Οι Άνθρωποι της «Πρώτης Σελίδας»

του Τάσου Θεοδωρόπουλου

Ο ΤΑΖ θυμάται μια ιστορία από τα μαθητικά του χρόνια που συνέβαινε πολύ πριν από αυτόν και δε σταμάτησε να επαναλαμβάνεται, σε πολύ μεγαλύτερες κλίμακες, σαν “πολιτικές επιστήμες” και νοοτροπία μιας ολόκληρης χώρας, της οποίας τα “θύματα”, θυμούνται και ξεχνούν με την ίδια ευκολία.

Χρόνια λυκείου. Οργάνωση χορού με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την πενταήμερη. Σουξέ ο χορός κι εγώ μέλος του 15μελούς. Κάποια στιγμή σκάει η ιδέα, να κρατήσουμε ένα ποσό, το ένα τρίτο από αυτά που μαζέψαμε, αφού τα λεφτά έβγαιναν έτσι κι αλλιώς για την εκδρομή, για μας. Δεν ανακαλύψαμε την πυρίτιδα, είχαμε ενημερωθεί από παλιότερους ότι έτσι γίνεται πάντα. Μέσα κι εγώ, ο Τσοχατζόπουλος του 50δραχμου ή κάτι τέτοιο που μου αναλογούσε. Οι παραδόσεις σε αυτόν τον τόπο τηρούνται ευλαβικά από όλους και τις μαθαίνουμε σαν νοοτροπία από τη μικρή μας ηλικία. Έχεις την πολιτική εξουσία; Κρατάς τους άλλους σε άγνοια με πάχνη στα μάτια εφ’ όσον τους εξασφαλίζεις άρτο και θεάματα και σιγά μην μπει κανείς στον κόπο να τα βάλει μαζί σου ή να το ψάξει περισσότερο ειδικά από τη στιγμή που ο πρόεδρος της κυβέρνησης, σόρι του 15μελούς, είναι κάτι σαν το “χρυσό αγόρι”. Ξανθός, τυπάς, με τις γκόμενες να τον γουστάρουν τρελά και ευλυγισία στο διπλό ταμπλό. Και υπόδειγμα συμπεριφοράς για τους καθηγητές και αλάνι κολλητός το απόγευμα με τους πιο αλητόμαγκες. Δεν ήμουν ο πρόεδρος, κατ’ αρχάς γιατί τα μαλλιά μου εκείνη την εποχή τα έβαφα ή μπλε ή κόκκινα.

Ο σπασίκλας, αντικοινωνικός, πλην όμως ιδιοφυΐα (κανονικά) του σχολείου μαθαίνει την απάτη και αρχίζει τους εκβιασμούς για να πάρει κι εκείνος μερτικό: "Ή με χώνετε και μένα στο κόλπο ή πάω και τα καρφώνω όλα". Ηθικό δίδαγμα 1:To να είσαι δημοφιλής όπως ο πρόεδρος, το να είσαι ιδιοφυής όπως το “καρφί”, ή το να είσαι αριστερός ιδεαλιστής, όπως εγώ, δεν σημαίνει ότι την κατάλληλη ώρα, θα αποδειχθείς και ηθικός και δεν θα εκμεταλλευτείς την εξουσία και τα χαρίσματά σου, με όποιον τρόπο εξυπηρετεί τα συμφέροντά σου. Παρά τις απειλές του “καρφιού”, εμείς προχωράμε κανονικά όπως είχαμε συμφωνήσει. Ώρα μαθήματος μέσα στην τάξη και ο ιδιοφυής λαλίστατος ανοίγει το στόμα του και μας δίνει "στεγνά". Προσοχή, όχι γιατί θίχτηκε από την ανηθικότητα και ήθελε να αποκαλύψει την αλήθεια για το κοινό καλό αλλά επειδή δεν πήρε μερτικό. Στα πρώτα 10 λεπτά χρίζεται ήρωας για το θάρρος του. Αλλά έχει πει τη μισή αλήθεια.

Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται απλώς προσπαθεί να γλιτώσει τα χειρότερα και πετάγομαι με αντανακλαστικά αίλουρου, όχι τόσο, τώρα που το σκέφτομαι, για να καλύψω τον πισινό μου, όσο επειδή βρήκα ακόμα πιο ανήθικο από αυτό στο οποίο συμμετείχα, το κίνητρο του “καρφιού” και την ηρωοποίηση του: “Ναι, έγινε κάτι τέτοιο, αλλά δεν τέθηκε σε κίνδυνο η διεξαγωγή της πενταήμερης αφ’ ενός, ρωτήστε τον τάδε (το “καρφί”) το πόσο καιρό γνώριζε τα γεγονότα και το γιατί άργησε τόσο να σας τα εκθέσει. Ή καλύτερα να σας το πω εγώ. Επειδή δεν πήρε κομμάτι από την πίτα”. Κόκαλο ο τύπος, “ναι μεν αλλά”, σε χρόνο μηδέν έγινε πιο ρόμπα από μας.

Συγκαλείται σύσκεψη των καθηγητών στην οποία παραβρεθήκαμε οι “ένοχοι” για να απολογηθούμε. Δεν θυμάμαι πως κύλισε η συζήτηση, θυμάμαι μόνο ότι και εκεί πάλι, ενοχλήθηκα από την υποκρισία των καθηγητών αυτή τη φορά. Που χρησιμοποίησαν ότι κλισέ υπάρχει περί τάξης και ηθικής, με τους μισούς από αυτούς να είναι γνωστά λαμόγια της δημοσιοϋπαλληλικής κοπάνας. αντιμετωπίζοντας το λειτούργημα τους, λες και βρίσκονταν πίσω από γκισέ εφορίας. Ακυρώνουν τη σύσταση του 15μελούς. Οι ίδιοι που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν γι αυτό, ήταν αρνητικοί σε συζητήσεις ουσίας μαζί του, ανέβαλλαν ή μποϊκοτάριζαν τις εκλογικές διαδικασίες και άλλα πολλά.

Μπαίνει ο δαίμονας μέσα μου, σηκώνομαι και τους λέω, “δεν μειώνω το βάρος των ευθυνών μου, ούτε διαφωνώ με την διάλυση του υπάρχοντος 15μελούς και τις νέες εκλογές. Αρκεί να είχατε δείξει τέτοια ζέση σε δεκάδες άλλα ζωτικά για τη λειτουργία του σχολείου ζητήματα, τα οποία δε σας απασχολούν, αρκεί να μπει ο μισθός σας στην ώρα του. Αρκεί η κριτική της ηθικής μου, να προερχόταν από άμεμπτα και με σεβασμό απέναντι στο ρόλο τους άτομα, κι όχι από αναγνώστες της πρώτης σελίδας. Που ξεχνάνε αμέσως ένα σκάνδαλο ή ένα γεγονός, όπως μια ολόκληρη κοινωνία, όταν έρχεται στο 'πρωτοσέλιδο' κάτι πιο φρέσκο, με μνήμη χρυσόψαρου, όπως έχετε αποδείξει πολλάκις σε αυτό το σχολείο εσείς οι ίδιοι. Που βλέπουν το δέντρο αλλά χάνουν το δάσος. Που σαμποτάρουν τις δικές μας διεκδικήσεις αλλά χαρωπά συμμετέχουν σε απεργίες, με μοναδικό στην ουσία αίτημα όχι την βελτίωση των συνθηκών για όλους μας, αλλά την αύξηση του μισθού τους.

Αυτοί είστε και για να σας αποδείξω το πόσο άνθρωποι της 'πρώτης σελίδας' είστε όχι μόνο εσείς, αλλά όλοι μας, πόσο ως άλλοθι χρησιμοποιούμε την 'παρανομία' του άλλου για να καλύψουμε τη δική μας συνενοχή, εφ’ όσον το μισό σχολείο γνώριζε πολύ καλά ότι έχουν 'φαγωθεί' χρήματα, διατηρώ το αναφαίρετο δικαίωμά μου να κατέβω υποψήφιος και στις νέες εκλογές, για να σας αποδείξω αν μη τι άλλο, τη θεωρία μου περί 'πρώτης σελίδας'. Kαι θα σας την αποδείξω επειδή πολύ απλά θα επανεκλεχθώ”. Κόκαλο όλοι στην αίθουσα, όμως και έβαλα υποψηφιότητα και επανεκλέχθηκα.

Ηθικό δίδαγμα 2: Κοίτα τον καθρέφτη σου και βγάλε το συμπέρασμα μόνος σου. Αντέχεις;


***Aκολουθήστε τον ΤΑΖ στο https://www.facebook.com/tazthebuzz