Το Φωτεινό Μονοπάτι

του Άρη Δαβαράκη

Η πόλη είναι κούραση – ακόμα και αν δεν κάνεις τίποτα. Είναι φορτωμένη. Θυμωμένη. Νευρική. Προσωπικά με εξοντώνει. Ξυπνάω λες και κουβαλάω τον Λυκαβηττό στην καμπούρα μου. Μου έτυχε κιόλας φέτος να απολαμβάνω από την 11η  Απριλίου (μεγάλο Σάββατο) σχεδόν συνεχώς την φύση, την (πολλή ) εργασία, τον ύπνο και το ξύπνημα δίπλα στη θάλασσα. Κυκλάδες και Σαρωνικός, Σαρωνικός και Κυκλάδες. Πιο συγκεκριμένα Ανάσταση στην πλατεία Αγίας Κυριακής στη Μύκονο, Πάσχα και Δευτέρα του Πάσχα ξυπόλυτος στην αμμουδιά της «Παράγκας» χωρίς ξαπλώστρες και τουμπου-τούμπου Ζα, μετά Σαρωνικός, πολύ κολύμπι και πολλή δουλειά, Τήνος πήγαινε-έλα στο αγαπημένο μου Golden Beach, στον Ηλία και τον Νίκο Σουράνη και τις οικογένειές τους, πάλι Σαρωνικός, όλη μέρα με μαγιό και πολύ γαλάζιο παντού, ουρανός και πέλαγος, μια βδομάδα σχεδόν στην Παλιά Επίδαυρο με τις παιδικές μου φιλενάδες – ας μην συνεχίσω καλύτερα γιατί θα με ματιάσετε. Και με το δίκιο σας.  

Ήμουν πολύ τυχερός φέτος. Ούτε μια μέρα δεν σταμάτησα να δουλεύω τουλάχιστον οχτάωρο (και «νάχω το νου μου» τις υπόλοιπες ώρες) για να κρατηθεί ζωντανό toportal.gr. Αλλά άμα μπορείς να το σκάσεις για μια ώρα, να πέσεις στη θάλασσα και να κουβεντιάσεις μαζί της ελεύθερα  ανακουφίζοντας συγχρόνως σώμα και ψυχή, η δουλειά δεν είναι πρόβλημα.

Η δουλειά αρχίζει να μεταμορφώνεται σε πρόβλημα όταν γίνεται κάτω από συνθήκες «νέφους», συνθήκες ψυχικής, σωματικής και πνευματικής «μόλυνσης». Κακά τα ψέματα, η ζωή στις ασφάλτους και το αλύπητο οικονομικό κυνήγι της επιβίωσης κάτω από συνθήκες Blade Runner (χωρίς βέβαια την εξαίσια μουσική και την παρηγοριά της επιστημονικής φαντασίας), είναι αρρώστια που δεν γίνεται καλά. Είναι μια συνθήκη ζωής που ουρλιάζει πως είναι αδιέξοδη και με κάθε τρόπο μας προτρέπει να πηδήξουμε απ’ το τραίνο όσο είναι ακόμα καιρός – αλλά δεν είναι εύκολο ν’ αλλάξεις ζωή («έχει κι’ η λάσπη ηδονή»)  ενώ όλα «τρέχουν», υποχρεώσεις, τρόϊκες, ανεργία, υποβάθμιση, ζητήματα επιβίωσης της ίδιας της Ελλάδας, της πατρίδας σου. Και τρώγεσαι μερόνυχτα αν θα ψηφίσεις ΝΑΙ ή ΟΧΙ σε ένα ανύπαρκτο ερώτημα – για να είσαι καλά με την συνείδησή σου. Και περιμένεις την εξάμηνη εκκαθάριση της ΑΕΠΙ για να δώσεις τα νοίκια που χρωστάς, και την Δευτέρα που πάς στον Παράδεισο (Αμαρουσίου βέβαια) και παίρνεις την επιταγή, οι τράπεζες είναι όλες κλειστές για πρώτη φορά στα 62 χρόνια της διαδρομής σου στον πλανήτη γιατί το βραχυκύκλωμα με τους εταίρους και δανειστές μας με αφορμή το δημοψήφισμα οδήγησε τα πράγματα στα άκρα.

Την Παρασκευή κλείνω τα 62 μου χρόνια. Χαίρομαι που κατάφερα να φτάσω μέχρι αυτή την ηλικία και ας ήτανε τα δύσκολα πολλά και, κάποιες στιγμές, μου μοιάζανε όλα αδιέξοδα. Τώρα πια μπορώ να δω καθαρά πόσο στραβά αρμενίζουμε – και ή «κρίση» με βοήθησε σ’ αυτό, απογύμνωσε την πραγματικότητα, την ξεκαθάρισε. Η δική μου ανάγνωση του παρόντος, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλον τον πλανήτη, μου δίνει να καταλάβω πως η ανθρωπότητα κλείνει τις τελευταίες δεκαετίες άλλον έναν μεγάλο ιστορικό κύκλο. Η σκέψη αυτή με γεμίζει χαρά – για τις επόμενες γενιές. Προς το παρόν όμως, ενώ ήδη ζούμε το χτικιό του παρελθόντος κόσμου που σπαρταράει απελπισμένα στα τελευταία του, είμαστε ακόμα δέσμιοί του. Η καινούργια μέρα δεν έχει ακόμα ξημερώσει και το πιο βαθύ σκοτάδι προηγείται πάντα της αυγής, της νέας ανατολής.

Την Παρασκευή το αργότερο θα το έχω ξαναβάλει στα πόδια ώστε η 1η του Αυγούστου να με βρει εκεί που η αληθινή ζωή, η φυσική ζωή, η συντονισμένη με τους σφυγμούς του σύμπαντος που μας κρατάνε ζωντανούς για μιαν ακόμα μέρα, νοιώθεται, πάλλεται, ευωδιάζει. Δεν ξέρω ποιος θα λύσει τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και το τρομαχτικό βραχυκύκλωμα της ανθρωπότητας μετά την «χρηματοοικονομική» εμπειρία της που την οδηγεί στην θυσία εκατομμυρίων  ανθρώπων χάριν της δημοσιονομικής πειθαρχίας – και των «λογαριασμών» που πρέπει να ισοσκελίζονται και να είναι πάντα λογιστικά άψογοι – αφού οι λογαριασμοί είναι, βέβαια, απείρως σημαντικότεροι, επίσημα τώρα πια, από τους ανθρώπους.

Δεν υπάρχει πια χρόνος. Η ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργεί, να είναι χρήσιμος, να παράγει, να παρατηρεί τη ζωή του και να σκέφτεται, είναι πάνω από όλα.

Και αυτό μπορούμε να το κάνουμε ότι και να συμβεί. Το ουσιώδες και το φωτεινό  μονοπάτι είναι στο χέρι μας. Είναι υποχρέωσή μας και ένδειξη ευγνωμοσύνης στο οικοσύστημα που μας κρατάει όρθιους και σε ολόκληρο το σύμπαν που μας περιλαμβάνει. Δεν χρειάζονται «λεφτά» γι’ αυτό.

Που σημαίνει, άμα το καλοσκεφτείς, πως η αληθινή ζωή είναι προσωπική ευθύνη του καθενός μας.

Γυρνάμε σελίδα  και προχωράμε.