ μέχρι να μάθει – αν έμαθε», λένε θυμωμένοι οι από θέση, συμφέροντα, ιδεολογία, εγωϊσμό, «αντίπαλοι» - όχι μόνο από τον χώρο της πολιτικής. Η χώρα σου λένε είναι διαλυμένη, οι τράπεζες και που μας δίνουνε 60 ευρω τη μέρα (αν υπάρχουν στον λογαριασμό μας), δεν λειτουργούν στην ουσία, είναι σχεδόν κλειστές. Η οικονομία έχει καταρρεύσει. Προβλήματα παντού. Από τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στο Πεδίον του Άρεως ή στην Μυτιλήνη, μέχρι την εντελώς «στεγνή» πια από άποψη ρευστότητας οικονομία μας. Πότε επιτέλους θα κυβερνήσει ο Τσίπρας, ρωτάνε κάποιοι άλλοι, όλο και πιο «φορτωμένοι» - οι τωρινοί «αγανακτισμένοι». Ο ένας αναγκάζεται πια να το κλείσει το μαγαζί του, ο άλλος δεν έχει να πληρώσει, ο τρίτος δεν έχει πληρωθεί, χρωστάει, του χρωστάνε, ο φαύλος κύκλος έχει αγριέψει.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά υπάρχει και το Ευρωπαϊκό πρόβλημα, η Γερμανική Ευρώπη που ισχυροποιείται καθημερινά, το χάσμα μεταξύ της Γερμανίας και των άλλων «εταίρων» μας που συνεχώς διευρύνεται, η επιμονή του Σόιμπλε (και όσων εκφράζει) για ένα  Grexit σε πρώτη ευκαιρία. Να κάτι συγκεκριμένο στο οποίο απέτυχε οικτρά ο Βαρουφάκης, παρασύροντας στην πλάνη της λανθασμένης του εκτίμησης και τον πρωθυπουργό. Ότι η (Γερμανική) Ευρώπη μπλοφάρει. Ότι ένα Grexit θα κόστιζε πολύ ακριβά. Ότι εκείνοι τρέμουνε μη φύγουμε και διαλυθεί η ευρωζώνη (και η Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί). Μας καθυστέρησε και μας κόστισε πολύ ακριβά αυτή η λάθος εκτίμηση και μόλις το συνειδητοποίησε ο Τσίπρας το πόσο στραβά αρμενίζαμε με αυτές τις απόψεις Βαρουφάκη, τον έπαυσε από υπουργό, τον έβγαλε από την κυβέρνηση, τον αντικατέστησε πάνω στους 4 με 5 μήνες της διαπραγμάτευσης. Τι άλλο να κάνει; Να τον στείλει στο απόσπασμα;

Σαν έτοιμος από καιρό ανέλαβε ο ίδιος όλη την ευθύνη, παραδέχτηκε την, προς το παρόν τουλάχιστον, συντριπτική ήττα στο πεδίο της διαπραγμάτευσης και πλήρωσε το κόστος με την ίδια του την υπογραφή κάτω από ένα ακόμα μνημόνιο. Αυτή του η στάση, η απολύτως υπεύθυνη και σοβαρή, εκτιμήθηκε από τους πάντες. Και ο περισσότερος κόσμος που, στο μεταξύ, πάλευε να επιζήσει στην Ελληνική καθημερινότητα, δεν του το «κράτησε» του Τσίπρα γιατί διέκρινε την καθαρότητα των προθέσεών του – και μετράει η καλή πρόθεση, όσο και αν το αμφισβητούν αυτό οι επαγγελματίες αρθρογράφοι των αντιθέτων απόψεων.

Προσωπικά τον Τσίπρα εγώ τον «έχασα» για λίγο πάνω στο δημοψήφισμα. Είναι χαρακτηριστικό πως μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα εκείνου του Σαββάτου προς Κυριακή που μας το ανήγγειλε μόλις προσγειώθηκε στην Ελλάδα αφού είχε εγκαταλείψει την διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες, έγραψα με ενθουσιασμό αυτό το κείμενο με τίτλο «Ευρώ η δραχμή δεν έχει πια καμιά σημασία: Ώρα για Δημοψήφισμα!» το οποίο δυό-τρείς μέρες μετά αν με ρωτούσες δεν θα μπορούσα να σου εξηγήσω πως και γιατί το έγραψα. Μάλλον διέκρινα την ανάγκη του Τσίπρα εκείνη τη στιγμή να ζητήσει με κάποιον τρόπο την συμπαράστασή μας στην απόφαση που ήδη είχε καταλάβει πως θα έπρεπε να πάρει – και γι’ αυτό έσπευσα να του φωνάξω, «Ναι, είμαστε μαζί σου, κάνε το καλύτερο που μπορείς». Συγχρόνως όμως την άλλη μέρα που προσπάθησα να βάλω και λίγη λογική στην όλη υπόθεση, συνειδητοποίησα ότι δεν καταλαβαίνω γιατί κάνουμε δημοψήφισμα – και γι’ αυτό τελικά ψήφισα «ΝΑΙ» θέλοντας να δηλώσω ρεαλιστής στα πρακτικά πράγματα όπως είναι τα οικονομικά ή γεωπολιτικά παιχνίδια εξουσίας. Και λέω πως εκεί τον «έχασα» για λίγο, για λίγες μέρες – μέχρι που επανασυντονίστηκα και θαύμασα την αγωνιστικότητά του εκείνες τις 17 ώρες που, ήξερε πως θα υπογράψει κάτι που δεν το πίστευε, αλλά πολεμούσε να βελτιώσει τους όρους και τις υποχρεώσεις μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Εκείνος, για μένα, ήτανε ο καλύτερός μου Τσίπρας μέχρι σήμερα. Εύκολα θα μπορούσε να οχυρωθεί όπως οι «απέναντι» σύντροφοί του πίσω από την ιδεολογική του καθαρότητα και να αποχωρήσει με ψηλά το κεφάλι, κλείνοντας για πάντα όλες τις πόρτες για συμβιβασμό και συμφωνία. Εύκολα θα μπορούσε να επιστρέψει εδώ «υπερήφανος» και να ταμπουρωθεί στην Κουμουνδούρου παρέα με την Ζωή, τον Παναγιώτη και τον Γιάνη, δηλώνοντας «εγώ το είπα, δεν υπογράφω μνημόνια». Τότε η λάθος εκτίμηση του Βαρουφάκη θα μπορούσε να εξελιχθεί σε Εθνική καταστροφή και πραγματικό έγκλημα. Δεν το έκανε όμως. Με θάρρος αξιοθαύμαστο αποδέχτηκε την ήττα του και υπέγραψε μία ειρηνική συνθήκη, να μπορέσει η χώρα να ξανασταθεί στα πόδια της.

Στην συνέντευξη στον Κώστα Αρβανίτη ξεκαθάρισε πως το ζήτημα της Ζωής Κωνσταντοπούλου (που με είχε τρομάξει είναι η αλήθεια) θα τακτοποιηθεί σε πρώτη ευκαιρία και πώς άμεσα, πολύ σύντομα, χωρίς καθυστέρηση, θα ξεκαθαρίσει τα εσωκομματικά του διαχωρίζοντας και πρακτικά τα χωράφια του από εκείνα που τα διαχειρίζονται «οι της δραχμής».  Εκείνη την νύχτα των 17 ωρών ο πρωθυπουργός διαμόρφωσε ξεκάθαρη άποψη, ρεαλιστική, γενναία και προσγειωμένη, για το τι θα πει ευρωζώνη και τι δραχμή για την Ελλάδα το 2015. Είναι φυσικό λοιπόν να μην νοιώθει πια την ίδια συγγένεια με τους «συντρόφους» εκείνους που καταψηφίζουν την γενναιότητά του να αναλάβει την ευθύνη και διατηρούν την «καθαρότητά» τους, την έδρα τους και την μεγάλη προβολή που τους δίνουν οι «συστημικοί» που, σε αυτή τη στροφή, νοιώθουν ότι μπορούν να τον φάνε τον Τσίπρα με μια μπουκιά και να ξαναπάρουνε το τιμόνι στα χέρια τους.

Για τον Βαρουφάκη δεν είπε (εκτός από κάτι ελάχιστο χωρίς να ρωτηθεί) και δεν ρωτήθηκε. Αυτό ήτανε το αδύνατο σημείο της συνέντευξης. Αλλά όταν έχεις ήδη πει από το γραφείο σου στου Μαξίμου πως ο Γιάνης είναι φίλος και έξυπνος και ικανότατος – αλλά «μπορεί να μην κάνει για πολιτικός», τα έχεις πει όλα. Τι να τον ρωτήσει ο Κώστας και τι να απαντήσει ο ίδιος.

Δεν ξέρω –με έναν περίεργο τρόπο μετά από αυτή την συνέντευξη αισθάνομαι ότι ξαναμπήκε το νερό στο αυλάκι και δεν ανησυχώ.

Η κουβέντα του «Κώστα» με τον «Αλέξη» με καθησύχασε.

Μπράβο και στον Αρβανίτη και στον Τσίπρα.

("Ο Συμβιβασμός" -  Ενα τραγούδι της Ευανθίας Ρεμπούτσικα σε στίχους δικούς μου. Το τραγουδάει ο Γιάννης Κότσιρας και το ρεφραίν λέει: "Ο Συμβιβασμός είναι της αγάπης ζυγαριά / κι ο εγωϊσμός σκέτη μαχαιριἀ". Αφιερωμένο στον πρωθυπουργό μας)

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Low sou έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Κύριε Δαβαράκη " η πορδή σου είναι καί βράζει "

  • 2 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Αφου δεν ηταν μπλοφα οτι το GREXIT το ετρεμαν τοτε γιατί θα δωσουν σε εναν αποδεδειγμένα άτολμο πρωθυπουργο μιας καταχρεωμενης και γεμάτης διαφθορά χώρας 86 δις ευρώ; Ποντάροντας οτι θα κάνει τις μεταρρυθμίσεις και θα εξυγειάνει τοσο την οικονομία του που θα αποπληρώσει;

    Μα αμα μπορούσε ο κ.Τσιπρας να κανει τόσο ριζοσπαστικές τομές και αλλαγές ποιο ευκολο απο να πληρώσει το 2018 χρέη 200% του ΑΕΠ θα ήταν να γυρνοιύσε στη δραχμη τωρα. Ειδικά έχοντας τον Βαρουφάκη στο πλαι του και με οπλο το πόρισμα της επιτροπής της Ζ.Κωνσταντοπουλου για μεγαλη αναδιάρθρωση του χρεους. Την οποία τώρα δεν θα κανει ουτε θα διεκδικησει βέβαια τα 300 δις των Γερμανικών αποζημιώσεων...

loading..