Ημερολόγιο Λονδίνου

της Αθηνάς Τζολάκη

Πώς πάτε στην Ελλάδα με ρωτάει η γειτόνισσα, We are at each others throat της απαντώ με δυσθυμία, δηλαδή σκοτωνόμαστε, κρίμα σκέφτομαι και ξεκινώ μια σειρά από  πικρές σκέψεις. Όμως ας τα πούμε την επόμενη φορά αυτά, επιτρέψτε μου σήμερα να  ξεφύγουμε και να μιλήσουμε λίγο για το Λονδίνο.

Η σχέση μου με το Λονδίνο είναι ας πούμε καρμική, ξεπηδάει στην ζωή μου ανά τακτά χρονικά διαστήματα και είναι αυτό που λένε  Love and Hate  Relationship, αλλά πολύ περισσότερο Love. Συναντηθήκαμε πρώτη φορά το 62 και το κυριότερο που θυμάμαι από τότε είναι μια κόκκινη μπάλα, μια άσπρη φλοκάτη σε Ελληνική πανσιόν, ένα λιλιπούτειο  κατάστημα σε έναν ήσυχο δρόμο που πουλούσε γυναικείες κάλτσες και μόλις έμπαινες μέσα χτυπούσε ένα καμπανάκι  προσαρμοσμένο πάνω στην πόρτα και τέλος τα ρεστοράν σελφ- σέρβις τα Lyons  με τους πουρέδες και τα μπιζέλια τόσο τυπικά αγγλικά όσο και oι ταινίες του Arthur Rank. Αυτά για ανεξερεύνητους λόγους συγκράτησε η τότε τετράχρονη μνήμη μου. Από τότε έχουν γίνει πάρα πολλά, εγώ και το Λονδίνο έχουμε αλλάξει, προς το καλύτερο νομίζω, και παρά τους καβγάδες  αγαπιόμαστε ακόμα.

Καλοκαίρι και πας Λονδίνο; Αυτό το ακούω συχνά τα τελευταία χρόνια και η απάντησή μου είναι γιατί όχι, έχει τα  καλά και όταν έχω κέφι  λέω και για τα όμορφα τριαντάφυλλα των πάρκων που πλαισιώνονται από ένα υγρό  πράσινο, τις ανεμοδαρμένες παπαρούνες δίπλα στις λεβάντες, τον παλμό της μητρόπολης, μια βόλτα στις όχθες του Τάμεση , πικ-νικ παλιότερα με τα παιδιά, μια εκδρομή στην εξοχή με τα σύννεφα σαν  κόπιες αυτών στους πίνακες του Κόνσταμπλ, εξαιρετικές θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις τέχνης, βόλτες στα μουσεία. Εξάλλου μια και δεν μένω μόνιμα εδώ έχω και την ματιά του κάπως τουρίστα που βλέπει με ενδιαφέρον διάφορα κλισέ.

Μια ωραία βόλτα  έκανα σήμερα,  στο  Royal Academy of the Arts, στην έκθεση  για τον Αμερικανό  καλλιτέχνη Τζόζεφ Κορνέλλ  (Joseph Cornell 1903-1972), έναν ταξιδευτή που δεν ταξίδεψε ποτέ. Δεν τον ήξερα η αλήθεια είναι, αν και είναι πολύ γνωστός, αλλά κάτι ο τίτλος της έκθεσης που ήταν Wanderlust (πόθος για περιπλάνηση) κάτι το πόστερ της έκθεσης που κάτι μου θύμιζε αόριστα χωρίς να ξέρω τι, με έπεισαν να πάω. Να λοιπόν μερικά  θαυμαστά και ενδιαφέροντα που έμαθα και είδα: Για την τέχνη του Κορνέλ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις γλυπτική, σουρεαλισμός,  απτή ποίηση, κολλάζ, κατασκευές. Τα περίφημα κουτιά του έχουν ένα απόηχο από τα Wunderkammer του 16ου  αιώνα (κατασκευές κουτιά σαν βιτρίνες με ταξινομημένες  συλλογές από διάφορα είδη)  Στα 69 χρόνια της ζωής του ο Κορνέλ δεν βγήκε από τα όρια της γενέτειρας του και εκτός από κάποιες διακοπές σαν παιδί στο Μέϊν και ένα διάστημα  σε κολέγιο στην Μασαχουσέτη δεν επιχείρησε να βγει  από την πολιτεία της Νέας Υόρκης, κι όμως η γνώση του για τον κόσμο ήταν αξιοσημείωτη.  Ο Κορνέλ ήταν αυτοδίδακτος, δούλευε τις ελεύθερες ώρες του στο υπόγειο του σπιτιού του με ετερόκλητα  υλικά που μάζευε από διάφορα μέρη στα διαλείμματα της δουλειάς του. Όταν  μπορούσε πια να ταξιδέψει στην Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 50, αρνήθηκε, προτίμησε να την φαντάζεται από μακριά. Ιδιαίτερη περίπτωση ποιητή που δημιουργούσε μικρά ονειρικά σύμπαντα και μερικά από αυτά με αναφορές σε τόπους που δεν γνώρισε ποτέ.

Καθώς έβγαινα από την έκθεση σκεφτόμουν τι θα έβαζα εγώ σε κάποιο παρόμοιο κουτί βιτρίνα, ίσως μια κόκκινη μπάλα, ένα κομμάτι άσπρη φλοκάτη, ένα ζευγάρι μεταξωτές κάλτσες και ένα καμπανάκι;

Αυτά από το Λονδίνο, σας χαιρετώ και στο επανειδείν με περισσότερη   και   δυστυχώς καθόλου ποιητική ελληνική πραγματικότητα.