Ο Θεός παίζει ζάρια, κάθε φορά που ρίχνω τα ζάρια

Του Χαρίτωνα Χαριτωνίδη

«O Θεός δεν παίζει ζάρια». Είναι η διάσημη φράση με την οποία ο Αϊνστάιν συνόψισε την εναντίωσή του στο συμπέρασμα της κβαντομηχανικής, ότι η Τυχαιότητα είναι φυσικός νόμος. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με ακρίβεια τη θέση και την ταχύτητα ενός ηλεκτρονίου, όχι γιατί τα όργανά μας και οι θεωρίες μας είναι ατελή, αλλά γιατί η απροσδιοριστία είναι ιδιότητα της ύλης! Ούτε ο Θεός ξέρει πού θα βρεθεί την επόμενη στιγμή ένα ηλεκτρόνιο! Αυτό ο Αϊνστάιν δεν μπορούσε να το δεχθεί.

Μου είναι ακατανόητο πώς το μεγαλύτερο μυαλό του κόσμου δεν έβλεπε την αλήθεια που ήταν γύρω του. Και η αλήθεια είναι ότι ο Θεός ΠΑΙΖΕΙ συνέχεια ζάρια! Παίζει ζάρια κάθε φορά που ένας ταβλαδόρος ρίχνει τα ζάρια. Δεν υπάρχουν, ούτε θα υπάρξουν ποτέ τα μαθηματικά που προβλέπουν πώς θα πέσουν τα ζάρια του ταβλαδόρου.

Κι αυτό στην εποχή του Αϊνστάιν ήταν ήδη γνωστό. Ο Πουανκαρέ στην Ουράνια Μηχανική είχε αποδείξει ότι στο απλούστερο πλανητικό σύστημα των τριών σωμάτων, οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις ύστερα από λίγο θα γίνουν απείρως πολύπλοκες, καθιστώντας αδύνατη κάθε πρόβλεψη για τη μελλοντική μορφή του. Η απροσδιοριστία, η τυχαιότητα είναι σφηνωμένη στο Σύμπαν. Είναι αδύνατον να προβλέψουμε ποτέ το σχήμα που θα έχουν τα σύννεφα την επόμενη ώρα. Το ίδιο με τα αυριανά κύματα, τα κλαδιά της λεμονιάς που φυτέψαμε σήμερα, τις μπούκλες που θα φτιάξει η περμανάντ.

Το ερώτημα είναι γιατί ο Αϊνστάιν δεν έβλεπε αυτό που ήταν παντού γύρω του. Η απάντηση πρέπει να είναι πως δεν είχε έρθει η στιγμή. Αν δεν έρθει η κατάλληλη στιγμή ούτε η μεγαλύτερη ιδιοφυία δεν βλέπει το αυτονόητο. Όταν έρθει το βλέπει και ένα παιδάκι.

Αναρωτιέμαι τι δεν βλέπουμε σήμερα.