Ποιο ΟΧΙ δεν είπαν οι Έλληνες

του Γιώργου Θωμαϊδη

Τα 2/3 όσων ψήφισαν όχι, είναι κατά της ρήξης «εδώ και τώρα».

1. Το Δημοψήφισμα, όπως είναι γνωστό πλέον, προκηρύχθηκε με στόχο να γίνει μέσο διαπραγμάτευσης. Όποια και εάν ήταν η απάντηση, θα αξιοποιούνταν από την κυβέρνηση για την άμυνα της χώρας. Είναι γνωστό ότι πολλοί (και ο γράφων) ήταν κατά του δημοψηφίσματος τη δεδομένη στιγμή και με κλειστές τις τράπεζες (αν και ψήφισα ΟΧΙ) και ότι ο πρωθυπουργός, είχε εξαιρετικά μεγάλο προβληματισμό και πολλές σκέψεις σχετικά με το αποτέλεσμα.

2. Το 62% του ΟΧΙ δημιούργησε πολλές δυναμικές. Μία ήταν η επίταση του ρήγματος μέσα στην Ευρώπη, επειδή η γερμανική ομάδα περιφρόνησε το αποτέλεσμα του και επειδή τα γαλλικά και ιταλικά συμφέροντα είναι πού ισχυρά για να αφεθούν στη Γερμανία. Μία άλλη ήταν το γεγονός πως, παρά την εξαιρετικά κακή συμφωνία, η διάσταση ανάμεσα στο λαό και στην τελική συμφωνία, δημιουργεί ήδη τάσεις να χαλαρώσουν τα μέτρα. Επιπλέον, το πακέτο 50 δις ιδιωτικοποιήσεων, δεδομένου του ότι δεν υπάρχει αυτός ο δημόσιος πλούτος στη χώρα για πώληση, είναι εν πολλοίς συμβολικό και μπορεί να «αγγιχθεί» απλά μόνο με μακροπρόθεσμες μισθώσεις, στις οποίες μπορεί να συμμετέχει και το κράτος.

3. Οι ψηφοφόροι του ΟΧΙ δεν ψήφισαν έξοδο από το ευρώ. Μόνο το 19% των πολιτών είναι υπέρ της εξόδου από το ευρώ άμεσα και άνευ προσπάθειας για περαιτέρω συνδιαλλαγή με τους δανειστές. Αν το 19% αφαιρεθεί από το 62%, μένει ένα 42% υπέρ και του ΟΧΙ και υπέρ του Ευρώ. Αυτό το 42% είναι μεγαλύτερο και από το 19% που είναι υπέρ του Grexit και από το 38% που είναι υπέρ του ΝΑΙ. Αν μάλιστα δεχτούμε πως το πάρα πολύ μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΝΑΙ (όλοι σχεδόν υπέρ του ευρώ) ήθελαν να ψηφίσουν κατά των μέτρων αλλά φοβήθηκαν, τότε το 42% των ψηφοφόρων που ψήφισαν ΟΧΙ αλλά είναι υπέρ του ευρώ, εκφράζει την κύρια κατά βάθος τάση της κοινωνίας. Επίσης, το πολύ που μπορεί να ειπωθεί για αυτό το 42%, είναι ότι αν και υπέρ του ευρώ, δεν θα κάνει ¨κάθε θυσία¨ για το ευρώ, αλλά –προφανώς- επιθυμεί οργάνωση και τάξη σε κάθε οικονομική πολιτική: Αυτό, είναι το κύριο μήνυμα του δημοψηφίσματος.

4. Με βάση τα παραπάνω, όλοι όσοι επιχειρούν να εμφανίσουν το ΟΧΙ του πληθυσμού στο δημοψήφισμα, ως ΟΧΙ στο ευρώ εδώ και τώρα, διαπράττουν διπλό πολιτικό σφάλμα: 1. Εμφανίζουν τη δική τους, ανοργάνωτη και πολλαπλά διαψευδόμενη από τα πρακτικά δεδομένα ανάλυση, ως άποψη του 62% των πολιτών και 2. Παραβλέπουν, για ακόμη μια φορά τους αριθμούς. Το ερώτημα είναι, γιατί άνθρωποι απολύτως λογικοί, έστω και με ένα βαθμό προσωπικού ιδεολογικού χρωματισμού των πραγμάτων, παραβλέπουν τόσο πολύ τα επιστημονικά δεδομένα; Η απάντηση, είναι βαθιά ψυχολογική και ανθρώπινη (όχι παθολογική), και αναλύεται κατανοητά από όλους (με λίγα αγγλικά) στο αρθρο αυτό στο οποίο θα μεταφερθείτε με ένα κλίκ.

Γνωρίζοντας όμως ότι υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στα θέλω μας και στην πραγματικότητα, μπορούμε να αξιοποιήσουμε την εφευρετικότητά μας, για να αξιοποιήσουμε την πραγματικότητα, και όχι να πάμε ενάντια στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα, μπορεί, η ομάδα που στηρίζει τη "ρήξη εδώ και τώρα", να στηρίξει τη ρήξη με την αναξιοκρατία, με την κοινωνική αδικία, με το πελατειακό σύστημα, με την υπανάπτυξη, με την άρνηση στην καινοτομία, με την καταδίωξη της συλλογικής και της καλής ιδιωτικής οικονομίας, με τη διαφθορά, με τη διαπλοκή, με τη φοροδιαφυγή ειδικά από το μέσο επίπεδο και πάνω και δράση κατά των δυσκολιών των πολύτεκνων εργαζόμενων μητέρων, υπέρ των ασθενών και των περιθωριοποιημένων. Και να στηρίξει, όπως έχει προταθεί ξανά και ξανά, ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης στα σχολεία, όπου θα προωθείται η εντιμότητα, θα υπογραμμίζεται η αναγνώριση της αξίας κάθε ατόμου και όχι η ισοπέδωση, όπου οι εκπαιδευτικοί θα εκπαιδεύονται σωστά και θα δημιουργούν σε ένα σχολείο με ποιότητα. Αυτά, άλλωστε, θα ήταν η μεγαλύτερη –και διαρκέστερη- επανάσταση.

Γιώργος Θωμαϊδης
Ειδικευόμενος Ψυχίατρος
Θεσσαλονίκη.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η Αλέξανδρος Raskolnick έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Με βρίσκετε σύμφωνο, αλλά περισσότερο δικαίως και λιγότερο αδίκως, αυτοί με τη βαθιά ψυχολογική και ανθρώπινη ( όχι παθολογική ) αντίδραση, αμφισβητούν τους δημο(σ)κόπους και τον βασικό σας ισχυρισμό, ότι μόνο ένας στους πέντε είναι σήμερα υπέρ της εξόδου από τη ζώνη του ευρώ.

    Έτσι, μιας και το πήραμε που το πήραμε πια το κολάι με τα δημοψηφίσματα, δεν χάνουμε τίποτα να στήσουμε στα πεταχτά άλλη μια φορά τις κάλπες για να διαπιστώσουμε αν ψεύδονται οι δημο(σ)κόποι που ισχυρίζονται ακόμα και σήμερα που έχουν πέσει οι μάσκες της ευρω-μαφίας, ότι σχεδόν το 80% εξ ημών, επιμένουμε, στην παρούσα φάση, στην παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ. Θα μας έκανε καλό να ξέρομε αν αυτό το δημοσκοπικό εύρημα είναι αληθινό ή ψεύτικο: το κέρδος θα ήταν σημαντικό διότι με την αποσαφήνιση αυτού του θέματος, θα έκλειναν πολλά στόματα, ώστε να κάνουμε, επιτέλους, ένα βήμα παρακάτω, αντί για να τρωγόμαστε επί ανύπαρκτου ζητήματος.

  • 2 Ο/Η Γιώργος Γεωργόπουλος έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Τα σημεία 1, 2 και 3 (και συνεπώς και το 4 που προκύπτει από αυτά) είναι είτε ψευδή είτε αυθαίρετα.

    Το δημοψήφισμα ΔΕΝ έγινε για να γίνει μέσο διαπραγμάτευσης. Ίσα ίσα, έγινε για να προκύψει ένα ασαφές αποτέλεσμα και έτσι τη βγάλει καθαρή ή “να την κάνει” αξιοπρεπώς ο Τσίπρας. Πέραν της εμφανέστατης κακομοιριάς στο πρόσωπο του το βράδυ του ΟΧΙ, υπήρξε μέσα στην βδομάδα του δημοψηφίσματος και η γνωστή ύστατη πρόταση συμβιβασμού στην οποία υπέκυπτε στις απαιτήσεις του ιερατείου αν του παραχωρούσαν κάνα δυο φύλλα συκής.

    Στην κατάσταση που είναι οι Έλληνες σήμερα η έννοια “χαλάρωση των μέτρων” ισοδυναμεί με “επιλογή είδους σχοινιού για την αγχόνη”. Το κρέμασμα παραμένει. Πλούτος υπάρχει. Είναι, πέραν όλων των άλλων, η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων. Εξ' ου και ο νέος κώδικας πολιτικής δικονομίας.

    Όσον αφορά στο 19% - ρώτα και τον μπάρμπα μου τον ψεύτη, αυτοί όλοι δεν λέγανε πριν το δημοψήφισμα ότι “έτσι και ψηφίσετε ΟΧΙ θα μας βγάλουν από το ευρώ”;

    Ο κόσμος μαζικά δεν αποφασίζει πάντα βάσει “ωρίμου σκέψεως”. Ειδικά αν του πατήσεις τον κάλο, οπότε μπορεί και να σου πει “ναι ρε, και βγάλε με άμα λάχει να ουμ”. Βάζει δηλαδή πρώτη την αξιοπρέπεια του. Δεν τα προβλέπει αυτά η ψυχιατρική;

    Προσωπικά εγώ συμφωνώ με τον Raskonlick. Μάλιστα θα πρότεινα το ερώτημα να τεθεί ως εξής:

    Τι προτιμάτε παιδιά;

    Α. Ευρώ με μνημόνια, ή

    Β. Δραχμή χωρίς μνημόνια;

    Και τότε θα δούμε.

loading..