Αμάν Αλέξη...

του Οδυσσέα Ρούσκα

Χώρα του φωτός, χώρα του πολιτισμού, χώρα της γεννήσεως της δημοκρατίας, χώρα της απέραντης φιλοξενίας και του ελπιδοφόρου γαλάζιου, χώρα της αλμύρας και της μυρωδιάς του  νυχτολούλουδου και του ούζου.
Χώρα των μουσικών του Μάνου και του Μίκη.
Χώρα με τα στενά σοκάκια και τα ατελείωτα πλακόστρωτα.
Χώρα με τους καφενέδες του μόχθου και της αλήθειας.
Όλα τα παραπάνω σε έναν άνθρωπο που φέρει το όνομα Σόλων Λέκκας (να δείτε το παρακάτω βίντεο στο τέλος της ανάγνωσης σας).
Μιά κληρονομιά και μια παρακαταθήκη ανεκτίμητη που θα έπρεπε ήδη να διδάσκεται στα σχολεία όλης της γής ως μάθημα πολιτισμού.
Αφανής, σεμνός, ταπεινός, απλός, άνθρωπος, μεγαλωμένος στην «ύπαιθρο της αλήθειας», καλλιτέχνης από ψυχής με συντακτικό καρδιάς, έτσι απλά, γιατί έτσι ήρθε σε αυτήν την ζωή ως άγγελος κάπου εκεί σε μια γωνιά, στην Μυτιλήνη του, στην «δικιά» του Ελλάδα.
Για να μας βροντοφωνάξει «σιωπηλά» εδω είναι Ελλάδα τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω...
Μια λέξη, ΕΛΛΑΔΑ.
Σε μιαν Ελλάδα που δυστυχώς ξεχάσαμε όλοι, για τα μάτια του δήθεν και του εφήμερου λαμπερού.
Σε μιαν Ελλάδα που λυσσομανά από τα σωθικά της για να βρει τον τελικό προορισμό της, για μια θέση ξανά στην ένδοξη πολιτισμική της ιστορία.
Στο πρόσωπο του άραγε δεν καθρεφτίζεται όλη η Ελλάδα;
Εσείς τι λέτε;
Στην φωνή του, δεν είναι όλη η αλήθεια για την φυλή μας;
Στα μάτια του δεν βλέπετε τον Παρθενώνα και τις Καρυάτιδες;
Στην κορμοστασιά του δεν βλέπετε τον έλληνα ήρωα;
Στον χορό του δεν βλέπετε τα καλοκαίρια μας;
Τι απογίναμε αδέρφια τελικά;
Mήπως χρειαζόμαστε και εμείς έναν "Doktor" που λέει και ο Σόλων παρακάτω στο βίντεο,
αφού φωνάξουμε πρώτα ένα μεγάλο αμάν και βγάλουμε όλοι από μέσα μας αυτά που μας τρώνε και δεν μιλάμε;
Γιατί πρέπει να ξαναρχίσουμε να μιλάμε μεταξύ μας.
Να ακουμπάμε ο ένας τον άλλον.
Να κοιταζόμαστε.
Να τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας με αγάπη.
Να κλείσουμε την μαυρίλα και τη μιζέρια σε ένα κουτί και να το στείλουμε στον πάτο της κακιάς μας λήθης.
Πότε θα πιστέψουμε ξανά στον εαυτό μας και την αλήθεια του καθενός και της καθεμιάς;
Πότε θα ελευθερωθούμε από τον «κακό μας τον καιρό»;
Πότε θα ξαναγίνουμε άνθρωποι άραγε;
Και πάμε στο προκείμενο:
Για ποιά πολιτική να μιλήσω, όταν σε αυτή την χώρα δεν υπάρχουν άνθρωποι σαν και τούτον πια;
Mετρημένοι είναι στα δάχτυλα δυστυχώς.
Ένα μεγάλο γιατί παραμένει αίολο.
Ποιός είναι πιο ευτυχισμένος ο κάθε Σόλων Λέκκας η όλοι εμείς που έχουμε κάνει προέκταση του χεριού μας ένα άψυχο και απρόσωπο κινητό τηλέφωνο και ζούμε την άχαρη ζωή μας μέσω αυτού;
Όλοι μας έχουμε πάρει τον δρόμο της ατέρμονης ματαιοδοξίας του ωχαδερφισμού και της εγωϊστικής βλακείας που μας έχουν φυτέψει τεχνηέντως οι εκάστοτε τύραννοι μας.
Ναι έτυχε σε αυτόν τον τυπάκο που λέγεται Αλέξης τούτη την ύστατη ώρα να πάρει την καυτή πατάτα που του έδωσαν πανέξυπνα οι προηγούμενοι πονηροί για να τη σκαπουλάρουν αλώβητοι και να ζητάνε και τα ρέστα μετά.
Και ναι έβαλε τον πανέξυπνο Βαρουφάκη στα οικονομικά της χώρας.
Και καλά έκανε.
Αμπελοφιλοσοφίες, και καφενειακές συζητήσεις στα δελτία των 8 του τίποτα και πουθενά με ξεπερνούν και λυπάμαι για πολλοστή φορά για την κατάντια ορισμένων συμπολιτών μου που ξαφνικά γίνονται όπως πάντα δικαστές και δήμιοι με περίσσεια γλίτσα και άνομα συμφέροντα.
O Βαρουφάκης έκανε αυτό που μπορούσε σύμφωνα με την ψυχοσύνθεση του και τον μοναδικό χαρακτήρα του απλά ο άνθρωπος δεν είναι «πολιτικός».
Όλα τα άλλα περί φυλακής και κλήτευσης και ειδικών δικαστηρίων είναι καραγκιοζιλίκια, βρώμα, δυσωδία, εμετός και περιττώματα, αίσχος και ντροπή, όταν κάποιοι άλλοι που έφεραν την χώρα σε αυτό το κατάντημα εδω και δεκαετίες κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι και ανενόχλητοι και δεν έχουν λογοδοτήσει ούτε μια φορά στην δικαιοσύνη.
Η Ελλάς έχει κυβέρνηση, και ο πρωθυπουργός αποφάσισε να αποσύρει το πουλέν του που ονομάζεται Βαρουφάκης για όποιους δικούς του λόγους.
Δεν θα του πούμε εμείς τι θα κάνει από τη στιγμή που τον επιλέξαμε σε αύτη την φάση να είναι αρχηγός της φυλής μας.
Και στην τελική έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέγονται.
Αλήθεια μήπως κάποιος θέλει να πάει στην θέση του Αλέξη;
Για να σας δω λοιπόν!
Άντε που είστε;
Και ξεκαθαρίζω για πολλοστή φορά πως δεν ανήκω πουθενά και δηλώνω ανένταχτος αριστερός στην σκέψη και την καρδιά και μάλιστα συνεχόμενα ασυμβίβαστος με τίμημα τεράστιο για την έως τώρα ζωή μου, μιά και η αλήθεια η τιμιότητα και το τάλαντο σε αυτή την χώρα ποτέ δεν ήταν ευπρόσδεκτα γιατί χαλάνε τα σχέδια των εκάστοτε φεουδαρχών που νέμονται δεκαετίες τους εγκεφάλους μας.
Και έφτασε η ώρα της κρίσης λοιπόν μετά από 6 μήνες.
Για ποιόν όμως και γιατί;
Που ζούμε τόσα χρόνια με την ανοχή μας όλοι μας ανεξαιρέτως;
Μα φυσικά σε ένα τεράστιο ψέμα και σε μία φούσκα γεμάτη παρακμή, διαφθορά, κιτσαριό, αναξιοκρατία και υπέρμετρο εγώ.
Και πλησιάζει ο καιρός που τούτη η φούσκα επιτέλους πάει να σκάσει με όποιες συνέπειες γιατί οι μαλακίες πληρώνονται πάντα.
Και επαναλαμβάνω όπως και στο προηγούμενο άρθρο μου ότι αν δεν ηρεμήσουμε όλοι μας τούτη τη στιγμή και δεν σκεφτόμαστε νηφάλια οδηγούμεθα μετά βεβαιότητας σε σκοτάδι και μεσαίωνα, και ο νοών-νοήτω.
Αλλοίμονο μας, όλους μας.
Θα είμαστε όλοι υπόλογοι στις επόμενες γενιές, όπως τώρα είναι οι προηγούμενες για το τωρινό κατάντημα μας.
Αφήστε λοιπόν αυτή την φορά τον «Κολοκοτρώνη» ήσυχο.
Πάλι στο μπουντρούμι η Ελλάδα;
Πάλι τα ίδια;
Αγάπη, ενότητα, αλληλεγγύη, παιδεία, πολιτισμός, αξιοπρέπεια, αλήθεια.
Αυτά πρέπει να ψάξουμε να βρούμε σύντομα αν θέλουμε να πάμε προς το φώς ξανά.
Έχουμε αργήσει αδέρφια.
Πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνουμε επιτέλους.
Δεν βαρεθήκατε;
ΑΜΑΝ,ΑΜΑΝ......

μετά τιμής
Ρούσκας Οδυσσεύς
Τραγουδοποιός 

Αθήνα,29/07/2015,Ελλάδα