Η μπάλα στον Τσίπρα

του Άρη Δαβαράκη

Δεν ξέρω γιατί δεν θέλω να γράψω για τον Βαρουφάκη. Δεν θέλω. Δοκίμασα αμέτρητες φορές τις τελευταίες μέρες και μετά από δυό φράσεις, delete. Είναι κάποιες εβδομάδες  ήδη που οι εξελίξεις στην πολιτική μας ζωή (που κυριολεκτικά με συνεπήραν για ένα μεγάλο διάστημα) με χαλάνε. Το μόνο που δεν αλλάζει (διότι η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει) είναι η ματιά με την οποίαν μπορώ να δω τον Αλέξη Τσίπρα. Απέναντί του το βλέμμα μου δεν έχει υποστεί ίχνος φθοράς. Αλλά όλο το υπόλοιπο σκηνικό, εκτός εξαιρέσεων, όχι μόνο δεν με αφορά πια αλλά με ενοχλεί κιόλας. Εξαντληθήκανε και οι «αριστερισμοί» σε αστειότητες όπως «επαναπροσλαμβάνουμε τις καθαρίστριες» και «ξανανοίγουμε την ΕΡΤ» - και, βέβαια, δεν μπόρεσαν να πάνε παραπέρα. Παραπέρα είναι η γιγαντιαία ανεργία μας, το μεταναστευτικό, η δημόσια υγεία, το ασφαλιστικό, το συνταξιοδοτικό, η παιδεία, οι κάτω από το όριο της φτώχειας αγωνιζόμενοι συνάνθρωποί μας, η μέρα με τη μέρα επιμόρφωσή μας σε ζητήματα που αφορούν την σχέση μας σαν ζωντανά, πνευματικά πλάσματα, με τον πλανήτη που μας φιλοξενεί και το οικοσύστημα που ακόμα βαστάει τα κεραμίδια πάνω από τα κεφάλια μας – ενώ θα έπρεπε ήδη να έχει πέσει το ταβάνι να μας πλακώσει, τέτοιοι άθλιοι και φαφλατάδες, βρώμικοι και ανεξέλεγκτοι καταναλωτές που έχουμε καταντήσει.

Δεν είναι λοιπόν ο Βαρουφάκης το πρόβλημά μου. Ούτε αυτοί που δεν ψηφίζουνε την ίδια την κυβέρνησή τους ούτε οι άλλοι που, με ένα αποφασιστικό μακροβούτι στον ρεαλισμό, γίνανε (όχι δίχως κόπο βέβαια) μνημονιακοί και αναγνωρίζουν τώρα πως χωρίς συμβιβασμούς δεν προχωράει τίποτα. Όλα αυτά ζωή είναι και την ζούμε και κυλάει το ποταμάκι και ξεχνιέται το ένα γεγονός κι’ έρχεται το επόμενο.

Εκείνο που με ανησυχεί είναι πως δεν αποφασίζει ο μόνος σύγχρονος Έλληνας  που μπορεί να το κάνει, να  βροντοφωνάξει αποφασιστικά «αδέρφια σηκώστε τα μανίκια, έχουμε πάλι πολλή δουλειά» και συνομιλώντας σεμνά και ταπεινά με όλους τους ηγέτες στην Γή, καλούς και κακούς και ημίτρελλους, να εδραιώσει ακόμα πιο βαθειά την θέση μας μέσα στην Ευρωπαϊκή οικογένεια στην οποία ανήκουμε -  ακόμα και δια της εις άτοπον απαγωγής αν το κοιτάξεις. Διότι είναι σαφές πως ΔΕΝ ανήκουμε πουθενά αλλού – και είναι επίσης σαφές πως δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μόνοι μας μέσα σε μια οικονομία παγκοσμιοποιημένη σε τέτοιο βαθμό ώστε να βάζεις την πλαστική σου κάρτα σε ένα ΑΤΜ στου Νείλου τ’ αμμοχώραφα (το έχω δοκιμάσει σ’ ένα χωριουδάκι πηγαίνοντας με την φελούκα από το Λούξορ στο Ασουάν) και να βγαίνει χρήμα από την τράπεζά σου στην Ισλανδία, την Νότιο Καρολίνα ή την αγία Πετρούπολη.

Η συμμετέχουμε λοιπόν σε αυτό το πακέτο, οπότε στρώνουμε τον κώλο μας κάτω και προχωράμε σε ριζικές μεταρρυθμίσεις (και στοχαστικές προσαρμογές) αποφασιστικά και χωρίς γκρίνιες, ή επιλέγουμε μιαν Ελλάδα – τι Ελλάδα; Κάθομαι δέκα λεπτά σχεδόν μπροστά στο πληκτρολόγιο και δεν βρίσκω λόγια να συνεχίσω. Πως θα είναι η Ελλάδα που θέλει ο Λαφαζάνης ή ο Λαπαβίτσας, ο Βαρουφάκης ή η Ζωή Κωνσταντοπούλου; Δεν υπάρχει αυτό. Δεν υπάρχει εναλλακτική. There is no alternative. Μονόδρομος είναι η Ευρώπη. Σ’ αυτήν την πολυκατοικία είναι χτισμένο το δια-μέρισμα μας. Δεν μεταφέρεται ούτε στην Βομβάη, ούτε στη Σαγκάη, ούτε στον Κρόνο.

Ο Τσίπρας πρέπει σήμερα κιόλας να τολμήσει να γκρεμίσει όλες τις αυταπάτες, να χωρίσει από τους κολλημένους σε ιδεοληψίες «συντρόφους» του και να μπει μπροστά για να κάνει τον 21ο αιώνα ότι έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τον 20ο : Restart.

Όλα τα άλλα είναι χάσιμο χρόνου.

 

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Σχόλια

  • 1 Ο/Η ΞΕΝΟΦΩΝ ΙΣΑΡΗΣ έγραψε: (πριν 1 έτος)

    Το πρόβλημα δεν είναι τα μνημόνια. Οποιοσδηποτε δάνειζε 86 δις ευρώ σε μια τόσο προβληματικπη επιχείρηση οσο "Η Ελλας" θα ζητουσε πολλες εγγυήσεις και θα έβαζε πολλούς όρους. Το προβλημα έιναι ότι

    1) Οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν εκαναν τις μεταρρυθμίσεις-όρους που απαιτούσαν οι δανειστες οποτε τα προβλήματα παρέμειναν
    2) Αντί για μεταςρρυθμίσεις που θα εξυγείαιναν την οικονομία καταλήστευσαν τα εισοδήματα σαν ισοδυναμα μέτρα αποπληρωμής των τεράστιων δανείων.
    3) Τα δάνεια ήταν παρανόμως και τεραστίως παραφουσκωμένα οπότε παρά την καταλήστευση του κοσμου η οικονομία κατέρρευσε εντελως
    4) Αντί όμως να ρυθμιστεί το παράνομο χρέος, και να γινουν αμέσως οι μεταρρυθμίσεις ο κ. Τσιπρας κατευθύνεται στα χνάρια των προκατόχων του, κι αλλα δηλαδή ισοδύναμα αντιλαικά μέτρα.

loading..