Στην Μικρή Πλατεία

του Οδυσσέα Ρούσκα

Τι να πρωτοθυμηθείς από τούτη την μικρή πλατεία που ονομάζεται Ελλάς;

Τον άμοιρο Κολοκοτρώνη που η πλατεία τον έστειλε στο μπουντρούμι του Παλαμηδίου;
Τον καψερό τον Καποδίστρια που τον έφαγε λάχανο πάλι η ίδια πλατεία στα σοκάκια του Ναυπλίου;
Στον εμφύλιο σπαραγμό τούτης της πλατείας μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο για την μοιρασιά της;
Τι εξοργιστικός λαός που είμαστε ώρες ώρες!
Τι αγνώμων και επιπόλαιος αλήθεια.
Ποτέ δεν μαθαίνουμε μάλλον από τα λάθη μας και έχουμε ροπή να τα επαναλαμβάνουμε ασταμάτητα πάντα σε αυτήν την πλατεία.
Πότε θα καταλάβουμε πως ζούμε στο 2015 και όχι στο 1940;
Πότε θα σταματήσουμε να ασχολούμεθα με ιδεολογίες και ιδεοληψίες γραμμένες σε 10 φύλλα χαρτί απέ κάποιους «στοχαστές» αλλοτινών εποχών;
Είδατε εσείς στο διάβα της ιστορίας έως τώρα, σε αυτήν την πλατεία να εφαρμόζεται κάτι πιστά στην πράξη απέ οποιαδήποτε ιδεολογία, που έγραψαν κάποιοι πριν δεκαετίες ολόκληρες, και έχουμε βάλει τα βιβλία τους ως βάση κάτω από την τηλεόραση μας για να τη σηκώσουμε πιο ψηλά στο έπιπλο του σαλονιού μας, έτσι ώστε να βλέπουμε τα μαύρα μας τα χάλια καλύτερα, και να παραγγέλνουμε αμερικάνικο junk food;
Και πως στο καλό μπορεί να συμβαδίσει ας πούμε ο μαρξισμός και η έννοια της κοινοκτημοσύνης, με το iphone και το check in στο facebooκ η με φωτογραφίες μας στο instagram που διαφημίζουμε το κοινωνικό μας status σε πορνό στάσεις;
Πως μπορεί να πάψει να υπάρχει καπιταλισμός και καταναλωτισμός υλικός, από την στιγμή που όλοι μας συνειδητά η ασυνείδητα έχουμε εθιστεί στην νέα τάξη πραγμάτων με ακατάσχετο νεοφιλελευθερισμό και «παρτακισμό»;
Κάποιες στιγμές λοιπόν αυτή η πλατεία είχε όμορφα πλατάνια και πηγές που έτρεχαν άπλετο πολιτισμό και ανθρωπιά.
Και μόλις πλησίαζε στο απόλυτο, δηλαδή τον ανθρωποκεντρισμό, τσουπ και πάλι πίσω στα σκατά γιατί κάποιος οι κάποιοι τα έκαναν γυαλιά καρφιά στην πλατεία, λόγω της γνωστής παθογένειας της φυλής μας που είναι η απαιδευσιά.
Αριστερά, δεξιά, κέντρο, κεντροδεξιά, κεντροαριστερά, συνδικαλισμός, ανένταχτοι, ακροαριστεροί, και χέσε μέσα Πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι που λέει και ο θυμόσοφος λαός μας.
(Στα παραπάνω προφανώς δεν αναφέρω ακροδεξιούς διότι αντιπροσωπεύουν την ύψιστη μορφή ρατσισμού, σκότους, ναζισμού, φασισμού και εμετού και σε μια υγιή κοινωνία που αναζητά τα ύψιστα αγαθά όπως την αγάπη τον πολιτισμό και την αλήθεια δεν έχουν καμία θέση η λόγο ύπαρξης, πρέπει να «αποσιωπούνται» με συνοπτικές διαδικασίες)
Τελικά οι ζωές μας πρέπει να ανήκουν κάπου σε όλα αυτά τα παραπάνω;
Πρέπει δηλαδή πάντα να μοιράζουμε την πλατεία σε κονάκια και φέουδα;
Γιατί έστω για μια φορά δεν καθόμαστε όλοι μαζί στην πλατεία να πιούμε κάνα αφέψημα και να τα πούμε;
Και να τα ξαναπούμε.
Και να τα λέμε ασταμάτητα μέχρι να βρούμε αυτό που θέλουμε όλοι από κοινού, για να γίνει η πλατεία κουφέτο και να γουστάρουμε όλοι.
Πότε θα μάθουμε επίσης να σταματάμε αυτό που επικροτούμε και πιστεύουμε μετά από λίγο να το φτύνουμε και να το σταυρώνουμε;
Μην αυταπατώμεθα κυρίες και κύριοι λοιπόν,
εάν δεν συντρίψουμε από μόνοι μας και ο καθένας ξεχωριστά την ματαιοδοξία του, την ατομική του καλοπέραση, την ημιμάθεια μας και την ξερολιά μας, μην περιμένετε ποτέ να δείτε έννοιες όπως αγάπη, αλήθεια, αλληλεγγύη, ανθρωπισμό, πολιτισμό, παιδεία, μόρφωση.
Είμαστε σε πρωτόγονη κατάσταση δυστυχώς και πλησιάζουμε αν συνεχίσουμε κατά αυτόν τον τρόπο, στην απόλυτη πολιτισμική και κοινωνική μας αποτελμάτωση, στην συνολική ιστορία τούτης της πλατείας απαρχής της.
Το κεφάλαιο πάντα υπήρχε όπως και η ολιγαρχία.
Το θέμα όμως είναι ποιός τα δημιούργησε αυτά.
Ήρθαν ουρανοκατέβατα έτσι από μόνα τους;
Μα φυσικά και όχι, εμείς οι πολλοί τα δημιουργήσαμε και τους δώσαμε δύναμη, και εμείς είμαστε αυτοί που αν δεν υπήρχαμε δεν θα υπήρχαν και αυτά.
Εμείς τα ελέγχουμε οι πολλοί, απλά δεν το έχουμε «καταλάβει».
Ότι ώρα γουστάρουμε τα αλλάζουμε όλα αυτά.
Γιατί δεν το κάνουμε άραγε;
Μα γιατί λέμε πάντα όταν πάμε να σηκωθούμε από τον καναπέ, δεν γαμιέται, πού να τρέχω τώρα άσε θα δω καμιά τσόντα και θα παραγγείλω κινέζικο.
Και μετά η πλατεία πάλι χωρισμένη στα δυο να τσακώνεται για τους ολίγους που την ζουν.
Και αυτοί απλά γελάνε με όλους εμάς καθισμένοι στο υψηλότερο σημείο της πλατείας.
Αμπελοφιλοσοφώ ε;
Μπορεί.
Μπορεί και όχι όμως.
Συμπέρασμα:
Ζούμε στην ομορφότερη πλατεία ολόκληρου του πλανήτη.
Είμαστε πανέξυπνος λαός.
Και είμαστε ίσως η μοναδική κουκίδα στον χάρτη που μπορεί να κάνει θαύματα και πράγματα.
εάν ηρεμήσουμε όλοι, συλλογιστούμε ο καθένας ξεχωριστά, και πράξουμε όλοι μαζί συλλογικά, τότε λόγω του dna μας είμαι σίγουρος ότι θα φτιάξουμε την πλατεία που ονομάζεται Ελλάδα, γεμάτη ελπίδα, αλληλεγγύη, προοπτική, πολιτισμό, αγάπη, αλήθεια και αξιοπρέπεια.
Στα χέρια μας είναι όλα, αλλά μόνο μαζί και ενωμένοι.
Μπορούμε ρε αλάνια, μπορούμε!

μετά τιμής
Ρούσκας Οδυσσεύς
Τραγουδοποιός

Αθήνα 24/07/2015